บทละครโทรทัศน์ เพลิงบุญ ตอน 9 หน้า 9
“เริง...นี่มัน....เกิดอะไรขึ้น ?”
“เรา...เราอยากตายยยย...ฮืออออออ” ใจเริงปล่อยโฮออกมาอย่างหมดฟอร์ม...หมดแล้วจริงๆ กับชีวิต
พิมช็อครีบเข้าไปกอด...ใจเริงโผเข้ามากอดพิม แล้วปล่อยโฮ ร้องไห้ตัวสั่น เหมือนลูกนกที่ตกจากรัง พิมใจหาย
ว๊าบบบ...รู้สึกได้ว่าใจเริงอ่อนแอมากจริงๆ
ภายในบ้านฤกษ์ พิมทายาแก้ฟกช้ำที่หน้าของเริงอย่างแผ่วเบา ใจเริงสะดุ้ง “ขอโทษนะ..เจ็บมากมั้ย ?”
“ถ้าเทียบกับในใจเรา..มันแทบไม่เจ็บเลย..” ใจเริงน้ำตาร่วง “ทำไม..ทำไมชีวิตเรามันถึงได้บัดซบแบบนี้!! ตบตีกับญาติตัวเอง..เพราะ..ขนมจีนแค่จานเดียว นี่เรา..จนตรอก หมดหนทาง หมดศักดิ์ศรีขนาดนี้เลยใช่มั้ย”
ใจเริงร้องไห้ ตัดพ้อ กับชะตาชีวิตอย่างเจ็บปวด
“เราก็ไม่คิดนะว่าพี่วิจะ..ลงมือกับเริงถึงขนาดนี้ ..” พิมเห็นแผลแล้วสงสาร
“ถ้าป้าพรรณไม่มาห้าม ป่านนี้เราอาจจะตายคามือเค้าไปแล้วก็ได้”
ใจเริงร้องไห้ น้ำตานอง หันมาจับมือพิม ขอความเห็นใจ “พิม...เราอยู่บ้านนั้นต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ เราอยู่ไม่ได้ ถ้าให้อยู่เรา..ยอมตายดีกว่า ฆ่าตัวตายไปเลย ดีกว่าโดนคนต่ำๆ แบบนั้นฆ่าตาย”
“เริง...อย่าพูดเรื่องตายเลยนะ..ค่อยๆ คิดหาทางออกอย่างอื่นดีกว่า..ย้ายออกมาก่อนมั้ย ? ไปอยู่ที่บ้านแม่เราก่อนมั้ย ?” ใจเริงส่ายหน้า น้ำตานอง “ไม่เอา แม่พิม น้องพิม เกลียดเราจะตาย ให้เราไปอยู่ ก็เหมือนตกนรกอีกขุมนึง เราไม่มีความสุข แม่กับน้องพิมก็มีแต่ความทุกข์ เราไม่เอาหรอก”
“งั้น..ลองไปหาห้องเช่ามั้ย ?”
“เงินจะกินแต่ละเดือนยังไม่ค่อยจะพอเลยพิม เราไม่มีเงินไปจ่ายค่าห้องหรอก เราหมดตัว หมดแล้วทุกอย่าง เราไม่มีทางจะไปแล้วจริงๆ” ใจเริงตัดสินใจขอตรงๆ อย่างหมดหนทาง “พิม .... เราขออยู่ที่นี่กับพิมได้มั้ย !?!”
พิมชะงักนิด ใจเริงขอร้องทั้งน้ำตา “นะพิมนะ .. เราขออยู่แค่ไม่นาน..ถ้าเราหาเงินได้ หางานดีๆ ได้ เราจะรีบย้ายออกไปทันที..นะพิมนะ” ใจเริงร้องไห้น่าสงสาร “เราขอร้อง...เราไม่มีทางอื่นแล้วจริงๆ”
ใจเริงปล่อยโฮออกมาอย่างหมดสภาพ ... พิมมองใจเริงที่ร้องไห้อยู่ตรงหน้า ในสภาพหน้าฟกช้ำดำเขียวหน้าซีด
เซียวแล้วสงสารจับใจ..ในวินาทีนั้นเอง พิมก็โพล่งออกไป “ก็ได้ เริงมาอยู่กับเราที่นี่ก็ได้”
ใจเริงชะงัก...เหมือนชีวิตเห็นแสงสว่างขึ้นมาในฉับพลัน “จริงนะพิม !! พิมพูดจริงๆ นะ !!”
พิมคิดหนึ่งวินาทีแล้วก็พยักหน้า...”จริง เราพูดจริงๆ !”
“พิมมมมม” ใจเริงโผเข้ากอดพิม “ขอบคุณมากนะพิม ขอบคุณมากๆ ขอบคุณที่สุดในโลกเลย.. พิมเป็นเพื่อนที่ประเสิรฐที่สุด เราจะไม่ลืมบุญคุณเลย..จะไม่ลืมจริงๆ” ใจเริงกอดพิมด้วยความปลาบปลื้มและโล่งใจที่ตัวเองรอดแล้ว...พิมกอดตอบ..ยิ้มนิดๆ..แม้ในรอยยิ้มจะมีความเมตตา แต่ลึกๆ ในแววตามีความไม่มั่นใจบางอย่างฉาบอยู่