บทละครโทรทัศน์ เด็ดปีกนางฟ้า ตอนที่ 7 หน้า 10
“โอ๊ยแก ขอฉันหลุดแป๊บนึงเถอะ สักสิบวิก็ยังดี เหนื่อยกว่าทำงานอีกนะ” นักรบทำเสียงแอ๊บแมน “ต้องทำมาดเข้ม แมนๆ ขรึมๆ”
“เออๆ แต่แกมองพี่พจน์ให้มันน้อยๆหน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวเค้าก็รู้ความจริงกันทั้งลำหรอก”
นักรบกระซิบ “ก็มันห้ามใจยากนี่ ฉันนะ..อยากเข้าไปแล้วกอดแน่นๆแล้ว”
“เป็นไงกันบ้างครับ” นักรบตกใจ รีบแอ๊บแมน “เรียบร้อยดีครับพี่”
“ผมขอถั่วหน่อยได้มั้ยครับนักรบ”
“พี่อยากได้ถั่วผมเหรอ...” ผักกาดแอบเตะขานักรบเบาๆ
“นี่ค่ะพี่พจน์” ผักกาดยื่นถั่วให้ “ถ้ามีอะไรช่วยแนะนำด้วยนะคะ พวกเราพร้อมรับคำสั่งตลอดเวลาค่ะ”
พจน์พยักหน้ายิ้มให้แล้วเดินกลับออกไป
“โอ๊ยแก...คนบ้าอะไรน่ารักค่อดๆ”
“จริงว่ะ ยิ้มทีนี่ทำฉันเข่าอ่อนเลย”
นักรบร้องเพลงพุ่มพวง “วงแขนกล้ามเป็นมัดๆ อุ้ย..น่าจะกัดแทะเล่นเบาๆ”
ผู้โดยสารหญิงโผล่มา นักรบรีบเบรกเอี๊ยด..หยุดร้องในบัดดล
“ขอโทษนะคะ ช่วยปรับทีวีตรงที่นั่งให้หน่อยได้มั้ยคะ อยากปลี่ยนเมนูเป็นภาษาไทยน่ะค่ะ”
นักรบทำแมนเสียงต่ำสุดฤทธิ์ “ยินดีครับ เชิญเลยครับ”
นักรบผายมือให้ผู้โดยสารเดินนำ แล้วหันมาสบตาผักกาดก่อนเดินตามออกไป ผักกาดขำกิ๊ก
นักรบส่งรีโมทคืนให้ผู้โดยสารหญิง จากนั้นก็เดินสำรวจดูแลผู้โดยสารจนมาถึงที่นั่งของชายหน้าดุ ติดทางเดินและไม่มีคนนั่งข้าง ชายดุกำลังเอามือลงไปทำอะไรบางอย่างในกระเป๋าที่วางอยู่บนตัก พอนักรบเดินมาเห็น ชายดุก็รีบเอามือออกแล้วทำเป็นนั่งนิ่งๆทันที นักรบเริ่มตะหงิดๆว่าเขาทำอะไร พอนักรบเดินผ่านไป ชายดุเอามือลงไปในกระเป๋าอีกรอบ นักรบหันมามองจากทางด้านหลังก็เห็นชายดุซุกมือเหมือนกำลังประกอบอะไรสักอย่างในกระเป๋า นักรบลองเดินวนมาอีกรอบ พอชายดุเห็นนักรบก็รีบเอามือออกอีก นักรบชักจะหวั่นใจ รีบเดินไปที่ด้านหลังเครื่อง
ห้องครัวบนเครื่องบิน นักรบหน้าตื่นเข้ามาหาผักกาด “ผักกาดๆ แกมาช่วยฉันดูไรหน่อยสิ”
“อะไรๆ” นักรบดึงแขนผักกาดมาดูชายดุที่เหมือนซุกมือขยับทำอะไรในกระเป๋า
“แกเดินไปนะ พิกัดอยู่ ‘ห้าสิบโฮเทล’ ผ่านช้าๆ แล้วเดินกลับมา”