บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 31 (จบบริบูรณ์) หน้า 7

แสงโสม สะดุ้ง “บ้าแล้วอ้าย..ผีพรายมันบ่ได้หลบอยู่ในเสื้อในซ่งข้อย..บ่มี !!”

“มีแน่นอน !! อ้ายต้องถอดเสื้อ ถอดซ่งเจ้าออกให้เบิ่ดแล้วเฮ็ดพิธีสะกดผีพรายให้เซื่อฟัง อ้ายผูเดียว”

โทนยิ้มกวนๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้อีก แสงโสมหน้าเสียถอยจนล้มลงไปก้นจ้ำเบ้า..โอ๊ย !!

“นั่น..นั่นไง..ผีพรายมันเริ่มเฮ็ดให้เจ้าเจ็บโตแล้ว..อ้ายต้องฟ้าวเฮ็ดพิธีพาเจ้าเข้ารกเข้าพง ไล่ผีพรายออกจากโต”

โทนเข้าไปช้อนตัวอุ้มแสงโสมขึ้นมา แสงโสมดิ้นโวยวาย

“ป๋าข้อย..ป๋าข้อยเด้ออ้าย..เดี๋ยวไผมาเห็นเข้า..ข้อยอายผูอื่น”

“บ่ต้องอายดอก..ไผอยากฮู้อยากเห็นอ้ายสิบอกให้เบิ่ดว่า..อ้ายพาเจ้าไปไล่ผีพราย..ฮ่าๆ”

โทนหัวเราะชอบอกชอบใจ แล้วอุ้มพาแสงโสมเดินเข้าไปในพงหญ้ารกทึบ แสงโสมดิ้นร้องโวยวาย

“อ้ายโทน..อ้ายนั่นแหละบักผีบ้า...ป๋าข้อย..ป๋าข้อยยยยยย”

ที่กองไฟบริเวณเกวียนพักนายฮ้อยเคน คำแก้วนอนยังไม่รู้สึกตัว โดยมีนายฮ้อยเคนดูแลเช็ดเนื้อเช็ดตัวอย่างเป็นห่วง “คำแก้ว”

ภาพของคำแก้วที่พยายามจะฆ่าตัวตาย เพื่อให้นายฮ้อยเคนกลับมาเป็นคนเดิม

“เซาเถาะอ้าย..ฮือๆๆ บ่ต้องซอยข้อยแล้ว..ข้อยยอมตายดีกว่าป๋าให้อ้ายเบิ่ดศรัทธาต่อ ความดี ฮือๆๆ ซีวิตข้อยเดินทางมาถึงแค่นี้ก็พอแล้ว แต่อ้าย..อ้ายยังต้องพาหมู่เฮาเดิน ทางให้ถึงที่หมาย อ้ายต้องพาทุกคนกลับบ้าน..เอาความสุขกลับไปให้หมู่เฮาอีกครั้ง”

เสียงร้องไห้คร่ำครวญของคำแก้ว ทำให้นายฮ้อยเคนเริ่มชะงักมองมาที่คำแก้ว

“ที่ผ่านมาข้อยดีใจหลายที่ได้เดินทางมากับอ้าย ได้รับความฮักจากอ้าย แค่นี้ข้อยก็ตายตาหลับแล้ว…ชาติหน้ามีจริงก็ขอให้ข้อยได้เกิดมาเป็นคู่คองกับอ้ายอีกเถื่อ”

นายฮ้อยเคนมือลูบแก้มคำแก้วเบาๆ ด้วยความรักเต็มเปี่ยม

“อ้ายก็ดีใจหลายที่อ้ายได้เดินทางมากับเจ้า..คั่นบ่ได้เจ้าอ้ายก็คงกลับมาเป็นคนเก่าบ่ได้ เจ้าคือหัวใจของอ้าย อ้ายสัญญา ว่าสิพาเจ้าเดินทางไปให้ถึงที่หมาย แล้วเฮาสิได้เมือบ้านกันพร้อมหน้าพร้อมตา เอาความสุขเมือให้ทุกคนนำกัน” นายฮ้อยเคนค่อยๆยื่ นหน้าเข้าใกล้ จะบรรจงจูบที่หน้าผาก “อ้ายฮักเจ้าหลายเด้อคำแก้ว”

“เซาเลยอ้าย !!” คำแก้วยกมือขึ้นดันหน้านายฮ้อยเคนออกไป

“แค่บอกฮักซือๆ ก็ฮู้แล้ว..บ่ต้องฉวยโอกาส ดีนะที่ฮู้สึกโตก่อน บ่จังซั่นได้เปลืองโตอีกแล้ว”

“เอ้า..ก็อ้ายนึกว่าเจ้ายังบ่ฮู้โต”

“เอ้า..ถึงสิบ่ฮู้โตก็ห้ามมาฉวยโอกาส ข้อยยังบ่ได้เป็นหยังกับอ้ายจักหน่อย”