บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 31 (จบบริบูรณ์) หน้า 6
“แสงโสมเอ้ย..เห็นโตซำนี่เอวบางร่างน้อยจังซี่ แต่ใจเจ้ามันช่างกล้าหาญกะด้อกะเดี้ย ยอมแลกชีวิตโตเองเพื่อซอยเหลือหมู่เฮา อ้ายคึดบ่ผิดเลยที่ยกหัวใจของอ้ายให้เจ้าเบิ่ด”
โทนพูดไปด้วยความภาคภูมิใจ แสงโสมหรี่ตาขึ้นมา เพราะได้ยินทั้งหมดเลยแอบอมยิ้ม
โทนสงสัยว่าแสงโสมจะตื่น “แสงโสม..เจ้าฮู้สึกโตแล้วเบาะ ?” แสงโสมรีบหลับตาปี๋แกล้งหลับตา
“ยังบ่ฮู้สึกโตนี่..บ่เป็นหยัง..หลับให้สบายเถาะ อ้ายสิคอยปัดยุงปัดแมลง ห่มผ้าให้เจ้า หลับสบายเทิ้งคืนนี่..และทุกๆ คืน ย่อนว่าเจ้าคือความฮักของอ้าย”
แสงโสมอมยิ้มชอบใจ ที่ถูกบอกรักสารภาพหมดเปลือก แต่ก็ดันถูกโทนยื่นหน้าเข้ามาขโมยหอมแก้มอีก
“ชื่นใจอีหลีอีหลอกะด้อกะเดี้ยหลายโว้ย !!! หลับบ่ต้องฮู้โตจังซี่ล่ะ อ้ายสิได้ลักหอมแก้มเจ้าเทิ้งคืน”
แสงโสม หมั่นไส้งุบงิบด่า “บักผีบ้า..บักซวดลวด !! ต้องเอาคืนจักหน่อย”
แสงโสมยิ้มร้ายกวนๆ คิดอะไรบางอย่าง รอจนโทนเดินไปเติมฟืนใส่กองไฟ แล้วจึงเด้งพรวดขึ้นมานั่งทำตาขวาง คอแข็งเหมือนคนถูกผีสิง “แสงโสม !! ฮู้สึกโตแล้วเบาะ ? แล้ว..แล้วนั่นเจ้าเป็นหยัง”
แสงโสมมองเขม็งแสยะยิ้มร้าย พุ่งไปบีบคอโทนทันที โทนตกใจร้องเสียงหลง
“แสงโสม..เจ้าเป็นหยัง…หรือว่า..ผีพรายยังบ่ออกจากโต”
“เลือด..ข้อยต้องกินเลือด…ฮ่าๆๆๆ”
แสงโสมถลึงตาใส่ ให้โทนตกใจ แล้วผลักโทนให้ล้มลงไปที่กองฟืนแห้งๆ จนเจ็บตัวเพราะฟืนถิ่มดาก..อู้ยยย
“เลือด..ข้อยต้องกินเลือด...ฮ่าๆๆๆ”
แสงโสมเล่นละครผีเข้าจนเนียนแล้วเดินออกไป โทนนั่งเจ็บดากมองตามแสงโสมอย่างเป็นห่วง
“แสงโสม !!!...อู้ยยยย..ดากข้อย”
แสงโสมเดินออกมาบริเวณทุ่งหญ้าไม่มีคนแล้วหัวเราะคิกคักชอบอกชอบใจ
“สมน้ำหน้า อยากเป็นขี้ลักหอมแก้มข้อยดีนัก...ถืกฟืนถิ่มดากให้ย่างบ่ได้ไปเลย !!”
แสงโสมยิ้มชอบได้ครู่ ก็ต้องชะงักเมื่อโทนเดินมาขวางเพราะรู้ทัน “ว่าแล้วว่าเจ้าต้องหยอกอ้าย”
“อ้ายโทน !!”
“คั่นผีพรายในโตเจ้า มันปราบยากปราบเย็นหลาย อ้ายก็คงป๋าเจ้าไปสร้างความเดือดฮ้อนให้ผูอื่นบ่ได้..ต้องกำจัดให้อยู่หมัด ให้หลาบจำบ่กล้าออกมาอาละวาดอีก” แสงโสมชะงักถอยเพราะท่าทางโทนเอาจริงหนักมาก
“อ้าย…ผีพรายมันออกจากโตข้อยไปแล้ว อ้ายบ่ต้องมาซอยไล่ก็ได้”
“บ่..มันยังอยู่..อ้ายฮู้ว่าผีพรายฮ้ายๆ โตนั่นมันหลบอยู่ในเสื้อ อยู่ในซ่งเจ้า”