บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 23 หน้า 14
“บ่ต้องห่วง อ้ายบ่ให้เจ้าอยู่หนี่กับเพิ่นดอก”
“แล้วอ้ายสิให้ข้อยไปอยู่ไส ?”
ที่บริเวณป่า คำแสนพาบุญตามาเจอกับกาเหว่ากับกะปอมที่นัดเอาไว้ ทั้งคู่ดีใจที่ได้เจอคำแสนยังมีชีวิตอยู่
“ลูกพี่..โตเป็นๆอีหลีนำ !! ข้อยแทบบ่เซือตอนที่ลูกพี่ส่งคนไปตามเฮาให้มาพ้อ”
“เป็นบุญหลายที่ซุมข้อยได้พ้อลูกพี่อีก คึดว่าซาตินี่คงได้แค่ทำบุญไปให้อย่างเดียวแล้ว”
คำแสนกระชากคอเสื้อ “บักห่า !! คนอย่างกูบ่ตายง่ายๆดอกเว้ย !!”
“ข้อยขอขมาจ้ะลูกพี่” กะปอมตบปากตัวเอง “ปากไวโพด”
“อ้าย..อย่าบอกเด้ว่า..อ้ายสิให้ข้อยไปอยู่กับซุมนี่”
“แม่นแล้วอ้ายต้องฝึกอาคมกับนายฮ้อยผี บ่มีเวลามาเบิ่งเจ้า เลยต้องตามบักกะปอมบักกาเหว่าให้มาพาเจ้าไป”
“ไปไสล่ะอ้าย”
“บ่ไกลจากดงพญาเย็นดอก ย่อนว่าเมื่อถึงเวลาที่อ้ายพร้อมไปพ้อเจ้า อ้ายสิไปหาเอง แต่เจ้าต้องฮับปากอ้ายเฮื่องนึง”
“อีหยังล่ะอ้าย” คำแสนยิ้มมีเลศนัย แล้วยื่นมือไปลูบท้องน้องสาว
“ดูแลหลานของอ้ายในท้องเจ้าให้ดี..อย่าให้เป็นหยังไปเด็ดขาด เจ้าเฮ็ดได้บ่”
บุญตา แปลกใจ “อ้าย..ปกติอ้ายก็บ่ได้มีนิสัยฮักเด็กน้อย แฮงได้ยินเสียงเด็กไห้กระจองอแง อ้ายแฮงหงุดหงิด แล้วเป็นหยังเถื่อนี่ อ้ายเบิ่งฮักลูกในท้องข้อยหลาย”
กาเหว่าเสริม “เออ..ข้อยก็ว่าแปลกอยู่ แฮงเป็นลูกบักห่าจันดีนำ ลูกพี่แฮงบ่เอาไว้แน่”
“อย่าเสือกฮู้ดีไปกว่ากู !! กูสั่งให้เบิ่งแยงน้องสาวกับหลานในท้องกูให้ดี มึงก็เฮ็ดไป” คำแสนหันมายิ้มกับบุญตา “ย่อนว่าเป็นลูกของเจ้าอ้ายถึงได้ฮัก ไปเถาะบุญตา..เมื่อถึงเวลา อ้ายสิ ตามไปพ้อเจ้า..เบิ่งแยงน้องสาวกูให้ดี..ไปโลด !!” คำแสนยืนส่งบุญตาออกไปกับกาเหว่ากับกะปอม ยิ้มตามด้วยรอยยิ้มที่แฝงความร้ายกาจบางอย่างอันน่ากลัว
ที่กองไฟมอดเป็นขี้เถ้าจนเหลือแค่ควันจางๆ นายฮ้อยเคนนั่งพิงล้อเกวียนหลับโดยมีคำแก้วนอนหนุนตัก นายฮ้อยเคนกำลังฝันร้ายกับเหตุการณ์ในอดีต
พ่อนายฮ้อยเคนถูกนายฮ้อยผีฆ่าตายต่อหน้าต่อตา นายฮ้อยเคนสู้กับควาญบ้าและจำ เป็นต้องฆ่าพี่ชายตัวเองตาย ควาญบ้าล้มลงไปเลือดกระอักออกมาเป็นที่น่าเวทนาพร้อมลมหายใจสุดท้าย นายฮ้อยเคนรีบเข้าไปประคองพี่ชายทันที “อ้าย....อ้าย !!!!”