บทละครโทรทัศน์ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 3 หน้า 13
ปานรุ้งมองอาการของชายหนุ่มแล้วรู้ว่าวาสุเทพรู้สึกยังไง ปานรุ้งเดินไปเปิดประตูห้องนอนใหญ่ ทันใดนั้นปานรุ้งตกใจส่งเสียงกรี๊ด ”กรี๊ดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!”
กติยากับวาสุเทพตกใจ รีบวิ่งเข้าห้องนอนใหญ่
กติยาจะเดินไปหาปานรุ้ง แต่วาสุเทพวิ่งตัดหน้ากติยาไป ทำเอาหญิงสาวมองวาสุเทพอย่างชะงักนิดๆ
“เป็นอะไรครับคุณรุ้ง ?”
ปานรุ้งโผเข้าไปซบอกวาสุเทพด้วยความกลัว ชี้มือไปทางประตูห้อง “เอามันออกไป !”
กติยามองปานรุ้งอย่างสงสัยว่าเพื่อนเป็นอะไร ไม่ทันคิดมากที่ปานรุ้งซบอกวาสุเทพ “มีอะไรเหรอรุ้ง ?”
ปานรุ้งยังซุกหน้ากับอกของวาสุเทพ “ตุ๊กแก !”
“ตุ๊กแก !!” กติยาชะงักรีบเข้าไปกอดแขนวาสุเทพเช่นกัน
“ใช่ ! เห็นไหม ..อยู่หลังประตูตัวเบ้อเริ่มเลย" ปานรุ้งกอดวาสุเทพแน่น จนเหมือนดันกติยาที่กอดแขนวาสุเทพ ให้ออกห่างจากวาสุเทพไป “คุณเทพเอามันออกไปทีนะคะ”
“ครับๆ” วาสุเทพค่อยๆ ดันตัวปานรุ้งไปหากติยา “คุณรุ้งอยู่กับยาตรงนี้นะครับ”
ปานรุ้งจับแขนวาสุเทพไว้ “ไม่ค่ะ รุ้งกลัว ! รุ้งจะอยู่ใกล้คุณ”
กติยามองปานรุ้งที่เกาะวาสุเทพแน่น
ชณะที่วาสุเทพเดินไปชะโงกหน้าดูที่ประตูห้อง แต่ไม่เห็นอะไร “ไม่เห็นอะไรนี่ครับ”
ปานรุ้งชะโงกหน้ามองที่ประตูอย่างกล้าๆ กลัวๆ “รุ้งเห็นมันอยู่ตรงนี้จริงๆ นะคะ สงสัยมันหนีไปอยู่หลังตู้นั่นแล้วแน่ๆ ..ไม่เอานะ ! รุ้งไม่ยอมนอนห้องที่มีตุ๊กแกเด็ดขาด”
“อ้าว ..ถ้าไม่นอนห้องนี้ แล้วรุ้งจะนอนที่ไหน ?” กติยาเอ่ยอย่างสงสัย
ปานรุ้งยิ้มๆ เหมือนมีความคิดไว้แล้ว
ในห้องโถง บ้านสมุทรเทวา กอบ น้อย ยายปิ่น และเด็กรับใช้คนอื่นยืนเรียงแถวกระดาน ก้มหน้าหลบตาคมขวัญ ที่ยืนจ้องหน้าทุกคนอย่างเอาเรื่อง
“อะไรกัน ..ลูกฉันทั้งคน หายไปไหนทั้งทีแต่ไม่มีใครรู้เรื่อง เพิ่งกลับจากเมืองนอกอย่างนั้นด้วย บ้านเมืองสมัยนี้เปลี่ยนแปลงไปเยอะ ไม่ได้ปลอดภัยเหมือนสมัยก่อน ฉันจะทำยังไงดี” คมขวัญนั่งลงอย่างกลุ้มใจ
“คุณนายครับ” เกื้อวิ่งเข้ามาหา
“ว่ายังไงเกื้อ ! หาตัวปานรุ้งเจอไหม ?” คมขวัญหันมาถาม
“เมื่อกี้ผมไปหาคุณกติยา คุณแม่คุณกติยาบอกว่า คุณรุ้งไปหัวหินกับคุณกติยาและคุณวาสุเทพครับ”
น้อยกับยายปิ่นมองไปทางเกื้อทันทีที่ได้ยินว่า “ปานรุ้งไปกับกติยาและวาสุเทพ”
คมขวัญหันไปพูดกับปริญญา “ปริญญา ..เธอมีเพื่อนเป็นตำรวจอยู่ที่หัวหินใช่ไหม ช่วยให้เขาเช็คหน่อยได้ไหมว่ารุ้งอยู่ที่นั่นจริงรึเปล่า”