บทละครโทรทัศน์ พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 16 หน้า 9
9 ธันวาคม 2558 ( 11:07 )
2.1M
“ดีครับ งั้นผมจะบอกให้ว่า เกาะวงตะวันมีชาวบ้านอยู่ 60 กว่าครัวเรือนครับ ทุกบ้านทำประมง ปลูกพืชผักกินเอง มีเครื่องปั่นไฟใช้ ที่ฟากอ่าวขะโน้นมีรีสอร์ทเล็กๆ พวกนักท่องเที่ยวต่างถิ่นเดินเลาะหาดมาก็มี นั่งเรือมาก็มี แต่ทางด้านนี้พวกเราอยู่กันเงียบๆครับ .. อ้อ ปลาปูที่จับได้ ก็มีคนมารับซื้อ.. ไม่เดือดร้อนอะไร”
“ถ้ามีการพัฒนาที่ดินให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว ปลาก็ขายได้มากขึ้น มีเงินเข้า มีการสร้างงาน เผลอๆ อาจจะมีไฟฟ้าลอดสายเคเบิ้ลใต้น้ำมาที่นี่ ความเจริญจากแผ่นดินใหญ่จะหลั่งไหลมาอีก.. คุณว่ามันจะดีต่อชาวเกาะมั้ยล่ะ ?” ตะวันคิด “ไฟฟ้า .. ความเจริญ .. มันก็อยู่ที่ว่า” ตะวันทำท่าจะชี้ไปทางหมู่หลังคาที่เห็นอยู่ไกลลิบๆ แต่ก็เงื้อมือชี้ค้าง ..ค่อยๆ หดลง สโรชากับธาราและสุทิศโผล่มา ตะวันมีอาการตกใจ อึ้งไปห้าวิ “ฝน!!”
สโรชางง ตะวันฉงน ทุกคนประหลาดใจ ธาราอดไม่ได้ “อะไรฝน .. ฝนไหน ? ฝนจะตกเหรอ ?”
สโรชายืนงง ตะวันเดินวนมองรอบตัว ลุงทับวางมือจากงาน ลุกมามองอีกคน “คุณเหมือนฝนมาก”
“พ่อก็ว่าอย่างนั้น แต่คนที่จากไปแล้วคงไม่กลับมาอีกหรอก”
“ฝนเป็นใครคะ?”
“ฝนเป็น.. เป็นคนรักของผมครับ”
“มันออกเรือไปเจอพายุ เรือล่มตายหมดทั้งลำ หลายปีแล้ว แต่คุณน่ะเหมือนฝนมันจริงๆ เหมือนอย่างกับ..ฝาแฝด”
สโรชาอึ้ง “ทำไมชั้นหน้าโหลไปเหมือนคนอื่นได้อีกเนี่ย”
“เธออาจไม่รู้ตัว ว่าเกิดมาหน้าตาเหมือนคนอื่นอีกหลายคน”
“แบบที่โบราณเขาว่าไงคะ เทวดาน่ะ ปั้นรูปคน แล้วโยนลงมาเกิดในเมืองมนุษย์ แม่พิมพ์มีอยู่ไม่กี่ล้านอัน แต่คนมีเป็นร้อยล้านคน แม่พิมพ์ก็คงโดนใช้ซ้ำบ้างละ” ธารามีหลักการ
“จริง บางทีคนยังทักชั้นเป็น ณเดชน์” สุทิศปล่อยมุข
“วุ้ยย!! ถ้าอย่างแกเป็นณเดชน์.. อย่างชั้นนี่ก็บริทนีย์ สเปียร์ แล้วละย่ะ”
ตะวันยิ้มให้สโรชาเพราะคิดถึงคนรักเก่า วิศรุตเหลือบไปเห็น ไม่ค่อยพอใจนัก
ที่บ้านน้ำมนต์ น้ำมนต์ไม่สบาย จามเบาๆ ระหว่างที่คุยโทรศัพท์ “ฮ้า?!! หน้าเหมือนเหรอ? ตลกละ เออ แต่มันก็ดีนะ ที่มีเรื่องแบบนี้ คุณวิศรุตเขาจะได้ไม่สงสัยไง ว่าแกหน้าเหมือนคุณสโรชา ฮ่ะฮ่ะ เพราะคนเราน่ะ มันเหมือนกันได้ ฮ่า ฮ่า” น้ำมนต์ฮัดเช้ย ! “แล้วคืนนี้ระวังผียัยฝนมาจ้องในกระจกนะ แกจะแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร .. แค่นี้นะ เหมือนใครมาด้อมๆมองๆหน้าบ้าน”
สโรชางุบงิบพูดโทรศัพท์ลับตาคนอื่น “แกเก็บแหวนวงนั้นให้ชั้นดีๆแล้วกัน อย่าให้หาย เออๆ ไปปิดบ้านดีๆ”
สโรชาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า เดินมาเรื่อยๆ เห็นสุทิศเล่นน้ำคลุกทรายอยู่กับธารา
ตะวันส่งเสียงมาก่อนตัว “ชอบที่นี่มั้ยครับ”
สโรชาตกใจ แต่ก็หันไปยิ้ม “ชอบค่ะ อากาศสดชื่น น้ำใส ธรรมชาติบริสุทธิ์ดีจัง”
“จิตใจคนก็บริสุทธิ์ครับ ผมหมายถึงคนที่นี่ ทุกคน”