บทละครโทรทัศน์ เด็ดปีกนางฟ้า ตอนที่ 7 หน้า 7
“ขอเบอร์ค่ะ–อุ๊บ” นักรบรีบปิดปากตัวเอง
“นาง.. ไปดูแลคุณป้าท่านนั้นต่อ”
“ค่ะ” คะนึงนางขยับจะเดินไป
“เดี๋ยวก่อนนาง คนเราทุกคนก็มีเหตุผลส่วนตัวที่จะโกรธหรือไม่พอใจอะไร ใจเย็นๆ พยายามทำความเข้าใจความต้องการของเขาก่อน แล้วเราถึงค่อยประนีประนอมหาทางออกของปัญหา”
คะนึงนางฟังอย่างตั้งใจ พยายามเรียกสติและความมั่นใจกลับคืนมา
ห้องผู้โดยสารบนเครื่องบิน ผู้โดยสารส่วนใหญ่เริ่มเข้านั่งที่แล้ว มีบางคนกำลังยืนใส่กระเป๋าในช่องสัมภาระ คะนึงนางเดินตรงไปที่ที่นั่งของป้า ก็เห็นป้ากำลังผุดลุกผุดนั่ง ท่าทางกระสับกระส่าย กระเป๋าเจ้าปัญหาก็ยังวางอยู่บนที่นั่งที่เดิม
“คุณผู้โดยสารคะ อีกสักครู่เครื่องจะออกแล้วนะคะ ต้องรบกวน ขอให้นั่งประจำที่และเก็บกระเป๋าในช่องสัมภาระให้เรียบร้อยด้วยค่ะ”
“ฉันจะย้ายที่” ป้าพูดแล้วก็เดินไปนั่งข้างๆ ผู้โดยสารคนหนึ่ง
“อ้าว ก็ตรงที่ป้านั่งอยู่เมื่อกี้ก็ว่างยาวทั้งแถว ทำไมต้องมานั่งตรงนี้ด้วยล่ะ”
“ก็ฉันอยากนั่งตรงนี้ ที่ตรงนี้ว่างไม่ใช่เหรอ”
คะนึงนางมองสถานการณ์ที่ชักจะไปกันใหญ่ มองท่าทีป้าที่ดูเลิกลั่กเหมือนหวาดวิตกอย่างพิเคราะห์
คะนึงนางคิด “ดูกลัวๆ...ขึ้นเครื่องบินครั้งแรกรึเปล่า...”
“คุณป้าคะ คุณป้าไม่อยากนั่งคนเดียวใช่มั้ยคะ”
ป้าอึ้งไป ไม่ตอบ พจน์ยืนมองสังเกตการณ์อยู่ เห็นท่าไม่ค่อยดีเลยเดินเข้าไปช่วย พจน์ย่อตัวนั่งลง ยกมือไหว้ และคุยกับป้าอย่างอ่อนโยน
“คุณป้าครับ ผมเข้าใจว่าคุณป้าคงไม่สบายใจที่จะต้องนั่งคนเดียวใช่มั้ยครับ แต่ยังไงผมขอกราบขอร้องให้คุณป้าช่วยกรุณานั่งที่เดิมก่อน พอเครื่องเทคออฟแล้ว เดี๋ยวเราจะหาที่นั่งที่ถูกใจให้นะครับ”
ป้าสีหน้าดีขึ้นมาก “โถ ไม่ต้องไหว้ก็ได้ลูก...ป้าไม่รู้ว่าเปลี่ยนที่นั่งตอนนี้ไม่ได้ งั้นเดี๋ยวป้ากลับไปนั่งที่เดิมก่อนก็ได้” ป้าลุกไปนั่งที่เดิม แต่ยังกุมกระเป๋าไว้ พจน์พยักหน้าให้คะนึงนางลองคุยต่อ แล้วเดินถอยออกไปดูห่างๆ
“คุณป้าคะ รบกวนช่วยเก็บกระเป๋าด้วยนะคะ”
“แต่ป้า...” ป้าดูหวงแหน ไม่อยากปล่อยกระเป๋า คะนึงนางลงไปนั่งข้างๆป้า
“ในกระเป๋ามีของสำคัญเหรอคะคุณป้า”