บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 31 (จบบริบูรณ์) หน้า 9
โทนรีบลุกพรวดขึ้นมาสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย “เซาๆๆ ข้อยเองนายฮ้อย..บ่แม่นโจรอยู่ไส”
“ผูซอยโทน..เจ้ามาอยู่แถวนี่ได้จังได๋..แล้วมาเฮ็ดหยัง”
“ข้อย...ข้อย...คือว่า...” โทนเหลือบมองแสงโสมที่หลบอยู่ข้างๆ “ไผอยู่กับเจ้า..ลุกขึ้นมา..บอกให้ลุกขึ้นมา !!!”
แสงโสม รีบลุกขึ้นมาสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย “เซาๆๆๆ…ข้อยเองจ้ะนายฮ้อย”
“แสงโสม !! นี่เจ้า ?”
แสงโสม เขินๆอายๆ “เอื้อย...คือว่า....คือ....”
“อย่าให้ข้อยอธิบายเลยดีกว่านายฮ้อย ว่าข้อยกับแสงโสมมาอยู่หนี่ได้จังได๋..แล้วมาเฮ็ดหยังกัน..มันเขินๆน่ะนายฮ้อย”
“อ้ายโทน !!!...อ้ายผีบ้า !” แสงโสมผลักโทนจนเซ แล้วรีบเดินมาที่คำแก้ว
“เบิ่งแยงลูกน้องนำเด้ออ้าย อย่าฝึกนิสัยอ้ายให้เป็นคือกันเทิ้งลูกพี่ลูกน้อง คนซวดลวด !!”
คำแก้วพาแสงโสมออกไป ทิ้งนายฮ้อยเคนไว้กับโทน “อ้าว..คำแก้ว..ปัดโธ่..เลยบ่ได้เว้าเลย”
“เว้าหยังเบาะนายฮ้อย ?”
“ย่อนเจ้านั่นล่ะบักโทน” นายฮ้อยเคนหัวเสียนิดหน่อยเดินออกไป เหลือโทนยืนงงๆ..เกาหัวแกรกๆ
“ข้อยเนี่ยนะ..เฮ็ดหยังให้นายฮ้อยวะ ??”
วันใหม่บรรยากาศสดใส เสียงดนตรีอีสานดังคลอในจังหวะสนุกๆ ประกอบภาพบรรยากาศชาวทัพควายต้อนฝูงควาย จัดขบวนเกวียนเตรียมเดินทางต่อ ขณะที่นายฮ้อยเคนขี่ม้าเข้ามาคุยกับผู้ช่วยถึก
“ข้อยติดต่อกับตำรวจเรียบร้อยแล้วนายฮ้อย สมบัติของนายฮ้อยผีที่เก็บไว้บนดงพญาเย็น ทางตำรวจสิเข้าไปจัดการเอาเข้าหลวงเบิ่ด”
“หา..ให้ตำรวจจัดการเอาไปเบิ่ดเลยเบาะผูซอย..โอ้ย...เสียดายแท้เนาะ น่าสิขอแบ่งมาให้เฮาเป็นสินน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ที่ซอยปราบโจรซั่วๆ บ้าง”
สุบินว่า “ยัง..ยังบ่เข็ดอีกเบาะเฒ่าอ่ำ เลิกเถาะสันดานเห็นของผูอื่นแล้วอยากได้อยากมี”
จันทาเสริม “แม่นแล้ว..ซำนี่ข้อยก็หลาบหลายแล้ว อยากได้อยากมีมันก็ต้องเมื่อยยากหามาเอง”
“พวกมึงบ่ต้องทับถมกู..กูก็แค่ถามซือๆ คนที่ต้องหลาบคัก...กูหลายกว่าพวกมึง กูสาบานกับนายฮ้อยแล้วว่ากูสิกลับโตกลับใจ เป็นคนดีคือนายฮ้อย”
มืดเห็นด้วย “ถืกแล้วเฒ่าอ่ำ..เฒ่าแล้วก็อย่าเฮ็ดโตให้เด็กน้อยมันด่า ให้เสียซื่อคนสว่างแดนดิน”