บทละครโทรทัศน์ พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 16 หน้า 6
9 ธันวาคม 2558 ( 11:07 )
2.1M
“ไว้หญิงจะหาทางนัดให้ค่ะ เพราะหญิงว่าคุณสโรชาน่ารักดี อาจจะมาช่วยดึงให้พี่ชายรู้เรื่องธุรกิจดีๆ แบบที่ลงมือทำเอง.. ไม่ได้ลงแต่เงิน”
วินิตาเดินมาได้ยินพอดี “คุณหญิงพูดอะไรนะคะ ว่าใครน่ารัก?!!”
ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมตกใจ หันไปยิ้มกับวินิตาเก้อๆ “ไม่มีอะไรค่ะ เชิญคุณวินิตาตามสบายนะคะ” ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมพยักหน้าให้อัศดงตามออกไป
วินิตาหันไปตาเขียวใส่ม.ร.ว.พิริยพงษ์ ม.ร.ว.พิริยพงษ์ยิ้มเอาใจ
ที่บ้านพลโทวินิต วินิตากระฟัดกระเฟียดเข้ามาบ่นกับแม่ ที่กำลังจัดสมบัติบ้า เครื่องประดับของสะสม “คุณชายทำท่าสนใจแม่สโรชาค่ะ คุณแม่ วิชักไม่วางใจ”
“ผู้ชาย!! ถ้าแกอยากให้เขาอยู่กับแก ก็ต้องทำเฉยบ้างในบางเรื่อง”
“เหมือนสมัยก่อน ที่คุณแม่เฉย ทั้งๆที่รู้ว่าคุณพ่อแอบหมายปองดอกฟ้าในวังอยู่น่ะเหรอคะ”
“ใช่ เราต้องรู้ว่าจังหวะไหนดึง จังหวะไหนปล่อย แล้วเมื่อไหร่ที่ดึงต้องดึงให้แน่น แต่เมื่อไหร่ที่ปล่อย ต้องให้อยู่ในสายตา”
“งั้น วิจะไม่ปล่อยคุณชายคลาดสายตาเลยละค่ะ”
จริยายืนคิด ย้อนอดีต
อดีตยี่สิบกว่าปีมาแล้ว หน้าห้องคนใช้ พันโทวินิตเปิดย่องออกมา มีอาการแบบรู้สึกผิด พอตั้งสติได้ก็เดินไป จังหวะนั้น จริยาในชุดนอนเดินมาเห็น ตกใจ มองตามสามีที่เดินกลับขึ้นห้องไป มองห้องคนใช้แค้นๆ
หน้าเคืองแค้นของจริยา แววตาบอกให้รู้ว่าจำได้ทั้งหมด จริยายืนหันหลังให้วินิตา “ผู้ชาย มันไม่หยุดแค่เราหรอก !!”
เช้าวันใหม่ หน้าบ้านวิศรุต ธาราร้องเสียงดังเมื่ออธิปกับจอห์นนี่ลากกระเป๋าเสื้อผ้ามา“หยุดดดดดดด! ยกขึ้นรถดีๆ เบาๆ ริดเอากระเป๋าคุณวิศรุตขึ้น จ้อน อธิป ขนของชั้นขึ้นดีๆ สุทิศไหนกระเป๋าแก ?”
สุทิศบุ้ยให้ดูเป้สะพายหลังใบบางๆ สโรชายกกระเป๋าใบเล็กๆให้ดู
ประพันธ์เดินตามมาดู ยืนส่ง “นี่จะไปกี่วันเนี่ย ธารา จะไปฝังรกรากที่เกาะเลยรึไง”
“นั่นสิ กำลังจะถามอยู่เนี่ย ทำไมขนของไปเยอะแยะนัก” วิศรุตเห็นด้วย
“เอ๊า .. เอาเสื้อผ้าไปเลือกค่ะ ขึ้นอยู่กับดินฟ้าอากาศ เหลือดีกว่าขาด”
วิศรุตขำ ผลักธาราขึ้นรถไปพูดจบก็ขึ้นรถเข้าเบาะหลังไปกับสุทิศ “ฝากบ้านนะทุกคน” พลับพลึงยังโอ้เอ้ ยิ้มบ๊ายบายให้ประพันธ์ จนวิศรุตดุ “พลับพลึง ขึ้นรถ ประเดี๋ยวก็ให้เฝ้าบ้านอีกคนหรอก ไปนะประพันธ์ ถ้ามีแขกวอล์คอินก็ดูแลด้วย เจ๊ใหญ่แกจะไปทะเล”