บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 23 หน้า 11
“เจ้าเองก็มีคนที่เทิ้งฮักเจ้า เทิ้งพร้อมดูแลเจ้ายามทุกข์ยามยากอยู่ อยู่ที่ว่าเจ้าสิพร้อมให้ เพิ่นเฮ็ดหน้าที่นั่นบ่”
แสงโสมตาปรือ “ไผ..สิ..สิมาฮักข้อยอย่างจริงใจล่ะ..นายฮ้อย..ในเมื่อ..ข้อย..ข้อยสันดาน..บ่ดี”
แสงโสมพูดเสร็จก็หลับไปคอพับเอนหัวพิงไหล่นายฮ้อยเคน นายฮ้อยเคนยิ้มอ่อนโยนให้แสงโสม แล้วช่วยจับตัววางนอนที่พื้น ช่วยห่มผ้าให้อย่างดี ก่อนจะเหลือบมองไปที่คำแก้วซึ่งแอบดูอยู่ แต่คำแก้วรีบถอยหลบไปก่อนที่นายฮ้อยเคนจะหันมา โทนเข้ามา “นายฮ้อย..แสงโสมหลับแล้วเบาะ”
“ข้อยต้องตั๊วให้กินยานอนหลับ บ่จังซั่นคืนนี้ได้ฟูมฟายเสียใจเบิ่ดคืนจนบ่ได้นอนแน่ ข้อยฝากเจ้าเบิ่งแยงต่อเด้อ”
“ได้เลยนายฮ้อย” นายฮ้อยเคนเดินออกไป ทิ้งโทนให้ช่วยห่มผ้าดูแลแสงโสมด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใย
ที่พักแรมริมแม่น้ำชี นายฮ้อยเคนเดินเข้ามาเห็นคำแก้วนอนอยู่ที่พื้นข้างๆ เกวียน แต่คำแก้วแกล้งทำเป็นหลับ
นายฮ้อยเคนขยับเข้าไปใกล้แล้วแล้วช่วยจัดผ้าห่มให้ คำแก้วพยายามหลับตาปี๋ นายฮ้อยเคนก็ยิ่งอมยิ้มชอบใจ
“หลับบ่ฮู้โตจังซี้ก็ดี..เวลาสิกอดสิหอมสิได้บ่ฮู้โต”
นายฮ้อยเคนทำยื่นหน้าจะเข้าไปหอมแก้มคำแก้วใกล้ๆ แต่คำแกวรีบลืมตาโพล่งแล้วหันมาหลบสุดฤทธิ์
“เซา !! ไปห่างๆข้อยเลยเด้ออ้าย..อยู่ๆมาลักหอมข้อยจังซี้ได้จังได๋”
“เมื่อกี้ยังหลับอยู่บ่แม่นเบาะ..แล้วเป็นหยังฮู้โตไวแท้”
“ฮู้โตย่อนว่าอ้ายคึดบ่งามกับข้อยต่างหาก”
“บ่แม่นว่าแอบไปจอบเบิ่งอ้ายอยู่กับแสงโสมหรอกเหรอคำแก้ว”
คำแก้วชะงัก “ไผ..ไผไปแอบจอบเบิ่งอ้าย เป็นหยังต้องไปจอบเบิ่งนำ”
“ก็เห็นอ้ายหายไปเบิ่งแยงแสงโสมโดนแล้ว เลยย่านว่าอ้ายสิลืมเจ้า”
“แสงโสมกำลังเสียใจบ่เหลือไผอีก คั่นอ้ายอยากลืมข้อยแล้วไปเบิ่งแยงแต่แสงโสมผูเดียว ข้อยก็บ่ว่าดอก..ข้อยใจกว้างพอ”
“ใจกว้างอีหลีเบาะ...เว้าซือๆให้ตรงกับหัวใจจักหน่อยเด้อคำแก้ว”
คำแก้วชะงัก “นี่แหละเว้าตรงๆซือๆแล้ว ไปโลดอ้าย เมือไปเบิ่งแยงแสงโสมแล้วบ่ต้องมาสน ข้อย ข้อยสินอน..หิวนอนหลาย !!” นายฮ้อยเคนยังยิ้มมองคำแก้ว คำแก้วเลยรีบลุกพรวด
“อ้ายบ่ไป..จังซั่นข้อยไปหาหม่องอื่นนอนก็ได้”
คำแก้วลุกไปได้ไม่เท่าไหร่ นายฮ้อยเคนก็ดึงคำแก้วมากอดเอาไว้แน่นจนคำแก้วเกือบล้ม…ว๊าย !!! อยู่ในอ้อมกอดนายฮ้อยเคน “นอนหม่องอื่นมันอันตราย นอนนี่แหละ เดี๋ยวอ้ายสิกล่อมเจ้านอนเอง”