บทละครโทรทัศน์ พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 16 หน้า 10
9 ธันวาคม 2558 ( 11:07 )
2.1M
“ไม่เชื่อหรอกค่ะ” ตะวันคิดว่าสโรชาอ่อย “เพิ่งเจอแค่สองคน ยังสรุปไม่ได้” ตะวันหัวเราะขำ ที่แท้ก็ล้อเล่น
วิศรุตเดินมามองเห็นสองคนคุยหัวเราะกันอยู่ หยุดกึก จ้องจับผิด
“ถ้าคุณอยู่ที่เกาะนี้นานๆ ผมจะพาเดินให้ทั่ว แล้วจะรู้ว่าพวกเราเหมือนครอบครัวเดียวกันหมดครับ”
“เหรอคะ ดีจัง แล้วนี่พวกคุณไปจับปลากันตอนไหนคะ กลางคืนใช่มั้ย?”
วิศรุตมองอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ตัดสินใจเดินตรงเข้าไป จังหวะนั้น ตะวันก้าวไปข้างหน้า ชวนสโรชาเดินห่างออกไปด้วย “เรือประมงจะออกจากท่าด้านโน้น เพราะหมู่บ้านอยู่ทางโน้นครับ ถ้าอยากรู้จักชีวิตคนที่นี่ ต้องไปดูกับตาครับ”
วิศรุตรู้สึกเหมือนถูกเดินหนี ก็หยุดอีกครั้ง มองตามสองคนเดินห่างออกไป อยากตาม แต่ก็ลีลา ลังเล
น้ำมนต์ออกมาหน้าบ้าน มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือถือทิชชูไว้สั่งน้ำมูก ชะเง้อไม่เห็นใครก็หันกลับเข้าไป
“สวัสดีคร้าบ” น้ำมนต์หันขวับ ประพันธ์ยื่นกระเช้าคัพเค้กประดับดอกไม้จัดเก๋ไก๋มาตรงหน้า “ขออนุญาตเยี่ยมลูกค้าครับ ได้ข่าวว่าป่วย”
“คุณประพันธ์.. นี่ตามมาถึงบ้านชั้นได้ยังไงเนี่ย ?”
“โอย คุณ สมัยนี้การจะตามหาคนมันไม่ยากหรอก ยิ่งคุณอัพเฟซบุค อินสตาแกรม แชร์โลเกชั่นออกโซเชียลเป็นประจำ ใครก็ตามถูกครับ”
“เหรอ?”
“ใช่สิครับ ทีหลังอย่าอัพ ถ้าโจรรู้ว่าคุณอยู่คนเดียว จะเข้ามาตีหัวลากเข้าถ้ำ เอ้า! .. แดดแรง เข้าบ้านครับ เดี๋ยวจะป่วยหนัก”
น้ำมนต์ฟังพยักหน้าหงึกๆ แล้วก็จามลั่นใส่ประพันธ์
น้ำมนต์รินน้ำดื่มให้ประพันธ์ ประพันธ์รับมาดื่มอั้กๆๆ แล้วลุก “อ้าว คุณ จะไปไหน”
“คุณป่วย ควรจะพักผ่อน ผมไม่ควรมากวน”
“ก็น่าจะคิดได้ตั้งแต่ก่อนเข้ามานะ”
“ผมหิวน้ำนี่” ประพันธ์มองซ้ายขวา สังเกตรอบๆ ลงนั่งทำไม่รู้ไม่ชี้ “คุณอยู่คนเดียวเหรอ”
“เปล่า .. เต็มบ้านเลย โน่น จิ้งจก มด แมลงวัน ดึกๆมียุงอีกเป็นฝูง”
“กวนจริงเลยคุณน่ะ ที่ผมถามไม่ได้จะละลาบละล้วงนะครับ แต่ผมเป็นห่วง เป็นผู้หญิงอยู่คนเดียว เพื่อนบ้านแถวนี้โอเคมั้ย?”
“โอเคค่ะ ยังไงคะ? จะชวนซื้อกล้องวงจรปิด หรือติดเหล็กดัดสามชั้น แต่ผ้าคาดปากนี่ชั้นมีแล้วนะ” น้ำมนต์หยิบผ้าคาดปากมาปิด
“โอ๊ย คุณ ผมไม่ได้ขายดะขนาดนั้นหรอก.. ตอนนี้ผมมาช่วยขายห้องพักให้เรือนพลับพลึงซะมากกว่า คุณวิศรุตเขาให้มาช่วย เพราะตัวเขาโดนเรียกไปทำงานให้คุณพิสิฐ.. คุณป๊าของเพื่อนคุณน่ะ นี่ก็ออกไปเกาะแก่งอะไรไม่รู้”