บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 25 หน้า 13
“บักห่าเอ้ย…เฒ่าจนใกล้สิเข้าโลงกันแล้ว ยังอวดเก่งไปมีเฮื่องกับนักเลงกันอีก..มันเป็น ตาให้ คุณตำรวจขังลืมตายห่าอยู่ในคุกนี่ล่ะ”
“ใจเย็นๆก่อนเถาะจารย์เม้า ต้องนอนคุกอยู่เทิ้งคืนแบบนี่เป็นตาหลูโตซุมตาเฒ่าหลาย เฮื่องที่เกิดขึ้นข้อยเซื่อว่าคงบ่ได้เริ่มก่อนดอก”
“แม่นแล้วอีคำแก้ว เฮากินเหล้ากันอยู่ดีๆ ซุมนักเลงก็มาหาเฮื่อง เฮาก็เลยต้องป้องกันโต”
“แล้วบักห่านักเลงซุมนั่นล่ะ ไปไสแล้ว..ซุมมึงถึงถืกจับเข้าคุกกันซำนี่”
“บ่ฮู้ดอก..ตอนนั่นมันตีกันมั่ว แค่หลบตีนอย่างเดียวก็ยังบ่ฮู้ว่าไผเป็นไผเลย”
“มาฮู้โตอีกเถื่อตำรวจก็แห่มาแล้ว ส่วนซุมนั่นก็หนีหายไปเบิ่ด..เหลือก็แต่เฮานี่ล่ะที่ซวย”
คำแก้วสงสาร “บ่ต้องเป็นห่วงเด้อตาเฒ่า..อ้ายเคนกำลังคุยกับตำรวจอยู่ คึดว่าน่าสิได้ประกันโตออกมา บ่ต้องนอนคุกแล้ว” 3 เฒ่ากำลังยิ้มออก แต่นายฮ้อยเคนเดินเข้ามาสีหน้าไม่ค่อยดี
“ยังประกันโตออกไปตอนนี่บ่ได้ดอกคำแก้ว”
“อ้าว..เป็นหยังล่ะอ้าย ???”
“ทางโรมแรมเขาเรียกร้องค่าเสียหายที่ไปทะเลาะวิวาท จนข้าวของพังไปหลายเงิน ที่อ้ายมีอยู่ตอนนี่พอก็แค่ประกันโตออกมาเท่านั่น ตำรวจก็เลยบ่ยอมให้ประกันโตจนกว่าสิหา เงินมาชดใช้ให้ครบทุกบาททุกสตางค์”
“นั่น..งานเข้าซุมมึงแล้ว แล้วสิไปหาเงินจากไสมาล่ะ ได้นอนคุกยาวแน่บักห่า !!!”
3 เฒ่าหน้าเสียเกาะลูกกรงน้ำตาคลอสะอึกสะอื้นอ้อนวอน
“นายฮ้อย..ซอยซุมข้อยแน..อย่าถิ่มให้ข้อยต้องติดคุกหัวโตเลย..ข้อยขอขมาที่บ่ฟังคำสั่ง นายฮ้อย”
“ข่อยก็นำ..ซอยข้อยแนนายฮ้อย ข้อยบ่อยากติดคุกหัวโต”
อาจารย์เม้าเหน็บ “มาฮู้สึกผิดตอนนี่มันก็สายไปแล้ว..ทีตอนมีเฮื่องเป็นหยังถึงบ่คึด…ฮึ่ย !!!”
“เอาล่ะๆๆ สำนึกผิดแล้วก็ยังดี ข้อยบ่ป๋าให้ซุมตาเฒ่าต้องติดคุกหัวโตอยู่นี่ดอก สิเมือหาทางเอาควายของตาเฒ่าไปขาย คึดว่าน่าสิพอเอามาชดใช้ค่าเสียหายได้”
“หมายความว่าเฮาต้องนอนในคุกนี่ไปก่อนเบาะนายฮ้อย”
“ก็แม่นซั่นตั๊ว !! ขายควายพวกมึงบ่ได้ แล้วนายฮ้อยสิเอาเงินมาพาออกจากคุกได้จังได๋”
3 เฒ่าหน้าเสีย อยากจะร้องไห้อย่างน่าสงสาร
หน้าโรงพัก นายฮ้อยเคน คำแก้วและอาจารย์เม้าทั้ง 3 เดินออกมา นายฮ้อยเคนดูกังวล
“แล้วสิเอาจังได๋ต่อดีล่ะอ้าย พ้อก็แต่ซุมตาเฒ่าที่ติดคุกอยู่นี่ แต่ผูอื่นบ่ฮู้เลยว่าอยู่ไสกัน”