บทละครโทรทัศน์ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 4 หน้า 4

ปานรุ้งจับมือวาสุเทพออกจากแขนตัวเอง “ปล่อยให้รุ้งไปเถอะค่ะ ..แล้วลืมเรื่องเมื่อคืนนี้ซะ รุ้งจะไม่ยอมให้ใครมาตราหน้าว่ารุ้งเป็นผู้หญิงสารเลวแย่งคู่หมั้นคนอื่นอีก!” 

ปานรุ้งจะเดินไป วาสุเทพรีบดึงแขนรั้งปานรุ้งไว้ “ไม่ ! พี่ให้รุ้งไปไม่ได้ ..” 

“ปล่อยรุ้งค่ะ  ..ถึงรุ้งจะรู้สึกดีกับพี่เทพมากแค่ไหน  รุ้งต้องตัดใจเพราะคุณเป็นผู้ชายที่มีเจ้าของแล้ว รุ้งไม่อยากทำให้เพื่อนเจ็บ เรื่องนี้ถ้าจะมีใครเจ็บ ..ขอเป็นรุ้งเพียงคนเดียว ลาก่อนค่ะ” 

วาสุเทพยอมให้ปานรุ้งจากไปไม่ได้ เขากอดปานรุ้งไว้ “ใครว่ารุ้งเจ็บคนเดียว ..ถ้ารุ้งไป ...พี่ก็เจ็บไม่ต่างจากรุ้ง” ปานรุ้งแอบยิ้มด้วยความรู้สึกถึงชัยชนะที่วาสุเทพเป็นฝ่ายเลือกตนเองมากกว่ากติยา  ”

อีกด้านหนึ่ง คมขวัญจะไปหาปานรุ้งที่บ้านพัก  แล้วเห็นวาสุเทพกอดกับปานรุ้งพอดี  คมขวัญชะงัก แกล้งพูดเสียงดังกับปริญญาเพื่อให้ปานรุ้งกับวาสุเทพรู้ว่าคมขวัญมา “ปริญญา! ดูสิว่าบ้านไหนที่กติยาพารุ้งมาพักด้วย”

ปานรุ้งกับวาสุเทพหันไปมองคมขวัญ ชายหนุ่มถอยห่างจากปานรุ้งด้วยความตกใจที่เห็นคมขวัญ ขณะที่ปานรุ้งไม่รู้สึกตกใจ กลับยิ้มยินดีที่คมขวัญมาพอดีได้จังหวะกับสิ่งที่ตนคิดไว้ในใจ “นายแม่ ! รุ้งอยู่ทางนี้ค่ะ” 

คมขวัญแสร้งหันมามองปานรุ้ง แล้วยิ้มดีใจเหมือนเพิ่งเห็นปานรุ้ง “รุ้ง ! ..อยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย จะหายไปไหนทำไมไม่บอกแม่  รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วง” 

“I’m so sorry ..นายแม่มาก็ดีแล้ว  รุ้งกำลังหารถกลับบ้านพอดี” 

วาสุเทพมองปานรุ้ง ที่จะกลับจริงๆ ด้วยสายตาอ้อนวอน

ปานรุ้งแสร้งหลบตาวาสุเทพ “เกื้อไปเอาของฉันที่บ้านพักที  ฉันอยากไปจากที่นี่แล้ว” ปานรุ้งควงแขนคมขวัญเดินไปทางบ้านพักโดยไม่มองวาสุเทพอีก คมขวัญหันมามองปานรุ้งกับวาสุเทพแล้วคิดในใจ วาสุเทพมองตามปานรุ้งด้วยสายตาเครียด ขณะที่ปริญญามองวาสุเทพ กับปานรุ้งแล้วคิดถึงประโยชน์ด้านธุรกิจ

ปานรุ้งเดินออกมาจากประตูบ้าน  โดยมีเกื้อถือกระเป๋าของปานรุ้งตามปานรุ้งออกมา คมขวัญยืนคุยกับกติยาหน้าบ้านพักรอปานรุ้ง โดยวาสุเทพยืนข้างกติยา แต่กลับคอยมองปานรุ้งไม่ให้คลาดสายตาเพื่อบอกให้ปานรุ้งรู้ว่าตัวเองไม่อยากให้ปานรุ้งไป

คมขวัญเห็นอาการวาสุเทพ  ก็จงใจพูดกับกติยาเสียงดัง เพื่อให้วาสุเทพมีสติเลิกมองปานรุ้งต่อหน้ากติยา “ขอบใจนะยา ที่พารุ้งมาเที่ยวพักผ่อน” 

“ไม่เป็นไรค่ะ มาเที่ยวกันหลายคน สนุกดี” 

“แต่มันจะดีกว่า ...ถ้าคู่หมั้นได้อยู่ลำพังสองคน” ปานรุ้งเอ่ย วาสุเทพมองปานรุ้ง ขณะที่ปานรุ้งจงใจไม่สบตากับวาสุเทพ แล้วหันไปพูดกับกติยา “รุ้งกลับก่อนนะยา ขอให้พี่เทพมีความสุขกับข้าวต้มปลาของยานะคะ ยาตั้งใจทำรสชาติที่พี่ชอบ” ปานรุ้งพูดจบก็เดินออกไปทันที 

วาสุเทพมองตามปานรุ้ง กติยามองกิริยาท่าทางวาสุเทพ ชายหนุ่มรู้ว่ากติยามองอยู่จึงหยุดมองปานรุ้งแล้วพยายามทำหน้าปกติ  แต่ในใจครุ่นคิดว่า จะทำยังไงดีกับสิ่งที่เกิดขึ้น