บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 26 หน้า 12
“นาย…นายฮ้อย ข้อย..ข้อยฮู้ว่าเสือเปล่งกับเสือปรายหนี..หนีไปกบดานอยู่ไส ข้อยได้ยินมันคุยกันตอน..ตอนที่มันคึดสิหนี”
“มันหนีไปอยู่ไสล่ะ”
“ชุม..ชุมโจรบ้าน..บ้านคง”
“ขอบใจหลายบัวเขียว ข้อยสัญญาในฐานะที่เป็นนายฮ้อยของเจ้า ข้อยสิเรียกร้องความยุติธรรมมาให้เจ้านำมือข้อยเอง” นายฮ้อยเคนยิ้มอ่อนให้ แล้วผละจากบัวเขียว ปล่อยให้คำแก้วกับแสงโสมเข้ามาร่ำลาบัวเขียว
คำแก้วสะอื้น “เอื้อย…ฮือๆๆๆ..เอื้อยอดทนอีกจักหน่อยเด้อ หมอกำลังสิมาแล้ว”
“เวลาของเอื้อยกำลังเบิ่ดแล้วคำแก้ว..เอื้อยเฮ็ดหน้าที่ของเอื้อยแล้ว..บ่มีหยังต้องห่วงอีก”
“เซาเว้าจังซั่นเถาะเอื้อย..เอื้อยต้องอยู่นำกันกับเฮา”
บัวเขียวยิ้มอ่อนให้แล้วจับมือคำแก้วกับแสงโสมมากุมมือกัน “จากนี่ไปเจ้าสิเหลือกันแค่ 2 คน แล้วซุมเจ้าต่างก็เป็นคนดี..ซอยเหลือกันมาตลอด..ลดทิฐิแล้วฮักกันไว้เด้อ หนทางข้าง หน้ายังต้องพ้อทุกข์ยากอีกหลาย..เจ้าสิต้องเป็นแฮงใจให้ทัพควายฝ่าฟันไปให้ได้”
“เอื้อย…ฮือๆๆๆๆ”
“เฮ็ดให้เอื้อยได้บ่คำแก้ว…แสงโสม” คำแก้วกับแสงโสมสะอึกสะอื้นเสียใจ แสงโสมมองคำแก้วแล้วร้องไห้
“คำแก้ว..ฮือๆๆๆ..ข้อยขอโทษ.. ที่ข้อยเอาแต่ทิฐิเบิ่งเจ้าผิดมาตลอด..ยกโทษให้ข้อยได้บ่”
“แสงโสม.....”
แสงโสมสะอื้นเสียใจอย่างรู้สึกผิด คำแก้วยอมยกโทษและเข้าใจแสงโสมจึงดึงมากอด
“ข้อยบ่โทษเจ้าดอกแสงโสม..ข้อยก็ทิฐิกับเจ้าหลายคือกัน จากนี่ไปเฮาก็คือเอื้อยน้องกัน สิเบิ่งแยงกันตลอดไป”
บัวเขียวยิ้มดีใจที่ได้เห็นคำแก้วกับแสงโสมดีกันได้ในที่สุด นายฮ้อยเคนเข้ามาช่วยพาคำแก้วกับแสงโสมถอยห่างออกมา เพื่อให้สีโหกับมืดได้เข้าไปร่ำลาบัวเขียว
“บัวเขียว…..”
“อ้ายมืด..อ้ายสีโห…ขอบ..ขอบใจหลายเด้อที่เบิ่งแยงข้อยมาตลอด”
“เปลี่ยนจากคำขอบใจ มาเป็นให้เจ้าอยู่โดนๆแล้วเบิ่งแยงซุมอ้ายแทนได้บ่”
บัวเขียวยิ้มอ่อนรับ “ข้อยก็อยากอยู่..แต่..อ้ายกับอ้ายสีโหเป็นเสี่ยวฮักกัน คอยระวังให้กันและกันต่อไปจังซี้ ข้อยก็บ่ต้องห่วงแล้ว”
“บัวเขียว…”
“อ้ายสีโห…เข้มแข็งไว้เด้อ บ่ต้องเสียใจ ขอให้ข้อยได้อยู่ในหัวใจอ้ายตลอดไปได้บ่”