บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 25 หน้า 15

ทิดแสงชูหน้าไม้ขึ้นมาอย่างมั่นใจ แต่ระหว่างนั้นเสียงปืนดังขึ้น..ปัง !!! ทิดแสงกับบุญเพ็งตกใจกระโดดตัวลอย กอดกันกลม “เสียงปืนมาจากไสวะ”

“กูสิไปฮู้ได้จังได๋..มึงแทบจะกระโดดขี่คอกูอยู่นี่แล้ว..บักห่า !!”

ระหว่างนั้นชาวบ้านทัพควายวิ่งเข้ามาสภาพเลือดอาบ

“ผูซอยถึก..แย่แล้ว..มีโจรบุกเข้ามากันเพียบเลย” ถึกชะงักอึ้ง

ที่พักแรมทัพควาย ถึกกับบุญเพ็งและทิดแสงเข้ามาที่ลานดิน พบภาพที่ทำให้ต้องตกตะลึง เพราะชาวบ้านทัพควายที่เหลืออยู่กำลังสู้กับพวกโจรโพกหน้าด้วยผ้าขาวม้าหลายคน

“ชิบหายแล้ว !!!” ถึกกัดฟันเจ็บใจควงดาบสองมือวิ่งเข้าไปช่วยพรรคพวกตัวเองฟาดฟันกับพวกโจร ส่วนบุญเพ็งกับทิดแสงยืนตกอกตกใจทำอะไรไม่ถูก เพราะโจรเข้ามาเยอะกว่าพวกตน โจรคนหนึ่งกำลังจะเข้ามาฟันบุญเพ็ง ทิดแสงหันไปเห็นก็รีบยกหน้าไม้ขึ้นยิงใส่ทันทีอย่างลนๆ ฉึก !!! ลูกดอกหน้าไม้จากมือทิดแสงปักเข้ากลางหลังมันอย่างฟลุคๆ แต่ก็ช่วยชีวิตบุญเพ็งเอาไว้ได้ “เป็นหยังล่ะมึงฝีมือกู..บ่ได้ขี้ตีนกูดอกบักห่าโจรห้าร้อย !!!”

ทิดแสงกำลังยืนภูมิใจกับความเก่งของตัวเองโดยไม่ทันระวังโจรอีกคนเข้ามาจะแทง แต่ผู้ช่วยถึกหันมาเห็นพอดี

“ทิดแสง..ระวัง !!!” ทิดแสงหันมาตกใจหลับตาปี๋คิดว่าโดนแทงแน่ๆแล้ว....ฉึก !! แต่มีดจากมือผู้ช่วยถึกปาเข้าใส่กลางหลังโจร ช่วยชีวิตทิดแสงเอาไว้ ทิดแสงแทบเข่าอ่อน เสือปรายหันมาเห็นผู้ชวยถึกฝีมือดีเลยควงดาบเดินดุ่มเข้ามาแล้วฟันทันที..ฉั๊วะ !!  ผู้ช่วยถึกเอี้ยวตัวหลบได้เฉียดฉิว คมมีดโดนเข้าที่ต้นแขนจนได้เลือดบาดเจ็บ  เสือปรายจะตามไปเล่นงานถึกต่อ แต่ถึกหันไปคว้าท่อนฟืนจากกองไฟใกล้มือแล้วฟาดเสือปรายจนเซล้ม ทิดแสงกับบุญเพ็งเห็นท่าไม่ดีรีบเข่าไปช่วยประคองถึก

“ซุมเฮามีกันซำนี่ ฮับมือพวกมันบ่ไหวแล้วผูซอย..ขืนสู้ต่อได้ตายกันเบิ่ดแน่”

ถึกมองไปรอบๆ เห็นพรรคพวกชาวบ้านทัพควายถูกรุมทำร้ายบาดเจ็บกันหลายคนและสู้พวกโจรไม่ได้ก็เจ็บใจ

ถึกเจ็บใจ “ถอย !! พวกเราถอย !!!!!” ถึกต้องออกคำสั่งให้ทุกคนถอยหนีเอาชีวิตรอด ทุกคนรีบวิ่งหนีออกไปตามที่ถูกสั่ง เหลือไว้แต่พวกเสือเปล่ง เสือปรายที่หัวเราะชอบใจ

“บ่ต้องตามไป !! เหลือแต่พวกขี้ขลาดตาขาวเถาะนั่น ซำนี่เฮาก็ปล้นควายของนายฮ้อยทมิฬมาได้แล้ว...ฮ่าๆๆๆๆ”

นายฮ้อยเคน คำแก้วและอาจารย์เม้าพากันกลับมาถึงแล้วไม่พบใคร เจอแต่สภาพเกวียนที่ล้มระเนระนาด ข้าวของ เครื่องใช้ถูกรื้อกระจัดกระจายอย่างน่าตกใจ คำแก้วหน้าเสีย “อ้าย…เกิดอีหยังขึ้นกับทัพควายเฮา ?”

นายฮ้อยเคนเจ็บใจ “ทัพควายเฮาถูกบุก มันลอบกัดตอนคนเฮาเหลือน้อย !!!”