บทละครโทรทัศน์ พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 16 หน้า 8
9 ธันวาคม 2558 ( 11:07 )
2.1M
“ไม่ทำแล้วใช่ไหมโรงแรมกรุงเทพ กับโฮมสเตย์ริมคลองน่ะ” ธาราเหน็บ
“โอเค งั้นเดี๋ยวเราสำรวจที่ทำงานใหม่ให้สุทิศซะหน่อย.. ดีมั้ยพลับพลึง?”
สโรชาพยักหน้าเห็นด้วยกับวิศรุต
ทับ ชายวัยกลางคน เดินตรงมา “สวัสดีครับ คุณวิศรุตใช่ไหมครับ ผมชื่อทับ เกาะวงตะวันยินดีต้อนรับครับ”
ลุงทับพาทุกคนมาถึงกระท่อม ส่งกุญแจประตูให้ธารารับไป ธาราแจก มองห้องนั้นห้องนี้
“พักผ่อนตามสบายก่อนครับ เดี๋ยวเจ้าตะวัน ลูกชายผม จะมาพาคุณเดินชมพื้นที่รอบๆเกาะ มันเรียนหนังสือจบจากในเมือง พูดคล่องกว่าผมครับ” ลุงทับหันมองสโรชาอย่างสงสัย อยากจะทักอะไรบางอย่าง แล้วเปลี่ยนใจ
สโรชาหวั่นๆ นึกว่าจะทักอะไร “ชั้นชื่อพลับพลึงจ้ะ” ลุงทับพยักหน้า
“ลุงถามชื่อเหรอ ? งั้น ชั้นชื่อธารานะคะ ส่วนตาคนนี้ชื่อสุทิศ เดี๋ยวเราจะเปลี่ยนชุดออกไปเล่นน้ำทะเล ใครจะไปก็ตามมานะ”
“แหม อยากดูชุดเล่นน้ำทะเลเหลือเกิน ได้ข่าวว่าเอามาเป็นโหล..อย่าเลือกนานนะ” สุทิศเดินตามธาราไป เจี๊ยวจ๊าวตามประสา ลุงทับยิ้มใจดี แล้วค่อยๆเดินออกไป
วิศรุตเดินไปดูห้องหนึ่ง ชะโงกดูแล้วกวักมือเรียกสโรชา “น่าจะปลอดภัย นอนคนเดียวได้นะ”
“ได้สิคะ อยู่ที่บ้าน .. ที่บ้านคุณวิศรุตน่ะค่ะ พลับพลึงก็นอนคนเดียว”
“นั่นมันบ้านชั้น ยังไงก็ปลอดภัย ประตูหน้าต่างแน่นหนา ส่วนที่นี่ แปลกถิ่นหน่อย” วิศรุตผายมือให้สโรชาเข้าไป ยิ้มให้ “อ้อ.. อยู่ที่นี่ ไม่ต้องยกย่องเรียกชั้นเป็นเจ้านายนะ เราสี่คนเป็นเพื่อนกัน..จำไว้” วิศรุตจับไหล่สโรชาดันเข้าห้อง แล้วตัวเองก็เดินไป
ธาราลงเล่นน้ำสนุกสนาน กระโดดให้สุทิศถ่ายรูป ธารานอนเป็นเงือก เอาผ้าผืนยาวมาคลุมปิดท่อนล่าง
สโรชาเดินหลบร่มเงาไม้ ป้องหน้าบังแดด มองแดดแล้วแหยงๆ เดินหนีไปอีกทาง
เรือนไม้ริมโขดหิน ลุงทับปอกมะพร้าวหรือซ่อมอวนไปตามประสา ตะวันสุภาพน่ารักและเป็นมิตร คุยกับวิศรุต “ผมชื่อตะวัน พ่อตั้งชื่อผมตามชื่อเกาะนี้”
“พ่อคุณบอกว่าคุณไปเรียนหนังสือในเมือง”
“ครับ ผมจบประมง ชาวบ้านก็เลยมักจะให้ผมออกหน้าต้อนรับ เวลาจะมีใครมาทำอะไรบนเกาะนี้ . พวกเขาห่วงชายหาด ห่วงทะเล ห่วงสัตว์น้ำ ที่ทำมาหากิน”
“ฟังเผินๆเหมือนไม่ค่อยต้อนรับนะครับ แต่ผมเข้าใจ ..และเจ้านายผมก็เข้าใจครับ ทุกครั้งที่จะทำโครงการอะไร ก็ต้องหาข้อมูลเรื่องสิ่งแวดล้อมเป็นสำคัญ ผมเองก็ทำโฮมสเตย์ริมแม่น้ำ รู้ว่าถ้าธรรมชาติอยู่ได้ คนก็อยู่รอดครับ”