บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 26 หน้า 11

“อ้ายเคน..สิป๋าให้เอื้อยเฮ็ดจังซี้อีหลี..ข้อยย่านว่า..”

“เบิ่งเถาะคำแก้ว..แสงโสม..นี่คือหัวใจของนักสู้ที่บ่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา..หัวใจของนักสู้อีสาน”

คำแก้วกับแสงโสมนิ่งไป ก่อนที่บัวเขียวจะหันมายิ้มให้ทั้งคู่แล้วกวักมือเรียก คำแก้วน้ำตาคลอสงสารบัวเขียว

“ข้อยเข้าใจแล้วอ้าย” คำแก้วปาดน้ำตาที่กำลังรื้น แล้วยิ้มด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะตามเข้าไปช่วยเซิ้งรำ แสงโสมรู้สึกเช่นเดียวกัน พยักหน้ารับกับนายฮ้อยเคนแล้วตามไปช่วยเซิ้งรำเป็นลูกคู่กับคำแก้วอยู่ข้างหลังบัวเขียว

บัวเขียวร้องเพลงเซิ้งรำสร้างความครึกครื้น ให้ชาวทัพควายไปได้เกินครึ่งเพลงจนใกล้จะจบ ก็เริ่มมีอาการเจ็บ ปวดทำให้ชะงักไป คำแก้วกับแสงโสมที่เซิ้งอยู่ใกล้ๆ เป็นห่วงจะช่วยประคองแต่บัวเขียวยังยิ้มได้ กลับมายืนได้อีกครั้งและร้องรำต่อไป มืดใจคอไม่ดี

“บักสีโห กูว่ามึงไปห้ามให้บัวเขียวเซาเฮ็ดจังซี้เถาะ กูหลูโตนบัวเขียวหลาย”

“บัวเขียวขอฮ้องกูไว้ ว่านี่คือการตอบแทนน้ำใจของชาวทัพควาย บ่ว่าสิเกิดหยังขึ้นห้ามกูขวางบัวเขียวเด็ดขาด”

“แต่บัวเขียวสิบ่รอด”

สีโหน้ำตาไหล “มึงคึดว่ากูอยากให้บัวเขียวถิ่มกูไปเบาะ !! ฮือๆๆ...กูเสียบัวเขียวไปบ่ได้ แต่ กู..กูก็อยากเห็นฮอย ยิ้มงามๆของบัวเขียว อยากให้ทุกคนจดจำฮอยยิ้มที่กูฮักคือกัน”

“บักสีโห....”

อาจารย์เม้าเข้ามาแตะบ่าทั้งคู่ “เข้มแข็งกันไว้..ให้ได้อย่างบัวเขียว  อย่าให้บัวเขียวเสียความตั้งใจ”

มืดกับสีโหพยักหน้ารับ แล้วปาดน้ำตาสลัดความเสียใจ ก่อนจะพากันออกไปเซิ้งรำ ส่งเสียงเฮฮาสนุกสนานกับ ท่อนสุดท้ายของเพลง ที่ทุกคนในทัพควายออกมาเซิ้งมารำกันอย่างเต็มที่ ทุกคนฟ้อนรำกันสนุกสนาน ครึกครื้น บัวเขียวเริ่มถอยออกมาจากทุกคนเพราะสภาพร่างกายที่ทน ความเจ็บปวดอีกต่อไปไม่ไหว ขาเริ่มไม่มีแรงแม้ แต่จะยืนอีกต่อไป จนเกือบจะล้ม หมับ !!  คนที่เข้ามาจับปขนบัวเขียวเอาไว้คือนายฮ้อยเคน

“บัวเขียว..ทนไม่ไหวแล้วเบาะ”

บัวเขียวน้ำตาไหลเสียใจ “ข้อย..ข้อยเฮ็ด..เฮ็ดเต็มที่เพื่อหมู่เฮาแล้ว..ฮือๆๆๆ”

นายฮ้อยเคนยิ้มรับให้สบายใจ “ดีแล้ว..ขอบใจเจ้าหลาย เจ้าเฮ็ดเพื่อหมู่เฮามากพอแล้ว ถึงเวลาที่ เจ้าควรสิได้พักผ่อนแล้ว” นายฮ้อยเคนเข้าไปช่วยช้อนตัวอุ้มบัวเขียวขึ้นมาในสภาพที่บัวเขียวอ่อนแรงเต็มที่ คำแก้ว สีโห และคนอื่นๆ หันมาเห็นนายฮ้อยอุ้มบัวเขียวเอาไว้ก็หยุดชะงักมองด้วยสายตาที่เจ็บปวด

นายฮ้อยเคนอุ้มบัวเขียวที่หายใจรวยรินมานอนที่แคร่ คนอื่นๆ เดินตามหลังมาต่างร้องไห้กันระงมเพราะสงสาร