บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 31 (จบบริบูรณ์) หน้า 10
“เอาล่ะๆ..เบิ่ดปัญหาหม่องนี่กันแล้ว จากนี่ไปเฮาก็ได้เวลาเดินทางกันแล้ว”
นายฮ้อยเคนขี่ม้าไปยืนต่อหน้าทุกคนที่กำลังรอฟังคำสั่งอย่างตั้งใจ
“ทุกคนฟังข้อย..ตลาดค้าควายที่สระบุรีอยู่ข้างหน้านี่แล้ว อดทนกันอีกบ่จักมื้อ การเดินทางที่ยาวนาน ที่ทุกข์ยากของหมู่เฮาก็สิสิ้นสุดแล้ว ขอให้ทุกคนสามัคคีกันอย่างที่เป็น อยู่หนี่ ต่อให้อุปสรรคใหญ่กว่าเขาพระสุเมรุเฮาก็ข้ามผ่านได้..ย่อนว่าเฮาคือนักสู้แม่นบ่”
ทุกคนตอบรับเสียงดังพร้อมชูอาวุธทุกอย่างในมือ นายฮ้อยเคนยิ้มรับอย่างพอใจมองคำแก้วยิ้มตอบเป็นกำลังใจให้ด้วย “จังซั่นก็ได้เวลาเดินทางกันต่อแล้ว...นักสู้ทัพควาย..ไปโลด !!!”
นายฮ้อยเคนยิงปืนให้สัญญาณเดินทาง...เปรี้ยง !!!! เสียงดนตรีท่อนอินโทนเพลง ‘ต้นทางคือฮักปลายทางคือเฮา’ ดังขึ้น
การเดินทางของกลุ่มทัพควาย สีโหร้องขับกล่อมการเดินทาง ควายฝูงใหญ่ถูกต้อนเดินทาง นายฮ้อยเคนขี่ม้านำทัพควายวิ่งขึ้นไปบนหน้าผาที่มีแสงยามเย็นเป็นฉากหลังขับให้ดูเท่ชวนมอง คนของทัพควายทำหน้าที่ของตัวเองในการต้อนควาย ขับเกวียน ทุกคนมีรอยยิ้มให้กันและกัน บางคนร้องรำ บางคนเล่นเครื่องดนตรีไปจนกระทั่งเพลงต้นทางคือฮักปลายทางคือเฮาจบลง
ทุ่งโล่งที่เป็นตลาดค้าควาย เต็มไปด้วยวัว-ควาย จำนวนมากที่มาจากทั่วอีสาน บรรยากาศการค้าควายต่อรองระหว่างนายฮ้อยจากเมืองต่างๆ และพ่อค้ารับซื้อ ควายเป็นไปอย่างคึกคัก นายฮ้อยเคนพาคำแก้ว แสงโสม ผู้ช่วยโทนและผู้ช่วยถึกเข้ามา คำแก้วกับแสงโสมตื่นตาตื่นใจไม่เคยเห็นมาก่อน
“ตลาดค้าควายมันเป็นจังซี้เองเนอะอ้าย..วัวควายเต็มไปเบิ่ดเลย”
“ผูคนก็หล้าย..หลายพอๆ กับวัวกับควายเลยเอื้อย”
“วัวควายพวกนี่ก็มาคือกันกับเฮานี่ล่ะ มีนายฮ้อยบ้านอื่นๆ จากทั่วอีสาน นำขบวนทัพควายมาขายให้พ่อค้าที่ถ่าซื้อขายกันหม่องนี่”
“ผูคนก็เลยหลาย..นายฮ้อยแต่ละคนก็ต้องลำบากเดินทาง ต้องรับมือกับโจร รับมือกับอันตรายต่างๆ บ่ได้ต่างกับเฮา”
“แต่ข้อยว่าทัพควายเฮา พ้อศึกหนักมาหลายกว่าเด้อนายฮ้อย”
นายฮ้อยเคนตบบ่าถึก “แต่เฮาก็ผ่านมาฮอดจนได้บ่แม่นเบาะผูซอยถึก”
คำแก้วสงสัย “อ้าย..แล้วซื้อขายวัวควายกันหลายจังซี้ สิมีคนรับซื้อเบิ่ดเบาะ”