บทละครโทรทัศน์ ระบำไฟ ตอนที่ 6 หน้า 9
พัดชามือเปื้อนเลือด หยิบตั๋วเครื่องบินออกมาดู ที่ตั๋วเครื่องบิน ปลายทางคือ BKK พัดชามองมือที่ถือตั๋วนั้นเปื้อนเลือด พัดชาเช็ดมือ ถูมือจนสะอาด ปาดน้ำตา เชิดหน้า สู่ชีวิตใหม่
ที่กรุงเทพ ผู้หญิงออกทำงานกลางคืน เทศราชซดน้ำชาอยู่มุมหนึ่ง กำลังสังเกตการณ์ราวกับว่ากำลังเลือกแพนด้า มีกระเป๋าเป้มาด้วย คือมีกล้องเตรียมทำงาน มีสายเข้า“ว่าไงอา...ทำไรอยู่น่ะเหรอ....มาดูแพนด้า” หลินปิงที่เทศราชเหล่เดินเข้ามานั่งตรงข้ามที่โต๊ะน้ำชานั้น ตาสบตา “สกู๊ปพิเศษไม่ลืมหรอกน่า ขอจัดการธุระแป๊บนึง แค่นี้นะอา...” เทศราชวางโทรศัพท์ สบตาหลินปิง “เท่าไหร่” แพนด้าสาวยกมือ ห้าร้อย เทศราชพยักหน้า เดินขึ้นบันไดบรอดเวย์ขึ้นข้างบน
ในห้อง ได้ยินเสียงหลินปิงร้องคราง ไอ้หยาๆ หลินปิงนั่งแคะเล็บอยู่ปลายเตียง ไม่ได้โดนทำอะไร เทศราชอยู่ที่ประตูห้อง มองซ้ายขวา หาจังหวะถ่ายภาพภายในของโรงแรม คนเดินผ่านไปมา เทศราชรีบหลบเข้าห้อง
หลินปิงร้องเสียงหลงทำนองว่าทำอย่างนี้ไม่ได้
“ร้องก็ร้องให้เข้ากับบรรยากาศหน่อย เงินก็จ่ายแล้ว” หลินปิงแทบจะสำรวจเทศราช โน้มตัวเทศราชเช้ามา เทศราชเหวอ “เฮ้ย ไม่เอา ไม่ขึ้น...จะทำอย่างอื่น ตกลงกันแล้วนี่”
เทศราชแกะมือหลินปิงออกจากตัว ยอมจ่ายให้อีก 200 หลินปิงเลิกงอแง เทศราชผละไปทางหน้าต่าง ส่องกล้องลงไปถ่ายภาพด้านล่างทั้งหมด
แถวตรอกข้างโรงแรม เทศราชเดินออกมา สาวที่ขึ้นห้องกับเทศราชกระซิบบอกแปะที่คุมพื้นที่อยู่
“เฮ้ย ลื้อ....”
เทศราชหันไป นักเลง 3-4 คน สะบัดมีดเล็กออกมา เทศราชได้จังหวะ วิ่งสุดพลัง
นักเลงวิ่งไล่กวดเทศราชไม่หยุด เทศราชวิ่งหนีมาตามถนน ผ่านคนมากมาย เทศราชเห็นจวนตัว เลี้ยวเข้าซอกหนึ่ง
นักเลงวิ่งตามไม่ลดละ “เฮ้ย มันอยู่นั่นๆ”
เทศราชแอบหยุดที่มุมตึก มีเสียงนักเลงวิ่งมา เทศราชเหวี่ยงเข่งขยะแถวนั้นใส่หน้า ป้าบ นักเลงล้มพังพาบ พุ่งกองลงพื้น เทศราชได้ทียำกระทืบจนแน่ใจ อีกคนมาจัดการเทศราชข้างหลัง เขาหลบทัน ไม่โดนแทงเข้าที่พุง แต่นักเลงไม่ลดละ พุ่งมีดเข้าใส่อีก ถากแขนเทศราชได้เลือด
“เอาถึงเลือดเลยเหรอ...ได้”
เทศราชเปิดการ์ด นักเลงสะบัดมีด เทศราชเตะหงาย นักเลงคว้าของแถวนั้นได้ฟาด เทศราชได้เลือดอีกหน คิ้วแตกเทศราชจัดการนักเลงคนนี้จนหมอบ นักเลงที่เหลือวิ่งตามมาถึง เทศราชเลิกกระทืบ
“มึงถ่ายรูปทำไม มึงเป็นใคร”