บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 25 หน้า 11

โรงสีข้าว กลางคืน สีโห โทน จ่อย สุบิน จันทา มืด เฒ่าอ่ำ สภาพผู้ชายในทัพควายที่ถูกจับตัวมา ถูกมัดมือปิดปากแน่นหนา ส่วนบัวเขียวกับแสงโสมถูกจับมัดแยก ห่างออกมาไม่ให้อยู่ใกล้กัน แต่ยังพอเห็นกันได้ สีโหกับโทนพยายามบิดข้อมือสุดฤทธิ์ เพื่อจะให้ตัวเองหลุดพ้นพันธนาการเพื่อไปช่วยหญิงที่รัก แต่ระหว่างนั้นเสือปรายเข้ามาพร้อมลูกน้องเข้ามาเห็นพอดี เสือปรายเยาะเย้ย “มึงคึดสิเฮ็ดหยัง..หะ !!!”

เสือปรายกระชากตัวสีโหขึ้นมามองเขม็งดึงผ้าปิดปากออก

“กูขอแลกเงินเถาะได๋ก็ได้ตามที่มึงเรียกร้องกับซีวิตของผูสาว”

“น้ำหน้าอย่างพวกมึงนี่เบาะสิไปหาเงินมาจากไส”

“ควายของพวกกู กูสิขายให้เบิ่ด”

“ฮ่าๆๆๆๆ ควายของพวกมึง…ฮ่าๆๆๆๆ…อีกบ่โดนกูสิบุกไปปล้นควายพวกมึงเบิ่ด แล้วมึงสิเหลือควายมาขายกูอีกได้จังได๋วะ..ถุย !!” เสือปรายชกหน้าสีโหอย่างแรงจนหน้าหงาย เลือดออกจมูก เลือดกบปาก บัวเขียวร้องอู้อี้เป็นห่วง โทนเจ็บใจพยายามดิ้นเต็มที่ เท้าที่ยังว่างอยู่ถีบเข้าไปที่หน้าขาลูกน้องคนหนึ่งของพวกมัน จนล้มแล้วเอาขารัดคอ

“นั่นก็อีก..ฤทธิ์หลายเด้อมึงเด้อ” เสือปรายเข้าไปใช้ด้ามปืนกระแทกหน้าโทนจนเลือดออกจมูก แล้วช่วยลูกน้องตัวเองออกมา  “สงสัยกูต้องลากผูสาวซุมมึงไปให้พ้นหูพ้นตา สิได้เซาอวดเก่งกันจักเถื่อ”

เสือปรายยิ้มร้ายแล้วเข้าไปกระชากตัวบัวเขียวกับแสงโสมขึ้นมาแล้วพาตัวออกไป โทนกับสีโหตกใจพยายามร้องสุดเสียง แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะสภาพถูกมัดและปิดปาก

โรงสีข้าว  เสือปรายกับลูกน้องพาบัวเขียว แสงโสมเข้ามาอีกด้านหนึ่งแล้วแก้มัดแกะผ้าปิดปากออก

“บักห่าเอ้ย..มึงบ่ได้ตายดีแน่ !!”

“อีแสงโสมปากมึงนี่สมกับที่ร่ำลืออีหลี พอบ่มีอีหยังอุดปากก็เทิ้งเห่าเทิ้งขู่คือหมาแท้”

“เออ !! ปากกูนี่แหละนอกจากเห่าจากขู่ได้แล้ว ยังสิกัดมึงให้เลือดสาดก็ได้ ระวังโตไว้ให้ ดีเถาะ !!”

“มึงไปเอาความมั่นใจจังซั่นมาจากไส สภาพมึงตอนนี่แค่กูออกแฮงบ่ต้องหลายดอก มึงได้เสียงอ่อนเสียงหวานติดใจกูเอิ้นผัวขาผัวขาแล้ว...ฮ่าๆๆ”

“กูยอมตายดีกว่าถืกมึงแตะเนื้อต้องโต !!”

“ได้..มึงกล้าท้ากู กูก็กล้าลองดีกับมึง...คืนนี่มึงได้เอิ้นกูว่าผัวแน่”

เสือปรายยิ้มร้าย ชอบใจ ถอดเสื้อออกเห็นรอยสักเต็มตัวแล้วเข้าไปตบหน้าแสงโสม จากนั้นก็จับกดลงกับพื้นซุก ไซร้อย่างหื่นกระหาย แสงโสมพยายามดิ้นสู้สุดแรง บัวเขียวเป็นห่วง “แสงโสม..แสงโสม !!!!!”