บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ ปดิวรัดา ตอนที่ 24 หน้า 7
โชติพาตำรวจที่กลับมาแล้ว ล่องมาด้วยแพและเทียน เข้ามาในธารลอด หมอกจากค่ายโจรลอยเข้ามา ตำรวจงง “หมอกมาจากไหนไม่รู้ครับ ข้างหน้ามีทางออกหรือเปล่าก็ไม่รู้”
“มุ่งหน้าต่อไป มุ่งไป คุณปลัดต้องอยู่ในนี้แน่”
ศรัณย์ยังตกในวังวนหมอกควัน หลังต้นไม้ใหญ่
“ทำไงดีคะ มองไม่เห็นอะไรเลย” รินตื่นตระหนก
“มาทางนี้” ศรัณย์จะออกไป แต่ก็ต้องตกตะลึง เสือขาว เสือชิน สมุนโจรเกือบสิบคนเดินหลุดฝ่าหมอกเข้ามาล้อมศรัณย์และริน ทุกคนจ่อปืนมาที่สองคน ศรัณย์กับรินตะลึงมองไปรอบๆ ทุกคนหน้ากระเหี้ยนกระหือรือมาล้อมกรอบตน ด้วยปืนนับสิบกระบอก ศรัณย์บอกริน “เอาล่ะ เราได้ตายเคียงข้างกัน สมใจหล่อนแล้วทีนี้”
รินด่าทอ “ไอ้พวกชั่ว ต่อให้เหลือแต่วิญญาณ ฉันก็ไม่มีวันก้มหัวให้พวกแก”
เสือขาวเยาะ “ยังมีหน้ามาทำปากเก่ง ปืนกี่กระบอกนับดูสิ หน้าหล่อๆสวยๆของพวกแก คงเละเป็นชิ้นๆ”
เสือชินกระเหี้ยนกระหือรือ “ไอ้ศรัณย์ ชีวิตในคุก มึงต้องชดเชยให้กูอย่างสาสม”
“ไอ้พวกโจรชั่ว พวกแกต่างหากที่ต้องตาย” โชติตะโกน ตำรวจทั้งหมดระดมยิงมาเปรี้ยงๆ
วงของเสือขาวแตกฮือหาที่กำบัง เปิดฉากยิงกับกลุ่มตำรวจ ศรัณย์กับรินฉวยโอกาสนั้นแยกย้ายกันสู้ ตีวงฝ่าออกมา การปะทะยิงดุเดือดของตำรวจนำโดยโชติและพวกโจรนำโดยเสือขาว ในค่ายห่างไป พู่ ผู้หญิงและเด็กหลบซ่อนกันอยู่
“ท่องคาถาไว้ ท่องไว้อย่าหยุดท่อง” เสือชินสั่ง
ปากพวกโจรยังท่องคาถาไป ยิงไป หมอกยังหนาปกคลุมไปทั่ว ศรัณย์จูงมือรินออกห่างไปจากวงนี้ เสือขาวมองตาม วิ่งตามไป
“มันเล่นของ มองไม่เห็นพวกมันเลย” โชติกับตำรวจมองหน้ากันอึดอัดเพราะยิงไม่ถนัด พยายามหาทางยิงต่อสู้ต่อไป
ศรัณย์วิ่งมาที่ม้า กระโดดขึ้นไป รินยังยิงต่อสู้อย่างกล้าหาญ ศรัณย์ขี่ม้ามารับรินกระโดดขึ้นม้าตามขึ้นไป ทั้งสองขี่ม้าขึ้นเขาหวังออกจากวงล้อมการต่อสู้ เสือขาวเห็นดังนั้นกระโดดตามขึ้นม้าตามไปอีกคน
ศรัณย์กับรินบนหลังม้า ควบม้ามาตามทาง หมอกควันยังปกคลุมโดยรอบ
“มองไม่เห็นทางเลย ระวังนะคะ”
ม้าวิ่งควบไปทั้งที่มองอะไรก็ไม่ค่อยเห็น แล้วร้องฮี้ขึ้น ยกสองขาหน้า จนรินและศรัณย์เกือบหงายร่วงจากม้า เพราะตรงนี้คือหน้าผาสูงชัน รินเห็นหน้าผาแล้วตกใจมาก ม้าหยุดทันตรงริมหน้าผาพอดี หินหลายก้อนร่วงกรูลงหน้าผาไปแทน “กรี๊ด ระวัง”