บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ ปดิวรัดา ตอนที่ 24 หน้า 15
“ได้”
“ห้ามโกหก”
“ได้”
“ห้ามนอกใจ”
“ได้”
“ห้ามทำเจ้าชู้”
“ไม่ได้ครับ”
“อ้าว”
ชรัตน์หอมแก้มบุรณี “ไม่ทำเจ้าชู้กับคุณ ทำไม่ได้ ยอมตายดีกว่า”
บุรณียกหนังสือขึ้นมาตีทันที “คนบ้า ขโมยหอมแก้มฉัน ฉันไม่ยอม”บุรณีไล่ตีชรัตน์ด้วยหนังสือไปรอบๆ ชรัตน์วิ่งหลบทั้งสองหัวเราะ หยอกเอินกัน มีความสุข
โถงบ้านพักปลัด คุณหญิงแก้วเพิ่งมาถึงเมื่อกลางวัน เอาข้าวของหิ้วมาจากกรุงเทพออกจากกล่องมาวาง ศรัณย์เพิ่งกลับมาจากที่ทำงาน ศรัณย์ยกมือไหว้ “คุณแม่ มารถไฟเที่ยวเมื่อคืนหรือครับ”
“ไปเยี่ยมรินเสร็จก็จับรถไฟมาเลยจ้ะ”
“เขาเป็นไงบ้าง”
“หมอให้กลับบ้านแล้ว นี่เข้าป่าเพิ่งออกมาสินะ”
“ครับมาประชุม รอกำลังเสริม นี่เดี๋ยวก็ต้องเข้าไปอีก ยังไม่ได้นอนบ้านสักคืนเลยครับ แม่ซื้อของมาจากกรุงเทพเยอะแยะเลย” ศรัณย์มองแก้วน้ำที่คุณหญิงแก้วเอาออกมาวาง ทั้งหมดเป็นแก้วใสใบใหม่ “แก้วน้ำใหม่ ซื้อมาใช้ที่นี่หรือครับ สวยดี”
“สวยหรือลูก” ศรัณย์พยักหน้า คุณหญิงแก้วจับแก้วน้ำสองใบมากระแทกกันอย่างแรงเปรี้ยง ที่ปากแก้ว แตก !! ศรัณย์ ตกใจมาก “คุณแม่ ทำอะไรน่ะครับ”
คุณหญิงแก้วยกแก้วน้ำทั้งสอง ชูให้ดู “อันหนึ่งแตก อันหนึ่งร้าว อยู่ด้วยกันอย่างหัวใจสลาย อยู่กันตามหน้าที่ ไม่มีความรัก” คุณหญิงแก้วจริงจัง
ศรัณย์เข้าใจแล้ว “ไม่ใช่เรื่องแก้ว”
คุณหญิงแก้วส่ายหน้าว่าไม่ใช่ “เรื่องชีวิตคู่ ใจฉันก็เป็นแก้ว ใจเธอก็เป็นแก้ว นั่นนี่ก็อ่อนไหวไปหมด ทำผิดนั่นก็โกรธ ทำผิดนี่ก็เสียใจ กระแทกนิดกระแทกหน่อยก็เจ้าคิดเจ้าแค้น ไม่รู้จักให้อภัย แบบนี้อยู่กันไม่ได้หรอกลูก”
“คุณแม่หาว่าผมเจ้าคิดเจ้าแค้น”
คุณหญิงแก้วเอาน้ำจากเหยือก รินลงไปในแก้วใบที่เหลือ“ถ้าทั้งสองคน รู้เวลาที่จะทำตัวเป็นน้ำ ไม่ใช่ทำตัวเป็นแก้ว เอาแต่ชนกันตลอดเวลา ชีวิตก็จะไม่มีปัญหา”