บทละครโทรทัศน์ ระบำไฟ ตอนที่ 6 หน้า 10
“เอากล้องมันมา อยู่ในกระเป๋า”
“ฝันไปเหอะมึง” เทศราชเตะนักเลงสองคนหน้าหงายไป แล้ววิ่งหนีอีกครั้ง เทศราชวิ่งมาทะลุตรอกเท็กซัสสุกี้ เลี้ยวออกไปทาง ถ.เจริญกรุง เจอมอเตอร์ไซค์รับจ้างพอดี “ด่วนเลยน้อง”
เทศราชซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ออกไป นักเลงสองคนที่เหลือวิ่งตามมาไม่ทัน
วันใหม่ สำนักพิมพ์พยางค์ ภาพนิ่งของแหล่งกลางคืนกลางใจเมืองกรุงเทพฯ และชีวิตราคาถูกทั้งหลาย ถูกฉายอยู่
บนจอในห้องประชุมเล็ก
“คุ้มกันไหม....เอาชีวิตเข้าเสี่ยง” พยางค์เหน็บ
เทศราช ลูบแผลที่ปิดพลาสเตอร์เรียบร้อยแล้ว หัวเราะหึๆ ไม่ยี่หระ “ถ้ามันจะสร้างความตื่นตัวให้สังคม ก็โอเคนะ”
เทศราชกดเลื่อนภาพไปเรื่อยๆ เล่าให้คนในห้องฟัง ในภาพ ไม่ค่อยเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่นั่งรอลูกค้าอย่างชัดเจน แต่เห็นบรรยากาศ
พยางค์เปรย “ลายแทงแพนด้า ใครๆก็รู้กันอยู่แล้วมั้ย ตำรวจก็เคยกวาดล้างไปแล้วหลายที”
เทศราชย้อน “แต่มันไม่หมดไง มันสะท้อนว่าบ้านเรา ไม่มีการป้องกัน แถมปราบปรามไม่เข้มงวดหรือเปล่า”
บก.โต๊ะช่วยพูด “ถึงประเด็นมันจะไม่ใหม่ แต่มันเล่าผูกเข้ากับสถานการณ์ปัจจุบันได้นะบอกอ ผลกระทบการท่องเที่ยว หรือพวกทัวร์ต่างชาติที่มาลงแล้วมาซื้อบริการกันเอง”
เทศราชเสนอ “ถ้างั้น ผมคงต้องไปเที่ยวแพนด้าอีกล่ะสิ เก็บภาพให้ครบประเด็น”
“ไม่ได้”
“เฮ้ย อา”
“ตอนนี้ฉันเป็นบอกอ ไม่ใช่อา....สกู๊ปนี้ไม่ต้องทำ หาอย่างอื่นทำ จะผลกระทบการท่องเที่ยว ไปทำสกู๊ปดำน้ำตกหมึกงมหอยอะไรก็ได้ ไม่เอาเรื่องที่ต้องเสี่ยงชีวิตแบบนี้”
“ไม่” เทศราชงัดข้อกับพยางค์ บอกอคนอื่นแทบจะหายตัวไปจากตรงนั้น
เทศราชหิ้วกระเป๋าออกมา กำลังจะเดินออกจากสำนักพิมพ์ไปที่รถ
พยางค์ตามมาทันที่ทางเดิน หยุดเรียกไว้ “ไอ้เทศ !”
“ผมทำอะไร ทุ่มเต็มที่ กัดไม่ปล่อย ไม่เคยยอมแพ้” เทศราชเดินห่างออกมาเรื่อยๆ
พยางค์โมโห “ทุ่มเต็มที่ไม่เคยเลิก....เหมือนรักหนูตรีไม่เคยลืมใช่ไหม” เทศราชะงัก พยางค์เดินมาถึง “แกเป็นบ้าอะไร ไอ้เทศ ตั้งแต่หนูตรีแต่งงาน แทนที่แกจะใช้ชีวิตปกติ ดันห้าวมะพร้าวแตก ทำงานเสี่ยงมากขึ้นๆ”
“ไม่เกี่ยวกันมั้ย เค้าก็อยู่ส่วนเค้า ผมก็ทำงานของผม”
“แกเปลี่ยนไป...จะเอาชีวิตสังเวยเพราะอกหักเรอะ แต่ก่อนไม่เป็นโล้เป็นพาย พอตอนนี้ก็ทำงานดีชิบหาย แต่มันดีเกินไป ทุ่มเกินไป ช้าลงบ้างไอ้เทศ มีสติให้มาก”
“ไอ้สกู๊ปนี่มันจะแรงนะอา ผมรับรองยอดขาย”