บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 23 หน้า 12

“ข้อยบ่แม่นเด็กน้อย บ่ต้องมากล่อม”

“จังซั่นก็เลือกเอาว่าสิให้นอนกล่อมหรือสิให้นอนกอด !!”

คำแก้วชะงัก “อ้าย !!!” นายฮ้อยเคนยิ้มกวนแล้วกอดคำแก้วแน่นๆ จนคำแก้วหน้าแดงเขิน

ควันจากกองไฟจางๆ สวยงามประกอบกับเสียงโหวดซึ้งๆเศร้าๆ  นายฮ้อยเคนใช้เป่ากล่อมคำแก้วซึ่งนอนหนุนตักตน  เสียงโหวดที่นายฮ้อยเคนเป่านั้นลอยไปตามลม โดยมีเสียงลมพัดของท้องทุ่ง เสียงนกร้อง ดังคลอประกอบ คำแก้วนอนหนุนตักฟัง แล้วน้ำตาคลอด้วยความคึดฮอดบ้านที่ต้องจากมา

ท้องทุ่งนาเขียวขจี คำแก้วกำลังปักดำข้าวอยู่ในทุ่งนา ส่วนนายฮ้อยเคนกำลังเทียมควายไถนาอยู่อีกแปลงติดกัน  คำแก้วปักดำนาไปก็ฮัมท่วงทำนองเพลงพื้นบ้านไป นายฮ้อยเคนหันมาเห็นก็ฮัมเพลงตามแล้วเทียมควายไถนาไป คำแก้วดำนามีความสุข แต่พอจะเดินขึ้นจากแปลงนากลับลื่นคันนาล้มก้นจ้ำโคลน…ว๊าย !!

นายฮ้อยเคนหันมาเห็นหัวเราะชอบใจสมน้ำหน้า คำแก้วลุกพรวดหมั่นไส้อ้ายนายฮ้อยเคน หันไปคว้าหนังสติ๊กมายิงใส่ แต่โดนควายร้องตกใจเดินหนี นายฮ้อยเคนตกใจรีบเรียกควายให้กลับมา คำแก้วเป็นฝ่ายหัวเราะชอบใจสมน้ำหน้านายฮ้อยเคนบ้าง  อาทิตย์ตกดินคำแก้วกับนายฮ้อยเคนนั่งบนหลังควายคนละตัว มาตามท้องทุ่งที่เห็นชาวบ้านกำลังก้มหน้าก้มตาทำนา คำแก้วกับนายฮ้อยเคนหยุดมองด้วยสีหน้ามีความสุขกับภาพชีวิตที่บ้านเกิด

เสียงโหวดเพลงแม่ฮ้างกล่อมลูกของนายฮ้อยเคนค่อยๆจบลงอย่างซึ้งๆเศร้าๆ คำแก้วน้ำตาไหลจนนายฮ้อยเคนเห็น “คำแก้ว..เจ้าไห้..เป็นหยังไปอีกล่ะ”

“ก็เสียงโหวดที่อ้ายกล่อมให้ข้อยฟังนั่นล่ะ เฮ็ดให้ข้อยคึดฮอดเฮือน คึดฮอดโทงน่าบ้าน เฮา ป่านนี้สิเป็นจังได๋แนก็บ่ฮู้”

“ก็ถูกของเจ้า สมควรสิคึดฮอดอยู่ ย่อนว่าอ้ายเป่าโหวดนำความฮู้สึกคึดฮอดคือกัน”

“อ้าย...อีกโดนบ่ เฮาถึงสิค้าควายเสร็จแล้วได้เมือบ้านกัน”

“ตอนนี่เฮาอยู่ขอนแก่น เดินทางต่อไปก็โคราช จากนั้นก็เข้าสระบุรี ค้าควายกันหม่อง นั่นแล้วแล้วเฮาก็สิได้พากันเมือเฮือน” คำแก้วตื่นเต้น “อีหลีเบาะอ้าย..จังซั่นก็อีกบ่โดนแล้วเด้”

นายฮ้อยเคนพยักหน้ารับ “หมู่เฮาสิมีเงินมีทองเมือบ้าน บ่ต้องทนอดอยากอีกแล้ว”

“ข้อยอยากให้ฮอดมื้อนั่นไวไว อยากให้พญาแถนเห็นใจเฮานำ ให้น้ำให้ท่าเฮาไปตลอด ข้าวสิได้บ่ต้องหนีนา ปลาสิได้บ่ต้องหนีน้ำ คนสิได้บ่ต้องพลัดถิ่นอีก”