บทละครโทรทัศน์ เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 23 หน้า 6
ไรวินท์ถือกระเป๋าเดินลงเรือ จากบนท่าเรือเห็นวารียืนมองไรวินท์น้ำตาคลอๆ ด้วยความเป็นห่วง เรือออกไป บนฝั่ง สีนวลกับลูก มายืนแอบดูไรวินท์จนลับตา สีนวลน้ำตาไหลกัดริมปากจนเลือดไหล
มาลาตีมองเข้าไปในบ้านเก่าหลังหนึ่ง แต่บรรยากาศร่มรื่น มือสองข้างผลักประตูเข้าไปอย่างรังเกียจ เสียงร้องอี๋ ของ มาลาตีดังขึ้น “อี๋”
“บ้านน้อยในสวน ชอบไหมจ๊ะ มาลาตี คุณแม่”
มาลาตีหันไปสบตากับแม่ด้วยความรังเกียจ แต่มะลิทำสีหน้าปรามๆมาลาตีไว้ “แม่ว่า ใช้ได้เลยในภาวะสงครามแบบนี้ อีกอย่างแม่ก็เคยลำบากมาตั้งแต่เด็กแบบนี้...ทำให้นึกบ้านแม่สมัยเด็ก ๆ เชียว”
“ถึงไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา แต่ผมก็ให้คนมาซ่อมแซมจนอยู่ได้สบายเลยครับ ว่าไงมาลาตี แบบนี้น้องพออยู่ได้ไหม”
มาลาตีไม่ตอบ หันมายิ้มให้แกนๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ สักครู่ก็ร้องกรี๊ด
ไรวินท์ นางมะลิ คนใช้ วิ่งเข้าไปดูด้วยความตกใจ
“เกิดอะไรขึ้น น้องมาลาตี”
“นั่นสิ ยัยหนู เป็นอะไรหรือเปล่า”
“โอ๊ย น้ำอะไรกันนี่ ทำไมมันขุ่นยังงี้ อาบเข้าไปมิคันเนื้อตัวลายหรือเนี่ย”
ไรวินท์มองหน้ามะลิ มะลิยิ้มแหยๆ ไรวินท์เห็นเป็นเรื่องน่ารักน่าเอ็นดูที่มาลาตีงอแง “น้องร้องเสียนึกว่าเป็นเหตุใหญ่โต น้ำนั่น เดี๋ยวให้คนใช้แกว่งสารส้ม สักประเดี๋ยวน้ำก็ใสเหมือนน้ำประปานั่นแหละ”
“อะ...อ้าว หรือคะ ก็แล้วไปสิ” มาลาตีเดินงอนออกไป
ที่มุมหนึ่งของบ้าน มาลาตี เดินมายืนทำหน้าเซ็ง ไรวินท์เข้ามากอดจากด้านหลัง “อดทนหน่อยนะ เมียพี่ พอสงครามจบ เราก็ได้กลับบ้านแล้ว”
“บ้านหลังนิดเดียวเท่าแมวดิ้นตาย ดูสิคะ สีก็ไม่ทา ไม่มีบ้านดีกว่านี้แล้วหรือคะ”
“บ้านแถวนี้เขาไม่ได้ปลูกให้เช่านะน้อง ลูกน้องพี่หามาให้ เจ้าของปิดทิ้งไว้ สภาพยังดีกว่าบ้านสวนหลังอื่นๆ เอ...หรือ เราจะไปหาหลังใหม่แบบฝาขัดแตะ หลังมุงจากดีไหม”
มาลาตีตีแขนไรวินท์เพี๊ยะ “เซี้ยวนัก มาล้อน้องให้ขวัญเสีย นี่ถ้าอยู่ฝาขัดแตะ น้องยอมตายอยู่ในเมืองดีกว่า เฮ้อ เมื่อไหร่สงครามบ้าบอนี่มันจะจบสักทีนะ”
ไรวินท์ดึงมาลาตีมากอดกระชับ จูบผมนุ่มหอมกรุ่นของมาลาตี “มาลาตีสุดที่รักของพี่ อย่างอแงไปเลยเจ้า“
“มาลาตียังเป็นสุดที่รักของคุณพี่อยู่เหรอค่ะ นี่ก็สองสามปีมาแล้ว อีกหน่อยก็คงเบื่อน้อง”
“หล่อนพูดผิดเสียแล้ว ยิ่งวันเวลาผ่านไปเท่าไหร่ ความรู้สึกของพี่ก็ยิ่งชัดเจนว่าน้องคือยอดดวงใจของพี่ต่างหาก”
“บางที น้องก็นึกอิจฉาเมียของพี่ที่ได้แต่งงานกับพี่ ได้เชิดหน้าชูตา”
“เขาก็แค่ผู้หญิงที่ผู้ใหญ่จับให้พี่จำต้องแต่งงานด้วยต่างหาก พี่ไม่เคยรักใคร่ไยดี ก็พี่จะรักใครได้อีกล่ะ ในเมื่อใจของพี่มอบให้ผู้หญิงคนนี้” ไรวินท์จ้องตาหวาน “ไปหมดแล้วนี่”