บทละครโทรทัศน์ เพลิงบุญ ตอน 9 หน้า 8
ในครัวข้าวของกระจัดกระจาย วิลาวรรณได้เปรียบผลักใจเริงล้มลงที่พื้น และขึ้นคร่อมกำลังจะตบซ้ำ
“กูทนมานานแล้ว กูจะไม่ทนอีกแล้ว มึงตาย”
วิลาวรรณง้างมือจะตบใจเริง พรพรรณพุ่งเข้ามาพอดี..ตกใจร้องลั่น “วิพอแล้วลูก !!!!!”
พรพรรณรีบเข้ามาลากตัววิลาวรรณออกจากใจเริง “แม่ปล่อยหนู หนูไม่ทน ปล่อยหนู”
ใจเริงรีบลุกขึ้นตัวสั่น...ทั้งโกรธ ทั้งแค้น ทั้งเจ็บ ทั้งอาย เกิดมาไม่เคยคิดว่าจะต้องมาตบตีกับคนแบบนี้..ใจเริงลุกนั่งถอยตัวกรูดไปที่ผนังห้อง นั่งกอดเข่าร้องไห้ แค้นนนนนนน เจ็บอย่างที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน
“ออกไป เอามันออกไป ออกไป !!!!”
วิลาวรรณจี๊ด “กูไม่ไป นี่บ้านกู มึงนั่นแหละที่ต้องไป ไปเลย ออกไปเลย อีเริง อีเลว !!”
พรพรรณรีบลากวิลาวรรณออกไป “วิ.. ใจเย็นๆ ลูกออกมาก่อน...มา”
“แม่ปล่อยหนู แม่ต้องไปยอมมันทำไม อีนี่มันไม่ได้มีบุญคุณอะไรกับเรา มันดูถูกเราต่างๆนานา แม่จะต้องให้ยอมรับทำไม วิจะไม่ยอม ไม่ทนแล้วโว้ยยยยยย”
พรพรรณลากวิลาวรรณออกไปจนได้...เสียงวิลาวรรณค่อยๆ ไกลออกไป แต่มวลความเกลียดชังยังคงอยู่
ใจเริงนั่งร้องไห้อยู่ที่พื้น หน้าตามีรอยช้ำ หัวยุ่งเหยิง ใจเริงร้องไห้ตัวสั่น ทำไมทำไมชีวิตถึงได้บัดซบแบบนี้ !!!!
ใจเริงคิด..คิด...ไม่ได้แล้ว อยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วจริงๆ
ที่หน้าบ้านพิม..เช้าตรู่ บรรยากาศสดใส อาหารเช้าแบบง่ายๆ แต่น่าทานวางอยู่บนโต๊ะ หนึ่งที่...
พิมเดินลงมาจากห้อง อยู่ในชุดอยู่บ้าน พิมเดินมาที่โต๊ะเห็นกระดาษโน้ตของแอ๊ด
“คุณพิมคะ..แอ๊ดเตรียมอาหารเช้าไว้ให้นะคะ เดี๋ยวแอ๊ดไปซื้อของที่ตลาด พอดีคุณฤกษ์โทร.บอกว่าจะกลับจากต่างจังหวัดวันนี้เย็นๆ อยากทานกุ้งอบวุ้นเส้น แอ๊ดเลยออกมาซื้อกุ้งค่ะ”
พิมอ่านจบแล้วก็ยิ้มๆ “วันนี้พี่ฤกษ์กลับมานี่นะ ชวนไปดูหนังดีกว่า”
พิมยิ้มๆ มีความสุขสามีจะกลับบ้าน ทันใดนั้นความสุขก็ต้องสะดุดเมื่อเสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น พิมมองไปที่หน้าบ้านด้วยความแปลกใจ “ใครมา”
พิมเดินออกมาจากบ้านเห็นใจเริงยืนหันหลัง..กอดอก..ตัวหงอๆ มวลอารมณ์ร้ายๆ ดาร์คๆ แผ่ซ่าน .. พิมจำได้
“เริง !!!”
ใจเริงค่อยๆ หันมา...หน้าตาซีดเซียว ดูรู้ว่าผ่านการร้องไห้มาทั้งคืน หน้ายังมีรอยช้ำที่มุมปาก และใบหน้าแดง
กร่ำ หมดสภาพมากๆ ใจเริงน้ำตาร่วงเลย “พิมมมมม...” พิมช็อคกับสภาพของใจเริง รีบเปิดประตู