บทละครโทรทัศน์ เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 23 หน้า 10
“พี่ต่างหากที่โชคดี ที่มาลาตีเลือกเป็นเมียพี่”
ไรวินท์ มาลาตี นัวเนียกันหนักขึ้น มือไม้ของมาลาตีปัดป่ายไปทั่ว เห็นกรอบรูปวารีสั่นสะเทือนโอนเอนไปมา
เสียงหายใจขัดๆของวารี สีนวลเร่งผู้ใหญ่ให้พายเรือเร็วขึ้น วารีกุมมือสีนวลไว้ ตกลงข้างตัวช้าๆ สีนวลมองแขนของวารี แล้วมองหน้าวารีตกใจสุดขีด
สีนวล ร้องกรี๊ดออกมาสุดเสียง “คุณแม่!”
ไรวินท์พลิกตัวมาลาตีไปอีกด้านกำลังนัวเนียกันอยู่ เป็นจังหวะเดียวกับที่กรอบรูปของวารีตกลงที่พื้น ไรวินท์ชะงักนิดหน่อย
มาลาตีจับหน้าไรวินท์มาหาตน ยิ้มหวานให้ก่อนจะจูงมือไปที่เตียง “มาเถอะคะ พี่วิน”
ไรวินท์ตามไป กระหยิ่ม ที่กรอบรูปของวารี เห็นกรอบกระจกแตก
ยามเช้าที่เชิงบันไดเรือน สีนวล ผู้ใหญ่แคล้ว และลูกน้องผู้ใหญ่แคล้วสวมชุดดำ ยืนคุยกันอยู่
สีนวลยื่นจดหมายไปให้ผู้ช่วยผู้ใหญ่แคล้ว “ฉันฝากจดหมายนี้ไปให้ผัวฉันที่ทำงานด้วยนะจ๊ะ หน้าสงครามแบบนี้ติดต่อกันยากเหลือเกิน”
“ไม่ต้องห่วง ฉันจะส่งให้ถึงมือท่านเลย ฉันไปล่ะนะผู้ใหญ่ แม่สีนวล”
“ไปดีมาดีนะทิด” ผู้ช่วยผู้ใหญ่เดินออกไป ผู้ใหญ่แคล้วกับสีนวลมมองตาม “บังเอิญจริงๆ ที่เจ้าทองสุกมันมีธุระไปพระนครฯ พอดี...ทำไมไม่ให้เขาเอาจดหมายไปส่งถึงบ้านพักของพ่อไรวินท์ที่นนทบุรีเลยล่ะ น่าจะรู้ข่าวเร็วกว่า”
“ฉันไม่รู้หรอกว่าว่าบ้านพี่วินอยู่ที่ไหน”
ผู้ใหญ่มองอย่างสงสัย “อะไรกัน ผัวเมียกันจะไม่บอกกันบ้างเชียวหรือ”
สีนวลกลบเกลื่อน “เอ่อ คือ พี่วินเขาเคยให้ฉันไว้แล้ว แต่ฉันไม่รู้เก็บไว้ที่ไหนนะจ้ะ”
ผู้ใหญ่แคล้วมองอย่างไม่ค่อยจะเชื่อ “อ่อ”
สีนวลยืนหลบตาอยู่ ด้วยความเศร้าสร้อย
ไรวินท์รับจดหมายจากลูกน้อง ลูกน้องส่งจดหมาย โค้งให้ แล้วก็ออกไป “ลายมือสีนวลนี่” ไรวินท์แกะซองเปิดอ่าน ถึงกับเซด้วยความตกใจและเสียใจ จดหมายหล่นลงกับพื้น “คุณแม่....”
เสียงสวดพระอภิธรรมแว่วมา สีนวลนั่งมองโลงศพไม้ที่เรียบๆ ตามมีตามเกิด ด้วยความเศร้าสร้อย
ไรวินท์ในเครื่องแบบอยู่บนเรือ มองออกนอกเรือ ใจไปถึงวัดแล้ว น้ำตาไหลเงียบๆ
สีนวลมองควันไฟจากปล่องเมรุ ผู้ใหญ่แคล้วยืนอยู่เป็นเพื่อน
“ทำใจเถอะแม่สีนวล เผาแกไปนะดีแล้ว คนตายเพราะโรคติดต่อ เขาไม่เก็บไว้นานหรอก”
“ฉันเข้าใจจ้ะ ผู้ใหญ่”