บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ ปดิวรัดา ตอนที่ 24 หน้า 6
รินพยักหน้า ศรัณย์เอาปืนสารพัดห้อยตัวเอาไว้ เพิ่มอาวุธให้ตัวเอง ศรัณย์เปิดลังอีกเห็นระเบิดอยู่เต็ม ศรัณย์หยิบมาส่วนหนึ่งใส่กระเป๋าไว้ “หึ ... ดีเลย กูจะเผามึงให้วอด ไป .... ไป” ศรัณย์พารินออกไป
ศรัณย์พารินมาแอบหลังต้นไม้ใหญ่ มาแอบดูพวกโจรที่ยังดื่มกิน ตีเกราะเคาะไม้ เมาๆอยู่ ศรัณย์กระซิบริน ชี้ไปที่ถ้ำธารลอด “หล่อนต้องวิ่งไปที่จุดนั้น ว่ายน้ำข้ามไป”
“ว่ายน้ำหรือคะ”
“ว่ายเป็นไหม ไม่เป็นก็ต้องเป็นวันนี้แหล่ะ”
“พอได้ค่ะ”
ศรัณย์มองไปที่ลานที่พวกมันนั่งอยู่ จากตรงนี้เดินผ่านทางโล่งไปที่ธารลอดยากมากที่จะไม่มีใครหันมาเห็น
“ตรงนี้อันตรายที่สุด เราต้องไม่ให้มันรู้ตัว ต้องค่อยๆไป”
“ข้างหน้าอันตราย กลัวคนเห็น แล้วข้างหลังล่ะคะ” รินพยักเพยิดให้ศรัณย์ดูข้างหลังห่างไป
สมุนหญิงคนหนึ่งถือจานอาหาร ยืนตะลึงมองมาที่ทั้งสองคนด้วยความงุนงงว่ามาจากไหนวะ ศรัณย์สะดุ้ง ต่างฝ่ายต่างงง ศรัณย์ยิ้มกว้างให้เพราะไม่รู้จะทำอะไรดีกว่านั้น
สมุนหญิงเดินหนีไปสองสามก้าว พึมพำไป “ไม่มีหล่อๆอย่างนี้แน่นอน อย่างกับพระเอกหนังขนาดนี้ ไม่มีแน่ๆ”
ในที่สุด สมุนหญิงทิ้งจานข้าวแล้วตะโกน วิ่งไปหาเสือขาว “อร๊ายยยย คนนอกเข้ามาในค่าย คนนอกกกก !”
“โธ่โว้ย” ศรัณย์หยิบปืนและอาวุธออกมา วงอาหารแตกทุกคนหยิบปืนสั้นของตน กระโดดเข้าที่กำบังเปิดฉากยิงกันทันที ศรัณย์และรินปักหลักยิงต่อสู้อยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ศรัณย์หยิบระเบิดมาโยนใส่พวกมัน เปรี้ยง กลุ่มหนึ่งตายคาที่
เสือขาวแค้นมาก “มันหาทางเข้าเจอได้ยังไงวะ”
ในค่ายโจรห่างไป พู่เอาเด็กๆ หลบออกมาจากวงปะทะมาเข้าที่กำบัง เสียงปืนยิงกันไปมายังดังต่อเนื่อง “มานี่ มาหลบตรงนี้ มาเร็ว”
เสือขาวตะโกนบอกเปิ่นและสมุน “ระเบิด ไปเอาระเบิดมา กูจะฆ่ามันให้ตาย”
เปิ่นและสมุนวิ่งไปทั้งสองเข้าไปในกระท่อมคลังอาวุธ ศรัณย์เห็นดังนั้น จุดชนวนโยนระเบิดไปที่กระท่อมคลังอาวุธ ระเบิดตูม เปิ่นและสมุนส่วนหนึ่ง ตายในเพิง ไฟลุกท่วม “มือระเบิด ก็ต้องตายเพราะระเบิดมึงนั่นแหล่ะ”
เสือชินที่ยิงต่อสู้อยู่มุมหนึ่งโวยวาย “ไอ้ชั่วเอ๊ยมาคนเดียว คนกูหายไปครึ่งค่าย”
เสือขาวสั่ง “ทุกคนตั้งสติไว้ ท่องคาถา”
ฝั่งของเสือขาวหยุดยิงพร้อมกัน ทั้งหมดเริ่มท่องมนต์บางอย่างพร้อมกัน ดูขลังและศักดิ์สิทธิ์ สิ้นเสียงปืนเหลือแต่เสียงงึมงำ ระงมไปทั่วค่ายโจร เกิดหมอกควันปกคลุมทั้งค่ายตามคาถากำบังตนของพวกเสือขาว
“หมอก หมอกมาจากไหนคะ”
โดยเฉพาะที่ตัว ศรัณย์และริน เหมือนเกิดเป็นหมอกหนารอบตัว มองอะไรไม่เห็น ทำให้ศรัณย์ หยุดยิงไปด้วย “มองอะไรไม่เห็นเลย ยิงปืนไม่ได้ ปาระเบิดก็ไม่ได้ เดี๋ยวโดนชาวบ้าน”