บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 25 หน้า 12
แสงโสมกำลังเสียท่าให้เสือปราย แต่ก็ยังมีสติกัดเข้าไปที่ซอกคอของเสือปรายเต็มแรง เสือปรายร้องลั่นผลักแสงโสมออก โดยไม่รู้ตัวว่าได้ถูกแสงโสมแย่งมีดพกสั้นที่เหน็บเอวอยู่เอาไปซ่อนไว้กับตัว
“อีแสงโสม !! มึงเฮ็ดกูเจ็บ..มึงต้องเจ็บหลายกว่า”
เสือปรายจะเข้าไปเล่นงานซ้ำ แต่เสือเปล่งเข้ามาห้ามไว้พอดี “มึงพอได้แล้ว !!”
“พ่อ !! อีนี่มันฤทธิ์หลาย ต้องสั่งสอนให้มันหลาบจำแน”
“มึงมันหาเฮื่องเอง..กูสั่งไว้ว่าจังได๋ งานใหญ่ยังบ่ทันแล้ว อย่าฟ้าวมายุ่งกับมัน..จำได้บ่ !!”
“แต่ข้อยอดมาหลายมื้อแล้วนะพ่อ”
เสือเปล่งตบหน้าทันที..เพี๊ยะ !! “คราวที่แล้วที่กูต้องเสียลูกน้องไปเบิ่ด ต้องหนีตำรวจหัวซุกหัว ซุนก็ย่อนสันดานแบบนี่ของมึงนี่ล่ะ..คั่นยังบ่ฟังกูอีก เถื่อนี่กูสิกุดหัวมึงกับมือกูเอง”
เสือปรายนิ่งไปเริ่มกลัวพ่อที่เอาจริงแน่ เลยยอมถอยออกไปปล่อยให้พ่อเดินเข้าไปที่บัวเขียวกับแสงโสม
“เซา…บ่ต้องย่าน ข้อยสัญญาว่าสิบ่ให้ลูกชายข้อยมายุ่งกับซุมเจ้าอีก แต่ต้องตอบคำ ถามข้อยข้อนึงก่อน”
“คำถาม ?....คำถามอีหยัง ?”
“ข้อยได้ยินมาว่า นายฮ้อยเคนมีสมบัติมีค่าอยู่ชิ้นนึง เป็นของดีที่ไผก็อยากได้..พวกเจ้า ฮู้บ่ว่าของชิ้นนั่นเป็นหยัง” บัวเขียวนิ่งไป แล้วส่ายหน้าไม่รู้ เสือเปล่งจึงหันมาที่แสงโสมด้วยสีหน้าตั้งคำถามเดียวกัน
“ว่าจังได๋ล่ะแสงโสม..เจ้าฮู้บ่ คั่นเจ้าบอกมาเจ้าสิบ่ต้องเจ็บโตอีก”
“ข้อยฮู้ว่าของดีที่นายฮ้อยเคนพกติดโตตลอดเวลาจนไผก็อยากได้ แล้วพากันเอิ้นว่าเป็นนายฮ้อยทมิฬคืออีหยัง”
“อีหยังแสงโสม”
“ของดีของนายฮ้อยนั่น เป็นของดีที่คนชั่วบ่คู่ควร แม้แต่ข้อยเองที่เคยพ้อของดีนั่นมาแล้ว แต่ก็กลับบ่เห็นค่า เมินหน้าใส่จนต้องมาตกระกำลำบากจังซี้”
“เซาปากเป็นแล้วฟ้าวบอกมาได้แล้วอีแสงโสม !!!”
แสงโสมยิ้มกวน “ความดี !! นั่นล่ะคือของดีที่นายฮ้อยเคนมีไว้ติดโต เพื่อไว้พร้อมปราบคนซั่ว อย่างซุมมึง !!”
เสือเปล่งชะงักจิกหน้าไม่พอใจ มองเขม็งแสงโสมแล้วหัวเราะลั่น “ฮ่าๆๆๆๆ..อีแสงโสม..ปากมึงมันร้ายอีหลี”
เพี๊ยะ !!! เสือเปล่งตบหน้าแสงโสมไปฉาดใหญ่จนแสงโสมล้มตึง บัวเขียวรีบประคองอย่างเป็นห่วง
“ถ่าให้กูฆ่าซุมมึงให้เบิ่ดก่อนเถาะ แล้วกูสิถ่าเบิ่งว่าความดีนั่นสิซอยให้นายฮ้อยมึงรอด ตายได้บ่ !!!”
โรงพักวันใหม่ ที่หน้าห้องขัง คำแก้วกับอาจารย์เม้ามาเยี่ยม 3 เฒ่าที่ยืนเกาะลูกกรงตาละห้อย สภาพเฒ่าเข่งได้รับการทำแผลที่หัวซึ่งแตกเพราะโดนขวดเหล้าฟาดแล้ว