บทละครโทรทัศน์ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 3 หน้า 12
“ถ้ารุ้งรบกวนคุณเทพมากเกินไป รุ้งขอโทษค่ะ เดี๋ยวรุ้งทำเองก็ได้ค่ะ”
ปานรุ้งก้มหน้าจ๋อยจะรับผ้าขนหนูจากวาสุเทพ ชายหนุ่มเห็นสีหน้าของปานรุ้ง แล้วใจอ่อนยวบ “ไม่ได้รบกวนอะไรหรอกครับ" วาสุเทพคลี่ผ้าขนหนูผืนใหญ่ ความยาวของผ้าขนหนูเท่ากับช่วงแขนของวาสุเทพ วาสุเทพขึงผ้าขนหนูเพื่อจะคลุมตัวปานรุ้ง หญิงสาวทำเป็นหันหลัง เพื่อให้อีกฝ่ายเอาผ้าขนหนูคลุมตัวให้
ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะเอาผ้าขนหนูคลุมตัวให้ปานรุ้ง ทันใดนั้นเองปานรุ้งแกล้งสะดุดทราย เอียงตัวล้มไปชนกับอกของวาสุเทพ ทำให้ชายหนุ่มโอบกอดหญิงสาวไว้เพราะตกใจกลัวว่าอีกฝ่ายจะล้มลง ปานรุ้งแกล้งทำเป็นชะงัก แล้วจงใจเงยหน้าขึ้นไปมองสบตากับวาสุเทพใกล้ๆ ด้วยสีหน้าตกใจใสซื่อ วาสุเทพก้มหน้ามองปานรุ้งในระยะใกล้ ทันใดนั้นได้ยินเสียงกติยาตะโกนจากในบ้านพัก “พี่เทพ ! รุ้งจ๊ะ !..ยาเตรียมอาหารเสร็จแล้ว หิวกันรึยังจ๊ะ?”
วาสุเทพได้ยินเสียงกติยา ก็ค่อยๆ ผละออกห่างจากปานรุ้ง แล้วหันไปมองทางบ้านพักว่า กติยาออกมาเห็นตอนตัวเองกอดปานรุ้งรึเปล่า
ปานรุ้งมองอาการวาสุเทพอย่างยิ้มๆ “กลัวยาเห็นเหรอคะ ?”
“ไม่ใช่หรอกครับ”
“ก็รุ้งเห็นคุณมองไปทางบ้าน ..” ปานรุ้งแกล้งหยอก “อ๋อ ..ทฤษฎีแสงดาว สิ่งที่เห็น ไม่ใช่สิ่งที่คิด” หญิงสาวมองไปทางท้องฟ้าที่ดูครึม มีเมฆฝนจางๆ “ท้องฟ้าดูครึ้มๆ ไม่รู้ฝนจะตกรึเปล่า...รุ้งอุตส่าห์มาที่นี่ เพื่อจะนอนดูแสงดาวสักหน่อย” ปานรุ้งมองวาสุเทพอย่างมีความหมาย “จะพิสูจน์ทฤษฎีของคนบางคนว่า สิ่งที่เห็นไม่เป็นอย่างที่คิด..มันจริงรึเปล่า”
วาสุเทพมองอย่างพอจะเข้าใจในความหมายนั้น
ภายในบ้านพัก ปานรุ้งเปิดห้องดู เห็นกติยากำลังยุ่งกับการจัดของ วาสุเทพกำลังเปิดหน้าต่าง ประตู ระบายอากาศ
“Only two bedrooms..สองห้องนอนเองเหรอคะ ? งั้นอย่างนี้ต้องมีใครสักคนนอนคนเดียวแล้วสิ” ปานรุ้งเอ่ยขึ้น
“ก็พี่เทพไงจ๊ะ”
“จะดีเหรอ? รุ้งไม่ได้เป็นคนแยกยาจากพี่เทพแน่นะ” ปานรุ้งกระเซ้า
กติยามองวาสุเทพด้วยความเขิน “รุ้งพูดอะไรบ้าๆ”
ปานรุ้งแกล้งทำหน้าซื่อ “เอ้า! รุ้งพูดจริงๆ หมั้นกันแล้ว ถ้าจะนอนห้องเดียวกัน ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ใช่ไหมคะคุณเทพ”
“รุ้ง !” กติยาแอบหยิกแขนปานรุ้งด้วยความเขิน
“คุณรุ้งกับยานอนห้องนอนใหญ่เถอะครับ เดี๋ยวผมนอนห้องเล็กเอง” วาสุเทพสรุปสั้นๆ
“Oh..wow, what a gentlemen ..ยิ่งเห็นคุณเทพดีอย่างนี้ รุ้งยิ่งอิจฉายาที่ได้คู่ครองที่แสนดี” ปานรุ้งมองวาสุเทพยิ้มมๆ ชายหนุ่มมองปานรุ้งแล้วต้องหลบตา ไม่กล้ามองรอยยิ้มของอีกฝ่าย