บทละครโทรทัศน์ พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 16 หน้า 7
9 ธันวาคม 2558 ( 11:07 )
2.1M
“ไม่ต้องห่วงครับ ไม่มีคนทำอาหาร ผมสั่งจากครัวโรงแรมเลย” ประพันธ์ยิ้มกริ่ม คิดถึงโรงแรมน้ำมนต์ สโรชาแอบยิ้ม
วิศรุตมองหน้า“หน้าเป็นนักนะเรา ไป.. “
ประพันธ์ปิดรถให้ สี่หนุ่มโบกมือลา รถตู้แล่นจากไป
ที่วังเทวาสถิตย์ ม.ร.ว.พิริยพงษ์เดินงุ่นง่านอยู่ในวัง ล้วงกระเป๋า เปิดกระเป๋าสตางค์ดู มีเงินแบงค์พันใบเดียว “มีแค่นี้จะเอาที่ไหนไปต่อทุนวะ”
ม.ร.ว.พิริยพงษ์เดินมาที่ตู้เครื่องทอง ของเก่า มองกำปั่นและเครื่องทองของเก่าอย่างสนใจ เหลือบตาเห็นกล้องวงจรปิดก็ไม่กล้า “ใครมันต้นคิดให้ติดกล้องวะ ?!”
ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมเดินผ่านมา หยุดมองเห็นพี่ชาย แกล้งทำเป็นไม่มอง จัดแจกันจัดของไป ม.ร.ว.พิริยพงษ์หันมาเห็นม.ร.ว.หญิงประสงค์สมหันหลังอยู่ ก็ตัดใจเดินไป
ม.ร.ว.พิริยพงษ์ออกมา รู้ว่าม.ร.ว.หญิงประสงค์สมมองอยู่ หยุดยืน ยิ้มเยาะคิดในใจว่าจับผิดไม่สำเร็จหรอก
เรือเทียบท่าที่เกาะ ธารากรี๊ดกร๊าด สุทิศช่วยคนเรือขนของธาราและกระเป๋าวิศรุต
“อ๊ายยยย .. นี่มันเวอร์จิ้นมากนะคะเนี่ย เกาะนี่เหรอที่เจ้านายคุณวิศรุตให้มาพัฒนาทำรีสอร์ท”
สุทิศปราม “เสียงดังไป ธารา คนเรือตกใจหมด”
“ชั้นว่าเขาชินแล้วละสุทิศ ธาราร้องกรี๊ดกร๊าดมาตลอดทาง อย่าว่าแต่คนเลย กุ้ง หอย ปู ปลา ปะการัง ก็ตกใจหนีไปหมดแล้ว”
“แหม คุณวิศรุตก็ ..คนมันตื่นเต้นนี่คะ เกิดมาจนอายุยี่สิบ ไม่เคยเที่ยวเกาะ”
วิศรุตกับสุทิศตกใจ “ยี่สิบ!!”
“ก็ .. ยี่สิบ กว่าๆ .. “ ธาราหันไปหาสโรชา “แล้วแม่เนี่ย นั่งเรือมาเงียบเชียบ เป็นใบ้เหรอ หรือว่าช็อก อ้อ..แถวบ้านเป็นที่ราบสูง ไม่มีทะเลละสิ ก็เลยพูดไม่ออก”
“ทำนองนั้นละมั้ง” สโรชามองไปรอบๆ “ทะเลที่นี่สวยจังนะคะคุณวิศรุต”
“เคยไปทะเลที่อื่นเหรอ”
สโรชาสะดุ้งร้องอุ้ย! แก้เก้อด้วยการกระชับผ้าบังแดดคลุมหัว ทั้งหมดเดินตามกันไปตามชายหาด ไกลออกมาทางในฝั่ง เห็นเสี้ยวหน้าของตะวัน ชายหนุ่มชาวเกาะยืนมองคนทั้งหมดอยู่
วิศรุตพาทุกคนหยุดยืนรอ มองไปรอบๆ สุทิศเปรย “นี่ถ้าคุณพิสิฐจะทำโรงแรมที่นี่ ผมจะขอย้ายมาอยู่เลยนะครับเนี่ย”
“เอางั้นเลยเหรอสุทิศ”