บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 26 หน้า 15
“ขอบใจเจ้าหลายบักเซียง ที่ให้ที่พักที่รักษาโตลูกข้อย”
“เคยฮ่วมปล้นกันมาโดน ขอกันกินหลายกว่านี่เว้ยบักเปล่ง แล้วนี่สิบ่อยู่ต่อ ?”
“ต้องไปแล้ว เทิ้งตำรวจเทิ้งนายฮ้อยทมิฬกำลังตามล่าอยู่ พาลสิเฮ็ดให้เจ้ากับพวกต้อง เดือดฮ้อน”
“ซุมข้อยเป็นซุมมักลุย คั่นมาตามให้ไปฮ่วมมือตั้งแต่แรกคงบ่ต้องเป็นเสือลำบากจังซี้”
“ที่พ่อบ่มาตามซุมเจ้า ก็ย่อนฮู้ว่าปล้นได้เมื่อได๋ เจ้าสิเรียกร้องส่วนแบ่งจนบ่คุ้มต่างหาก”
เซียงมองหน้าเสือปรายอย่างไม่ค่อยพอใจ จนเสือเปล่งต้องปรามลูกชาย
“บักห่า..เดี๋ยวก็บ่ได้ไปจากนี่ดอก” เสือเปล่งหันมายิ้มกับเซียง “บ่ต้องไปสนใจมันดอก..ปากมันหา แต่เฮื่องจังซี้..ได้แม่มันเบิ่ด” ระหว่างนั้นลูกน้องคนหนึ่งเข้ามารีบรายงาย
“หัวหน้า..ข้อยพ้อนายฮ้อยทมิฬลอบเข้ามาในพื้นที่เฮา”
เสือเปล่งชะงัก “นายฮ้อยทมิฬ !! บักห่าเอ้ย..มันมาตามล่าเฮาคักคัก”
เสือเปล่งตบบ่าเซียง “ข้อยต้องฟ้าวไปแล้ว บ่อยากให้เจ้าเดือดฮ้อน”
“เซา..บักเปล่ง” เซียงหันไปถามลูกน้อง “มันมากันหลายบ่”
“มาผูเดียว บ่มีไผตามมาจักคน”
เซียงยิ้มร้าย “มันช่างกล้าอีหลี..เฮามีกันหลาย พร้อมจัดการมันได้แน่”
“อย่าเสี่ยงดีกว่าบักเซียง ของดีที่มันพกติดโต จนนายฮ้อยผียังอยากได้คืออีหยังก็บ่ฮู้”
“นั่นล่ะบักเปล่ง..ที่เฮ็ดให้ข้อยปล่อยเจ้าไปบ่ได้”
เซียงพูดพร้อมชักดาบออกมาชี้ไปที่หน้าเสือเปล่งอย่างร้ายกาจ ทำเอา 2 พ่อลูกชะงัก
“ค่าตอบแทนที่ข้อยซอยเจ้าไว้ก็คือ ต้องซอยข้อยจัดการนายฮ้อยทมิฬ แล้วแย่งเอาของดีที่นายฮ้อยผีอยากได้มาให้ข้อย”
“บักเซียง !!!” เสือเปล่งหน้าเสีย
หน้ากระท่อมชุมโจร บรรยากาศเงียบกริบ นายฮ้อยเคนขี่ม้าเข้ามาแล้วหยุดมองไปรอบๆ ด้วยสายตาระมัดระวัง
ลูกน้องของบักเซียงหลายคน แอบซุ่มตามมุมต่างๆ ของกระท่อมรอบๆ บริเวณล้อมรอบนายฮ้อยเคนอย่างเงียบเชียบ พร้อมอาวุธครบมือหวังใช้ยุทธวิธีซุ่มโจมตี นายฮ้อยเคนลงจากหลังม้า แล้วตบท้ายม้าเพื่อให้ออกไป จาก นั้นก็ยืนนิ่งเตรียมพร้อมด้วยสัญชาตญาณรู้ว่าภัยอยู่รอบตัว เซียงกับเสือเปล่งและเสือปรายซุ่มดูอยู่บริเวณนั้น เซียงเอามีดจ่อคอเสือเปล่งกับลูกชาย “ไป..ไปล่อมันให้ติดกับกู..ไป !!!”
“บักเซียง..ส่งกูไป เท่ากับส่งกูไปตาย”