บทละครโทรทัศน์ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 3 หน้า 14
“ได้ครับคุณนาย” ปริญญารับคำ
คมขวัญเดินออกไปอย่างเพลียใจ ปริญญาเดินตามไปติดๆ
กอบ ยายปิ่น น้อย และเด็กรับใช้คนอื่นๆ ถอนใจโล่งอก ที่เรื่องคลี่คลายได้ กอบแอบหยิกแขนเกื้อ “แล้วทำไมไม่รีบบอก ดูสิ..ปล่อยให้คนอื่นหัวหมุนไปหมดเลย”
ยายปิ่นแอบตีมือกอบที่หยิบแขนเกื้อ แล้วพูดกระซิบกันสองคน“อย่ามาว่าลูกชายฉันนะเว้ย! ที่บ้านมันวุ่นวายเพราะ...” ยายปิ่นอยากจะพูดว่าปานรุ้ง แต่ไม่พูด “ตั้งแต่กลับมา ..มีเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน”
“อ้าวป้า ! ..พูดอย่างนี้ วันหลังตำส้มตำไม่ต้องใส่ปลาร้าหรอก ใส่ปากป้าไปแล้วกัน” น้อยไม่พอใจที่ยายปิ่นตำหนิปานรุ้ง เด็กรับใช้คนอื่นแอบขำ
ยายปิ่นมองน้อยอย่างเอาเรื่อง “นังน้อย ! อีเด็กเมื่อวานซืน กล้าว่าฉันปากปลาร้าเหรอ เดี๋ยวแม่ก็ไม่ทำกับข้าวให้กินซะนี่”
“ก็ป้าว่าคุณหนูของฉันทำไมล่ะ ?!” น้อยปกป้องปานรุ้ง
“ฉันไม่ได้ว่า ! ..แต่ฉันพูดเรื่องจริงจากหัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่เว้ย! แกสนิทกับเจ้านายแกดี แกน่าจะรู้ว่าตอนนี้เจ้านายแก คิดจะทำอะไรอยู่ !” ยายปิ่นเอ่ยแล้วเดินออกไปอย่างหงุดหงิด
เกื้อมองยายปิ่น แล้วมองน้อย “แม่เขาหมายความยังไงน้อย ?”
น้อยมองเกื้ออย่างอึกอัก อยากบอกเรื่องปานรุ้งคิดยังไงกับวาสุเทพกับเกื้อเหลือเกิน
ภายในโถงบ้านพักตากอากาศ กติยาปูที่นอนของตัวเองกับปานรุ้งกลางห้องโถง โดยปูที่นอนของวาสุเทพห่างออกไปนิดนึง
ปานรุ้งพูดด้วยเสียงรู้สึกผิด “รุ้งขอโทษนะ ที่ทำให้ทุกคนต้องออกมานอนที่ห้องโถงกันหมด”
“ไม่เป็นไรหรอกรุ้ง ยาก็ไม่กล้านอนในห้องที่มีตุ๊กแกเหมือนกัน”
ปานรุ้งหันไปถามวาสุเทพ “แล้วคุณเทพล่ะคะ โอเคไหมคะ?”
“โอเคครับ นอนตรงนี้ก็ดี ได้รับลมเย็นสบายครับ งั้นผมปิดไฟเลยนะครับ” วาสุเทพเอ่ยจบก็เดินไปปิดไฟกลางห้อง มีแต่แสงจันทร์จากด้านนอกหน้าต่างส่องข้ามา
ปานรุ้งนอนด้านนอก กติยานอนกลาง ถัดไปเป็นวาสุเทพนอน ปานรุ้งที่นอนหันหลังให้กติยาลืมตายังไม่นอน ทันใดนั้นได้ยินเสียงฟ้าร้อง ครืนนนนนนน !!!! ปานรุ้งคิดบางอย่าง แล้วแกล้งสะดุ้งกลัวเสียงฟ้าร้อง “ยา ...”
กติยาที่นอนหลับแล้ว ลืมตาหันมามองปานรุ้ง “ว่ายังไงรุ้ง ?”
“ให้รุ้งนอนตรงกลางได้ไหม? รุ้งกลัวทั้งตุ๊กแกคลานมา กลัวทั้งเสียงฟ้าร้องน่ะ”
กติยายิ้มขำเพื่อน แล้วขยับตัว “มาสิ ..” ปานรุ้งรีบขยับตัวมานอนแทนที่กติยา ส่วนกติยามานอนริมห่างจากวาสุเทพออกไป
“ดีขึ้นไหมรุ้ง”
“โอเคจ๊ะ"