บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ ปดิวรัดา ตอนที่ 24 หน้า 9
ศรัณย์พุ่งมาหารินที่ยังสลบไม่ได้สติมาตลอด “รินๆ อย่าเป็นอะไรนะ รินๆ” ศรัณย์ประคองรินขึ้นมากอดไว้ สีหน้าเครียด
วันใหม่ ในโรงพยาบาล รินอยู่บนเตียงหลังผ่าตัด มีผ้าพันแผลเต็มตัวไม่ได้ตาย แต่อาการสาหัส ศรัณย์เดินมาหา นั่งลงข้างๆ
บ้านพิจารณ์ธุรกิจ ช้องนางวิ่งร้องไห้เข้ามา “ชรัตน์อยู่ไหนลูก ชรัตน์”
ชรัตน์เดินออกมาหา “คุณอา มีอะไรครับ”
“รินอยู่โรงพยาบาล บาดเจ็บจากการปะทะกับเสือขาว”
ชรัตน์ช็อก “น้อง น้องหรือครับ”
“ศรัณย์โทรมาบอก รินอาการสาหัส ยังไม่ได้สติเลยลูก”
ชรัตน์ตกใจมาก
วันต่อมา รินนอนหลับเหมือนเดิมยังไม่ฟื้น เจ้าคุณบำรุง และทุกคนล้อมรอบ สีหน้าเครียด
เจ้าคุณบำรุงเดินเข้าไปลูบที่หัวอย่างรักใคร่ “ลูกของพ่อ ตื่นขึ้นมาเสียทีนะ เราทุกคนรอเจ้าอยู่”
ทุกคนมองริน ห่วงใย
บ้านพิจารณ์ธุรกิจ พระพิจารณ์ธุรกิจรู้ข่าวแล้ว หน้าซีดร้องไห้ หัวใจสลายอยู่บนเตียง
รินอยู่บนเตียง ศรัณย์เดินมาหาช้าๆ สีหน้าเศร้ามากเพราะรินไม่ฟื้นเสียที ศรัณย์คิดถึงอดีตอันหวานชื่นตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ศรัณย์นั่งลงข้างๆ ศรัณย์ใช้มือจับแบบประสานนิ้วลงไปที่มือของริน “นับถึงวันนี้ 50 วันพอดี 50วันแล้วที่เราแยกกันอยู่ฉันไม่ชอบเลย ชีวิตที่อยู่ในความมืด หาดวงตะวันไม่เจอ ฉันไม่มีความสุขเลยจริงๆ หล่อนตื่นขึ้นมาเสียทีเถอะ”
ภาพหวานชื่นยังเข้ามาในหัวของศรัณย์ต่อเนื่อง ศรัณย์คอตกก้มหน้าลงที่ขอบเตียง มือยังคงจับกัน มือของรินค่อยๆ บีบขึ้นมาช้าๆ ตอบรับมือของศรัณย์ ศรัณย์สะดุ้งมองไป
รินลืมตาขึ้นงัวเงียมองไปรอบๆ “คุณศรัณย์” ศรัณย์ตกใจมาก น้ำตาเอ่อออกมาจนกลายเป็นนั่งร้องไห้ไม่มีคำพูด รินยิ้มให้ “คุณไม่พูดกับฉันอีกแล้ว”
ศรัณย์ส่ายหน้าพูดไม่ออก พูดไม่ได้แล้ว คราวนี้เพราะความดีใจ นั่งร้องไห้ต่อไปเงียบๆ รินมองไปรอบๆ ดีใจเช่นกัน