บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 23 หน้า 13
นายฮ้อยเคนยิ้มรับแล้วโอบคำแก้วอย่างอบอุ่น “สิหวังให้พญาแถนเห็นใจอย่างเดียวบ่ได้ดอก เฮาก็ต้องขยันอดทนคือกัน ค้าควายเถื่อนี่แล้วแล้ว..อ้ายสิเลิกค้าควายอีกเด็ดขาด แต่อ้ายสิไซ้สองมือคู่นี่เฮ็ดให้ข้าวคืนนา เฮ็ดให้ปลาคืนวัง เฮ็ดให้คนคืนหลังให้ได้”
คำแก้วดีใจที่เห็นความมุ่งมั่นของนายฮ้อยเคนอย่างเต็มเปี่ยม เลยกอดนายฮ้อยเคนแน่นน้ำตาซึม
“อ้าย..ข้อยดีใจหลาย..เฮาสิได้อยู่นำกันที่สว่างแดนดิน บ่ต้องลำบากลำบนเสี่ยงตายมาค้าควายกันอีกแล้ว”
“อ้ายสัญาญา..เฮาสิอยู่นำกันไปตลอด..แต่ว่า….”
“อีหยังอีกล่ะอ้าย”
“คั่นกลับไปอยู่บ้านแล้ว เจ้าอาจสิบ่มีโอกาสเดินทางตามหาความจริง ว่าพ่อที่แท้จริงของ เจ้าคือไผนะคำแก้ว”
“เฮื่องนั่น..ซ่างหัวมันเถาะ..ข้อยขอแค่มีอ้ายอยู่เป็นขวัญกำลังใจให้ข้อยก็พอแล้ว”
“คำแก้ว…” นายฮ้อยเคนดีใจหอมหน้าผากคำแก้วเบาๆ อย่างรักใคร่ คำแก้วยิ้มกอดนายฮ้อยเคนแน่นด้วยความอบอุ่น
“คืนนี่อ้ายสิให้เจ้ายืมตักหนุนนอนได้เบิ่ดคืน เจ้าสิได้หลับสบาย คึดฮอดเฮือนน้อยลง” คำแก้วยิ้มรับชอบใจ แล้วนอนหนุนตักนายฮ้อยเคน ฟังนายฮ้อยเคนเป่าโหวดเพลงแม่ฮ้างกล่อมลูกต่อ แต่คราวนี้หลับมีความสุข
วันใหม่ กระท่อมเสือเปล่ง บุญตาถามคำแสนด้วยความสงสัย ขณะที่คำแสนกำลังเก็บข้าวของใส่ห่อผ้าเตรียมเดินทาง “ข้อยบ่เข้าใจ..เป็นหยังนายฮ้อยผีถึงบ่ยอมซอยอ้ายบุกไปฆ่าพวกทัพควายนำ”
“เจ้านี่หูตึงเบาะ ก็เว้าไปเบิ่ดแล้วยังสิถามอีก”
“ก็ยังบ่เข้าใจอยู่ดี สมบัติมีค่าที่นายฮ้อยทมิฬมี..คืออิหยัง แล้วเป็นหยังถึงต้องถ่าฝึกอ้ายใช้ให้เป็นอาวุธไปฆ่านายฮ้อยทมิฬนำ”
คำแสนรำคาญ “ที่เจ้าถามมาอ้ายบ่ฮู้ดอก..ไปถามเอาเอง ได้คำตอบแล้วมาบอกอ้ายนำ..ไป”
บุญตาส่ายหน้า “บ่เอาดอก..นายฮ้อยผีเป็นตาย่านหลาย แค่เข้าใกล้ขนก็ลุกแล้ว”
“จังซั่นก็หุบปากไป..อ้ายเดาว่าสมบัติที่นายฮ้อยทมิฬมี อาจสิเป็นเครื่องรางของขลังของดีที่เฮ็ดให้บักเคนมันเก่งอาคมหลายจนนายฮ้อยผียากสิโค่นมันได้ เลยต้องฝึกให้อ้ายเก่งอาคมเพื่อซอยกันจัดการมัน”
“จังซั่นก็มีเหตุผลอยู่”
“เอาล่ะ..เบิ่ดแนวสงสัยแล้ว อ้ายสิได้ฟ้าวตามนายฮ้อยผีไปดงพญาเย็น”
“อ้าว..แล้วข้อยล่ะอ้าย..สิถิ่มข้อยไว้หม่องนี่บ่ได้เด้ ข้อยซังขี้หน้าบักเสือปราย..ข้อยท้องอยู่แท้ๆ แต่มันยังจ้องสิลวนลามข้อยให้ได้”