บทละครโทรทัศน์ เพลิงบุญ ตอน 9 หน้า 10
แอ๊ดขี่จักรยานมาที่หน้าบ้าน .. จอดแล้วลงไปเปิดประตูรั้ว กำลังจะเข้าบ้าน ทันใดนั้นแท็กซี่ก็เข้ามาจอดเทียบ
หน้าบ้าน แอ๊ดหันไปมองด้วยความแปลกใจ ใจเริงลงจากรถ..ใส่แว่นดำ อำพรางแผล ครั้งนี้ใจเริงดูร่าเริงกว่าเมื่อเช้าเล็กน้อย ดูชีวิตมีความหวัง แอ๊ดชะงัก .. บ่นเบาๆ “มาอีกแหละ”
ใจเริงหันมาเห็นแอ๊ดก็ยิ้มให้นิดๆ “แอ๊ด..อยู่ตรงนี้ก็ดีเลย ช่วยยกกระเป๋าหน่อยนะ มีหลายใบ ใหญ่ๆ ทั้งนั้นเลย”
แอ๊ดงง “ยกกระเป๋า ??? ยก...ยกมาทำไมคะ ? แล้วกระเป๋าใครคะ” แอ๊ดเหวอออออ อย่างแรง
กระเป๋าใจเริงวางเรียงอยู่ที่ห้องรับแขก พิมบอกแอ๊ดเหมือนเป็นเรื่องปกติ “เริงจะขอมาอยู่ที่นี่สักพักจ้ะ”
แอ๊ดช็อคคคคค “คุณเริงจะมาอยู่ที่นี่ !!!!” ใจเริงปรายตามองนิดๆ
“ละ..แล้ว...จะอยู่อะไร ยังไง นานมั้ยคะ”
“ฉันอยู่ไม่นานหรอกน่ะ พิมเค้าเพิ่งแต่งงาน กำลังข้าวใหม่ปลามัน ฉันรู้กาลเทศะดี ไม่อยู่เป็นก้างขวางคอนานหรอก..พอฉันมีเงินหาที่อยู่ใหม่ได้ ฉันก็ไป”
“นี่ขนาดรู้กาลเทศะนะเนี่ย...” แอ๊ดมองกระเป๋าที่เรียงอยู่ พิมตัดบท
“เราจัดห้องเล็กด้านหน้าไว้ให้ .. เป็นห้องว่าง เริงอยู่ได้เลยนะตามสบาย ไม่ต้องเกรงใจ”
ใจเริงกอดพิมอีกที “ขอบคุณมากนะพิม..เรารอดตายได้เพราะพิมแท้ๆ พิมเป็นแม่พระมาโปรด ชีวิตเราจริงๆ”
ใจเริงคลายกอด แล้วหันมาทางแอ๊ด “ระหว่างที่ฉันอยู่ ฉันไม่นิ่งดูดายนะ แอ๊ดมีงานอะไรให้ช่วยก็บอกแล้วกัน ถ้าช่วยได้ฉัน ช่วยเต็มที่ แต่วันนี้..แอ๊ดช่วยยกกระเป๋าไปที่ห้องหน่อยนะ เอาใบนี้แล้วกัน”
ใจเริงส่งใบใหญ่ให้แอ๊ด “ฉันเจ็บแขนยกไม่ไหว .. ใบนี้แพงฉันถือเอง”
แอ๊ดเหวอ...หือ ???? ใจเริงเดินนำไปที่ห้องเลย .. แอ๊ดยังเหวออยู่ หันมาทางพิม “เอ่อ..คุณ..พิมคะ...คือ”
“พิมช่วยยกใบนี้เอง” พิมยกกระเป๋าเดินทางอีกใบที่ใหญ่พอกัน แล้วก็เดินตามใจเริงไป..แอ๊ดเหวอระดับสูงสุด
ใจเริงเดินถือกระเป๋าใบแพงเดินเข้ามาในห้องพักที่พิมเตรียมไว้ให้..ใจเริงมองรอบๆ ห้องด้วยความพอใจ...ค่อยๆยิ้มออก..เฮ่อออออ ชีวิตฉันค่อยดีขึ้นมาหน่อย...ใจเริงรู้สึกย่ามใจ พอมีคนยอม ชีวิตเริ่มเข้าโหมดสบาย ความเห็นแก่ตัวและอยากได้ใคร่มีเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง .....