บทละครโทรทัศน์ เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 23 หน้า 9
ที่ห้องนอนมุมหนึ่งเป็นโต๊ะทำงาน ไรวินท์ในชุดอยู่บ้าน นั่งอ่านเอกสารบางอย่างอยู่ ที่มุมโต๊ะมีรูปไรวินท์ที่ถ่ายกับวารีตั้งไว้ สักครู่มาลาตีถือเครื่องดื่มอุ่นๆ มาเสิร์ฟให้ไรวินท์ ทั้งสองมองหน้ากัน ยิ้มหวาน
“พี่วิน ดูจะรักคุณแม่มากนะคะ”
“เรามีกันแค่สองคนแม่ลูกนี่จ๊ะ”
ไรวินท์มองไปที่รูปวารี แล้วรู้สึกใจหายแปลกๆ
ที่ห้องนอนวารี วารีร้องโอดโอย มีสีนวลคอยดูแลกับบ่าวอีกคน สักครู่ผู้ใหญ่แคล้ววิ่งหน้าตื่นเข้ามากับบ่าวคนที่ไปตาม “พี่วารีเป็นยังไงบ้าง แม่สีนวล”
สีนวลดีใจเหมือนเจอหลักยึด “โอ๊ย ผู้ใหญ่แคล้ว ผู้ใหญ่มาแล้ว ช่วยคุณแม่ด้วย”
“ไอ้ผลบ้านโน้นมันก็บอกว่า คนบ้านมันลงท้อง รากแตกรากแตนกันทั้งบ้าน มันเอาลูกเมียลงเรือไปสุขศาลาแล้ว พี่แกลุกไหวไหมล่ะ”
“ไปไม่ไหวก็ต้องหามไปละค่ะ”
“ดูทรงแล้ว น้าว่าเอาไปหาหมอใกล้ๆ นี่ก่อนดีกว่า หมอเขียว ยาแกดีหน่อย”
“ได้ เอายังไงก็ได้ “
“แม่...แม่ไม่ไหวแล้ว...แม่นวลดูแลหลานแม่ให้ดีนะ”
“คุณแม่แข็งใจหน่อยนะค่ะ ไปกันเถอะผู้ใหญ่” สีนวลหันไปบอกบ่าว “เอ้า เร็วเข้า มาช่วยกันยกคุณแม่ ไปลงเรือผู้ใหญ่แคล้ว เร็ว!”
เรือพายมีตะเกียงเจ้าพายุติดไว้ที่หัวเรือ ฝ่าตัดท้องน้ำไปท่ามกลางความมืด ผู้ใหญ่แคล้วคัดท้ายอย่างรีบเร่ง ด้านหน้าวารีนอนพะงาบ มีสีนวลคอยประคอง “อีกไกลไหม น้าผู้ใหญ่”
“อีกนิดเดียว นังหนู บอกพี่แก แข็งใจหน่อย”
วารีรวบรวมกำลังทั้งหมด แตะแขนสีนวล พูดเสียงเบามาก สีนวลต้องเงี่ยหูฟัง “อย่าทำแบบแม่นะ..แม่นวลอย่าทิ้งผัว “
“อะไรนะคะคุณแม่ คุณแม่จะบอกอะไร”
“อย่า..ทิ้ง..ไร..วินท์“
สีนวลอึ้งไป น้ำตาอาบแก้ม กัดริมฝีปากแน่น พยักหน้ารับคำวารี วารีเห็นสีนวลรับคำแล้วก็รู้สึกโล่งใจไปนิด แต่ก็ยังร้าวไปหมดทั้งร่างอยู่
เสียงผู้ใหญ่แคล้วตะโกนขึ้น “นั่น” ผู้ใหญ่แคล้วชี้ไปที่ท่าน้ำบ้านหมอเขียว “จะถึงแล้ว บ้านหมอเขียว”
สีนวลหันไปมองท่าน้ำ ด้วยความหวัง
ไรวินท์กำลังนัวเนียอยู่กับมาลาตี ในท่ายืนพิงโต๊ะทำงาน
“มาลาตีโชคดีเหลือเกิน ที่ได้เป็นเมียพี่วิน”