บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 26 หน้า 14
“ขอบใจหลายบัวเขียว ข้อยสัญญาในฐานะที่เป็นนายฮ้อยของเจ้า ข้อยสิเรียกร้องความยุติธรรมมาให้เจ้านำมือข้อยเอง”
นายฮ้อยเคนกระโดดขึ้นคร่อมม้าแล้วลูบแผงคอ
“ไปกันเถาะเสี่ยว..เฮาสิป๋าให้บัวเขียวตายไป โดยซุมมันยังลอยนวลอยู่บ่ได้”
นายฮ้อยเคนหน้าเข้ม สายตาเกรี้ยวกราดควบม้าออกไปอย่างรวดเร็ว นายฮ้อยเคนขี่ม้าออกไปได้ครู่ คำแก้วเดินเข้ามามองหานายฮ้อยเคน “อ้ายเคน..อ้ายเคน..อ้ายเคน ?”
คำแก้วหาทั่วๆบริเวณเกวียน แต่ไม่เจอตัวก็แปลกใจ ระหว่างนั้นอาจารย์เม้าเดินเข้ามา
“จารย์เม้า..เห็นอ้ายเคนเบาะ”
“ข้อยก็มาหานายฮ้อยคือกันนี่ล่ะคำแก้ว ผูซอยโทนไปกำชับข้อยว่านายฮ้อยสั่งมา ให้แบ่งควายไปขายแล้วเอาเงินไปชดใช้ค่าเสียหาย พาโตซุมตาเฒ่ากลับมาทัพควาย”
“อ้าว..ข้อยนึกว่าอ้ายเคนสิเอาเอาควายไปแบ่งขายเอง”
“ก็สงสัยคือกันนั่นล่ะ เลยต้องมาหานายฮ้อยเนี่ย”
“แล้วอ้ายเคนไปไส ?” คำแก้วนึกขึ้นได้ “หรือว่า....”
กระท่อมชุมโจร เสือเปล่งเข้ามาดูอาการลูกชายที่ได้รับการปฐมพยาบาลดูแล จนพอจะลุกขึ้นมาได้
“เป็นจังได๋แนวะบักปราย”
“ก็พอสิดีขึ้นมาแล้วล่ะพ่อ”
“ดี..คึดว่ามึงสิใจเสาะชิงตายก่อนพ่อซะอีก”
“ข้อยถิ่มพ่อให้เป็นเสือออกปล้นผูเดียวบ่ได้ดอก มีเสือเฒ่าก็ต้องมีเสือหนุ่มคู่กันเด้อ”
“เออ..มึงปากดีไปเถาะ ทีหลังอย่าได้อวดเก่งไปสู้ซึ่งๆ หน้ากับนายฮ้อยทมิฬอีก เถื่อนี่กูสิบ่ซอยมึงอีก”
“แต่ข้อยอยากได้ซือว่าเป็นคนฆ่านายฮ้อยทมิฬ คั่นข้อยเฮ็ดได้ ซือเสียงข้อยได้ดังไปทั่วอีสานแน่”
“หึ..มึงเลิกคึดจังซั่นไปได้เลย คนที่ฆ่านายฮ้อยทมิฬได้ก็มีแต่นายฮ้อยผีเถาะนั่น คั่นมึงปากเก่งได้จังซี้ ก็ฟ้าวเก็บข้าวของสิได้ฟ้าวเดินทางต่อ”
“ฟ้าวไปไสล่ะพ่อ”
“ไปดงพญาเย็น ตอนนี่มีแต่นายฮ้อยผีที่คุ้มครองเฮาได้เถาะนั่น ย่อนว่าบักนายฮ้อยทมิฬ มันต้องออกตามล่าเฮาแน่” เสือเปล่งพูดด้วยสีหน้ากังวล
ที่บริเวณหน้ากระท่อม เสือเปล่งกับเสือปรายเดินออกมาเจอกับหัวหน้าชุมโจรบ้านคงพร้อมลูกน้อง 2-3 คน