บทละครโทรทัศน์ เด็ดปีกนางฟ้า ตอนที่ 7 หน้า 6
“รบกวนคุณผู้โดยสาร...”
ป้าเสียงดัง “ไม่!” คนเริ่มหันมามอง คะนึงนางหน้าเสีย ความมั่นใจที่มีเต็มมาตั้งแต่เช้า ณ ตอนนี้เริ่มพร่องเสียแล้ว
ห้องผู้โดยสารบนเครื่องบิน ผู้โดยสารชายตัวสูงใหญ่ในชุดสีดำ ผิวสีมะเมื่อมท่าทางเหมือนพวกโจรไฮแจ๊คเครื่องบิน ถือกระเป๋าผ้าใบหนึ่งเดินไล่มองหาที่นั่งด้านหลังอยู่ นักรบเดินมาดแมนเข้าไป
“Good morning, sir”
ผู้โดยสารหันหน้ามาใบหน้าดุ มีหนวดเครา ตรงช่วงโหนกแก้มมีรอยฉกรรจ์แผลเป็นอยู่ นักรบสะดุ้งด้วยความตกใจ เกือบหลุดว้ายออกมาเบาๆ “คนไทย”
“วุ้ย... เอ่อ ขอดูบัตรโดยสารหน่อยนะครับ”
นักรบดูตั๋วที่ชายดุยื่นให้ กำลังเงยหน้าขึ้นมาจะพูด แต่ก็ปะทะกับสายตาชายดุที่เขม้นมองมา
“เอ่อ ..ที่นั่งตรงนี้พอดีเลยครับ” ชายดุมองนิ่ง ไม่พูด ไม่ขยับตัว นักรบกลืนน้ำลาย
“ชะ..เชิญเก็บกระเป๋าไว้ในช่องสัมภาระด้านบนนี้ได้เลยนะครับ”
“ไม่เป็นไร” ชายดุทำเสียงเข้มใส่
“ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนผู้โดยสารวางกระเป๋าไว้ที่พื้นในช่องใต้เก้าอี้นั่งด้วยนะครับ”
ชายดุไม่ตอบเอาแต่จ้องหน้านักรบ – รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่ว – นักรบได้แต่ค้อมหัวให้อย่างสุภาพแล้วรีบเลี่ยงเดินออกไป
ห้องครัวบนเครื่องบิน Vow Airlines นักรบเดินรนๆ มา ก็เจอคะนึงนางที่กำลังพยายามยืนสงบสติอยู่ก่อนแล้ว
“เฮ้ย นางเป็นไร”
“ก็เจอยัยป้าจอมวีนอยู่คนหนึ่ง กระป๋งกระเป๋าไม่ยอมเก็บ ฉันพูดด้วยดีๆก็ตวาดแว้ดใส่ นี่ฉันก็กำลังนึกอยู่ว่าจะทำไงกับนางดี แล้วแกล่ะ..แว่บมาตรงนี้ทำไม”
“ก็ฉันเจอกระทิงดุน่ะสิ ตัวมะเมื่อมเลย ดูจิตๆหลอนๆ จ้องฉันตาถลนเลยอ้ะ”
สองคนถอนหายใจเสียงดังพร้อมกัน ด้วยความอึดอัด
“เธอสองคนจะพูดถึงผู้โดยสารแบบนี้ไม่ได้นะ”
คะนึงนางกับนักรบสะดุ้ง รีบหันไปตามเสียง เจอพจน์เดินหน้าเคร่งเข้ามา “ไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลัง และไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร เรามีหน้าที่ที่จะต้องให้เกียรติ แก่ผู้โดยสารทุกคน”
“ขอโทษค่ะ”