บทละครโทรทัศน์ ระบำไฟ ตอนที่ 6 หน้า 6

เวลาผ่านไป ตรีประดับและพยสนั่งตรงข้ามกัน ตรีประดับทานไปเงียบๆ พยสมีสายโทรศัพท์เข้า คุยงานไปเรื่อยๆ ตรีประดับเทน้ำให้ ยังดูแลอยู่

เวลาผ่านไป เช้าวันหนึ่ง พยสดื่มกาแฟแก้วเดียว แล้วรีบไป ตรีประดับเพิ่งตื่น ยังหนีบหนังสือมาด้วย พยสมาจุ๊บแก้มฉาบฉวยแล้วรีบออกไป ตรีประดับนั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือคนเดียว

เวลาผ่านไป ตรีประดับและพยส รับประทานด้วยกันเงียบๆ ต่างคนต่างเล่นโทรศัพท์

เวลาผ่านไป ตรีประดับทานข้าวคนเดียว ที่เก้าอี้ตรงข้ามไม่มีพยส สักพักพยสเดินเข้ามาหิ้วสูท ท่าทางเหนื่อยมาก นั่งลงตรงข้าม ตรีประดับอิ่มแล้ว ยังดูแลหาข้าวมาวางให้ แล้วขอตัวไปทำงานต่อ พยสทานไปคุยงานไป

เวลาผ่านไป โต๊ะอาหารและแจกันดอกไม้สวยหรู ดูอ้างว้าง ไม่มีคู่รักนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน

ที่ญีปุ่น ใบไม้ร่วง จนใบไม้ผลิ จากต้นซากุระที่ยังดูเป็นกิ่งก้านเปลือย ตามยอดตามีตุ่มพร้อมผลิดอก ไปจนดอกซากุระบาน

เวลาหนึ่งปีผ่านไป ห้องนอนพัดชา พัดชายืนหันหลังมองออกไปนอกหน้าต่าง สูดลมหายใจของฤดูใบไม้ผลิ พัดชาหันหน้ากลับมา สีหน้าเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวและดูเยือกเย็นขึ้นมาก พัดชากวาดตามองรอบห้อง ภาพเก่าๆ ซ้อนเข้ามา

เดฟเข้ามาหาพัดชา พัดชาเหมือนจะหวั่นๆตอนแรก แต่แล้วก็เอนตัวลงนอนตามที่เดฟใช้แรงบังคับ

คืนวันหนึ่ง พัดชานอนเล่นโทรศัพท์ มีผ้าห่มคลุมครึ่งตัว ไม่สนใจเดฟที่กำลังเก็บเสื้อผ้าที่ถอดไว้แล้วค่อยๆย่องออกไป เปิดปิดประตูอย่างเบามือ 

อีกคืนหนึ่ง พัดชา กึ่งนั่งกึ่งนอน ผมเคลียไหล่ เพียงแค่สะบัดเบาๆ ผมก็ปลิวราวม่านไหวพะเยิบพะยาบปิดบังเนินอก พัดชาเรียกเดฟด้วยสายตา

พัดชาหม่นลง ไม่อยากจะทบทวนสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป เห็นเงาตัวเองในกระจก ทนไม่ได้ คว่ำกระจกลง พัดชามองที่โต๊ะ มีม้วนใบปริญญาบัตร พาสปอร์ต ซองเงินปึกใหญ่มากและโทรศัพท์ พัดชาคลี่ใบปริญญาบัตรออกดู “มันคุ้มค่ากับการแลกไม่ใช่เหรอพัดชา”  พัดชาเก็บทุกอย่างลงกระเป๋าใบย่อม พิมพ์ส่งข้อความ “อรณา ของงวดสุดท้ายที่ฉันรับออเดอร์ให้ส่งขึ้นเครื่องเรียบร้อยแล้ว ต่อไปเธอคงต้องติดต่อกับทางขนส่งเอง....”

พัดชาเพิ่งส่งไปแค่ข้อความแรก ยังไม่ทันพิมพ์อธิบายว่าทำไม นึกเวทนาชีวิตตัวเอง กวาดตามองรอบห้อง เดฟเข้ามาในห้อง สีหน้าและแววตาบอกให้รู้ว่าอยากทำอะไร  พัดชายิ้มตอบ “เดี๋ยวนี้ ?”

“เร็วเข้า เดี๋ยวอีผีมันรู้ตัว” เดฟเริ่มปลดกระดุมเสื้อตัวเอง

พัดชานวยนาดเข้ามาใกล้ แค่กรีดมือไล่ตามแขน เดฟก็สะท้าน จำนนต่อพัดชา “น่าสงสารโอก้าซัง” เดฟหูดับ ไม่สนใจ แกะกระดุมเสื้อตัวเอง มือไม้สั่น ทั้งแก่ทั้งหง่อมทั้งหน้ามืด“ที่มีผัวอย่างแก และมีลูกเลี้ยงอย่างฉัน.... “ เดฟชักเอะใจ พัดชาไต่มืออยู่เช่นเดิม แต่แววตาไม่ได้ยั่วยวน เธอยืนอยู่หลังเดฟแล้ว และตอนนั้นมือที่โอบเดฟไว้หลวมๆกลายเป็นรัดรอบคอ “เรามันเลวทั้งคู่....ที่ผ่านมาฉันทนสะอิดสะเอียนกับแกขนาดไหน แกรู้ไหม”

เดฟแทบหายใจไม่ออก “อ๊ากก พัดชา....เธอเป็นบ้าไปแล้ว” พัดชารัดคอแน่น เดฟแกะออกได้ในที่สุด แต่เพราะความแก่ เดฟเงอะงะ ไม่แข็งแรงเหมือนเคย พัดชาผลักเดฟล้มลง เดฟกอดขาพัดชาไว้ “พัดชา อย่าทำฉัน....ได้โปรดเมตตาฉัน ให้ฉันได้...ได้....” เดฟซุกหน้าลง