บทละครโทรทัศน์ เพลิงบุญ ตอน 9 หน้า 6
เช้าวันใหม่ “บ้านเทิดพันธ์” กุญแจเก่าๆ ถูกไข ประตูไม้ถูกผลักเปิดออก เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดดด...ลุงหยัดคนเฝ้า
บ้านเดินนำเทิดพันธ์เข้ามาในบ้าน “คุณเทิดหายไปไหนมาครับเนี่ย ผมโทร.ไปที่บริษัทก็ไม่มีใครรับ”
“บริษัทเจ๊งไปแล้ว ตอนนี้ ผมตกงาน ไม่มีงานทำ”
ลุงหยัดหันมา “หะ ? พูดเล่นหรือพูดจริงครับเนี่ย”
“พูดจริงๆ ไม่งั้นผมคงไม่ซมซานกลับมาบ้านเก่าที่พ่อเคยยกให้ แต่ผมไม่เคยเห็นค่าสักนิด”
ลุงหยัด กับเทิดพันธ์เดินมาหยุดอยู่กลางบ้าน..เป็นบ้านไม้เก่าๆ แต่ยังได้รับการดูแลอย่างดี เก่าแต่ก็ยังเกร๋ๆ
“คุณท่านรักบ้านหลังนี้มาก ท่านเกิดที่นี่ ต่อให้ร่ำรวย ย้ายไปอยู่บ้านใหญ่ แต่ก็ไม่คิดจะขาย ก่อนจะเสียยังกำชับให้ผมกลับมาดูแล เพราะรู้ว่าคุณเทิดคงไม่ค่อยได้แวะมา”
เทิดพันธ์คิดแล้วก็เศร้า “ถ้าพ่อยังอยู่อาจจะเสียใจที่ผมทำธุรกิจเจ๊งไม่เป็นท่า เงินที่พ่อเหลือไว้ให้ก็หมด”
เทิดพันธ์มองรอบๆ “แต่พ่ออาจจะดีใจ..ในที่สุด ผมก็ได้กลับมาอยู่บ้านที่พ่อรักที่สุด” เทิดพันธ์มองบ้านแล้วรู้สึกอบอุ่นประหลาด...
“ผมอยู่แถวๆ นี้ คุณเทิดมีอะไรเรียกใช้ได้ตลอดนะครับ คุณท่านมีบุญคุณกับผมและครอบครัวมาก ไม่ได้ตอบแทนท่าน ได้ดูแลคุณก็ยังดี..อ้อ..ของที่คุณเคยให้คนขนมาเก็บไว้เมื่อไม่กี่เดือนก่อน อยู่ในห้องเก็บของนะครับ”
เทิดพันธ์ยิ้มนิดๆ พยักหน้ารับ เทิดพันธ์มองไปรอบๆ บ้านอีกครั้ง..เริ่มต้นชีวิตใหม่กันสักที
ภายในบ้าน เทิดพันธ์รื้อของ..จัดของ..และจัดบ้านพร้อมอยู่..เทิดพันธ์รื้อของเก่าๆ ที่เคยอยู่บ้านเรือนหอ พอบ้านโดนยึดก็ส่งมาเก็บที่นี่ .. ในกองสัมภาระอันมากมาย เทิดพันธ์สะดุดกับรูปของใจเริง เป็นรูปในงานแต่งงาน..เทิดพันธ์มองใจเริงด้วยแววตาแห้งผาก..แล้วก็หันไปโยนรูปใส่ถังขยะ
ที่หน้าเอทีเอ็ม..ใจเริงรีบเดินมากดเงิน..ที่หน้าจอขึ้นเงินคงเหลือ หมื่นกว่าบาท เริงชักสีหน้า
“เงินเหลือแค่นี้เองเหรอเนี่ย !!????!!”
ทันใดนั้นมือถือดังขึ้น ใจเริงดูเบอร์แล้วกดรับ “ว่าไงคะเจ๊”
เจ๊คุยโทรศัพท์ ข้างหลังเห็นว่ายุ่งมาก ลูกค้าซื้อทัวร์ พนักงานรับโทรศัพท์วุ่นวาย
“ตอนนี้เจ๊ลูกค้าเข้าเยอะมากเลย ส่วนมากเป็นลูกค้าที่เริงติดต่อไว้ทั้งนั้น เจ๊พูดจริงๆนะ กลับมาทำงานให้เจ๊เหมือนเดิมเหอะ” ใจเริงฟังแล้วคิด
“ถ้ากลัวคนอื่นจะเห็นหน้า เดี๋ยวเจ๊หาห้องให้นั่งแยกออกไปคนเดียวเลย รับรองไม่มีใครเห็นแน่นอน”
“จริงเหรอเจ๊ ?”
เจ๊รีบบอก “จริงๆ กลับมาเหอะ ตอนนี้ลูกค้ามากันฮึ่มๆ รับไม่หวาดไม่ไหวกลับมาเริ่มงานพรุ่งนี้เลยนะ”
ใจเริงทำเป็นคิดๆ แล้วก็ตอบ “อืมมมม ก็ได้...นี่เห็นว่าเป็นเจ๊นะเลยยอม ถ้าเป็นคนอื่นอย่าหวังเลย พรุ่งนี้เจอกัน
ค่ะเจ๊” ใจเริงวางสายไป แล้วก็เบ้ปาก “ถ้าไม่หมดตัว อย่าหวังเลยว่าฉันจะกลับไปทำบริษัททัวร์กระจอกๆ” ใจเริงเบ้ปากใส่