บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ ปดิวรัดา ตอนที่ 24 หน้า 14
รินยิ้มๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก กินข้าวต่อ
บ้านเจ้าคุณบำรุง บุรณีนั่งอ่านหนังสือ สร้อยทองเส้นหนึ่ง มีแหวนบุษราคัมของชรัตน์ร้อยไว้ ถูกยื่นเข้ามาตรงหน้าแทนหนังสือ บุรณีสะดุ้ง ชรัตน์นั่นเอง
“คุณชรัตน์”
“ขออนุญาตนะครับ” ชรัตน์ใส่สร้อยคอห้อยแหวนนั้น ให้จนสำเร็จ
“นี่คุณทำอะไรเนี่ย”
“แหวนผม ... ให้คุณ”
“เอาของแพงๆมาให้ฉันอีกแล้ว” บุรณีจับแหวนมาดูใกล้ๆ “แหวนบุษราคัม นี่มันแหวนที่เข้าคู่กับ”
“สร้อยของริน ในเมื่อสร้อยบุษราคัมของรินอยู่กับศรัณย์ แหวนของผมต้องอยู่กับคุณ ..... ถูกแล้ว”
“ฉันบอกคุณไปแล้ว ว่าเราจะเป็นเพื่อนกัน”
ชรัตน์จับมือของบุรณี ปล้ำถอดแหวนจากนิ้วของบุรณี บุรณีพยายามดึงออก “ยังไม่หมด เอาแหวนคุณมา”
“นี่อย่านะ” บุรณีดิ้นดึงมือออก แต่แพ้ชรัตน์ถอดแหวนไปแล้ว
“เอามานี่เลย ไม่รู้แหวนคุณเอามาจากไหน แต่ผมเห็นคุณใส่ตลอด ผมจะเอา” ชรัตน์ดึงแหวนแล้วเอาไปใส่ในกระเป๋าเสื้อ
“เอาคืนมานะ แหวนพี่รานีซื้อให้นะ เอามา”
“คุณเรียนเท่าที่คุณอยากเรียนไปเถอะครับ ผมจะรอ เราแลกแหวนกันเพื่อเตือนให้เรารอกัน รอจนกว่าคุณจะเรียนจบ”
บุรณีตกใจ “คุณจะรอหรือคะ”
ชรัตน์พยักหน้า “ผมตัดสินใจแล้ว”
บุรณีดีใจอึ้งคาดไม่ถึง ก่อนจะได้สติแล้วโวย “บ้าสิ คิดเองเออเอง ไม่ถามฉันสักคำ”
“เอ๊า ก็คุณให้รอ ผมก็รอแล้วไง”
“รอเฉยๆไม่ได้ ต้องทำอย่างอื่นด้วย”
“หา... ยังมีอีกหรือ”
บุรณีสีหน้าเข้ม จริงจัง มีอำนาจเหนือชรัตน์ชัดเจน “สนใจทำงานให้มากกว่านี้ นั่งหลับแบบนั้น เมื่อไหร่จะทำงานเป็น ถ้าฉันมีลูก ลูกของฉันต้องมีพ่อเป็นตัวอย่างที่ดี รู้จักรับผิดชอบงาน”
“โฮ้ย คุณนี่ ได้คืบเอาศอกจริงๆ” ชรัตน์โวยแล้วนึกได้ “นี่แปลว่าคุณตกลงแล้วใช่ไหม เฮ้ย พูดไปถึงลูกแล้วนะคุณน่ะ ผมยังไม่คิดเลย”
บุรณียิ้มอายๆ ตีชรัตน์ “บ้า ...ก็ฉัน ฉันเผลอ”
ชรัตน์ยิ้มโล่งใจ ดีใจสุด “เฮ้อ ดีใจที่สุดเลย ขอบคุณนะครับ แค่ได้โอกาสแค่นี้ผมก็พอใจแล้วครับ”
“ยังมีอีกนะ ห้ามเที่ยวดึก”