บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 23 หน้า 15

“บัก...บัก...บักเคน...ขอบ..ขอบใจเจ้าที่..ที่ซอยปลด..ปลดปล่อยอ้ายให้พ้นจากอาถรรพ์”

นายฮ้อยเคนอึ้ง “อ้ายอิน !!!!” ควาญบ้าฝืนแรงเฮือกสุดท้ายจับมือนายฮ้อยเคนขึ้นมา ให้จับที่ด้ามขอสับช้างซึ่งยังปักอกตนอยู่ “เอา..เอาขอสับช้างลงอาคมของ..ของอ้ายไปซะ จักมื้อนึงเมื่อถึงเวลา มันสิซอยให้เจ้าฆ่านาย..นายฮ้อยผี ซอยแก้...แก้แค้นให้..ให้พ่อ แม่..และอ้ายได้”

“อ้าย !! แต่ขอสับช้างนี่มีอาถรรพ์ของเหล็กไหลภูเสืออยู่ ไผครอบครองมันสิต้อง..ต้อง เป็นคืออ้าย”

“แต่..แต่คั่นเจ้าบ่ใช้มัน..เจ้าสิบ่..บ่มีทางแก้แค้นนายฮ้อยผีได้”

ควาญบ้าจับมือนายฮ้อยเคนแน่น แล้วออกแรงดึงขอสับช้างออกอย่างเจ็บปวดทรมาน..อ๊ากกกกกกก

“อ้าย!!!”

“บ่..บ่ต้องโทษโตเองแล้วล่ะบักเคนการตายของพ่อแม่..บ่แม่นความผิดเจ้าดอก”

ควาญบ้ายิ้มสุดท้ายทั้งน้ำตาคลอเบ้าก่อนจะค่อยๆหมดลมหายใจต่อหน้านายฮ้อยเคน “อ้าย !!!!!!!!!!”

นายฮ้อยเคนยังฝันร้ายต่อเนื่อง สายตาของใครบางคนมองมาที่นายฮ้อยเคนซึ่งก็คือนายฮ้อยผีนั่นเองที่ลอบเข้ามายืนมองนายฮ้อยเคนกับคำแก้วเขม็ง ผ่านสายตาน่ากลัวที่ซ่อนอยู่ในผ้าพันหน้า แต่ถึงแม้นายฮ้อยเคนจะหลับ ก็ยังรู้สึกได้ถึงความน่ากลัวของผู้ไม่หวังดี ด้วยสัญชาตญาณ นายฮ้อยเคนค่อยๆ ขยับมือไปแตะที่ปืน เหน็บหลังเอว แล้วดึงออกมาชี้ไปข้างหน้า..ตึ่ง !! นายฮ้อยเคนลืมตาพร้อมเล็งปืนไปยังเบื้องหน้าที่ต้องสงสัย แต่ทุกอย่างเงียบกริบ เหมือนไม่มีใครเคยยืนอยู่ตรงนั้น คำแก้วรู้สึกตัว “มีอีหยังเบาะอ้าย ???”

“อ้ายฮู้สึกมีคนอยู่แถวนี่กำลังจอบเบิ่งเฮาอยู่”

คำแก้วสงสัย “ไผล่ะอ้าย..หมู่เฮาเบาะ”

“บ่แม่นหมู่เฮา” นายฮ้อยเคนรีบลุกขึ้นยกปืน เดินเล็งไปเบื้องหน้าที่เป็นพุ่มไม้ใหญ่ ระมัดระวังแล้วพุ่งเข้าไปหวังจับตัว..แต่กลับว่างเปล่า นายฮ้อยเคนหัวเสียมั่นใจ ว่าต้องมีคนอยู่แถวนี่แน่ๆ เลยเดินไปหาทั่วๆ ยิ่งทำให้คำแก้วเป็นห่วง “อ้าย..อ้าย..เซาเถาะ..อ้าย..อ้ายเคน !!! บ่มีไผแถวนี่ !!”

นายฮ้อยเคนหยุดหาแต่สีหน้ายังกังวล “มีอีหลีคำแก้ว..อ้ายฮู้ว่ามีคนมาจอบเบิ่งเฮา สัญชาตญาณอ้ายมันว่าจังซั่น”

“แล้วไสล่ะอ้าย..หาจนทั่วแล้วก็มีแต่เฮาเท่านั่น..ข้อยว่าอ้ายฝันบ่ดีไปหลายกว่า ใจเย็นๆ เถาะอ้าย..บ่มีหยังดอก..เชื่อข้อย” คำแก้วปลอบใจด้วยการจับมือนายฮ้อยเคนมากุมให้คลายความกังวล นายฮ้อยเคนจึงเริ่มสงบและคิดว่าคงคิดไปเอง “อ้ายขอโทษ อ้ายคงฝันบ่ดี แล้วเก็บมาระแวงไปเอง”