บทละครโทรทัศน์ ระบำไฟ ตอนที่ 6 หน้า 8
“ดีกับเดฟนะพัดชา” พัดชาตะลึง ยูอิกำข้อมือพัดชาแน่นเข้า “อย่าไปนะ ถ้าเธอดีกับเดฟ เขาจะได้ไม่ทำร้ายฉัน ฉันไม่อยากเจ็บ”
“โอก้าซัง....ทานยานะคะ โอก้าซังต้องหาย ต้องมีสติ อย่ายอมมันนะคะ”
“ฉันกลัวเธอจะทิ้งฉัน เดฟจะทิ้งฉัน ฉันไม่เหลือใครเลย พัดชาอย่าไปนะ ฉันกลัว มีคนจะทำร้ายฉัน พัดชาอย่าไป” ยูอิหวาดหวั่นที่สุด อาการอารมณ์ตกดิ่งวูบ แล้วพลันปรี๊ดขึ้นเมื่อพัดชาแกะมือยูอิออก
“โอก้าซังปล่อยฉัน ฉันทนเป็นเครื่องบำเรอให้ไอ้แก่ตัณหากลับไม่ได้แล้ว”
“เนรคุณ !”
“โอก้าซัง”
“เดฟ ฉันจับมันได้แล้ว”
พัดชาตาลุกวาวด้วยความหวาดหวั่น มีเสียงตึงตังจากชั้นบน พัดชาแกะมือยูอิอออก แต่ยูอิรัดแน่นมาก ที่บันได เดฟโซเซลงมา
“ไม่.....ไม่.....”
เดฟกำลังเข้ามา พัดชาแกะมือยูอิได้ เดฟพุ่งเข้ามา พัดชาหลับหูหลับตาสะบัดตัวออกจากยูอิ ยูอิหงายหลังโดนเดฟ สองคนแก่ล้มลงไม่เป็นท่า ฟาดโต๊ะเก้าอี้บาดเจ็บ ยูอิได้เลือด สงบลงอย่างงงงวย พัดชารู้สึกผิดจับใจ ถลาไปจะดูแผลให้ยูอิ ยูอิสบตาพัดชาด้วยสายตาว่างเปล่า
“โอก้าซัง....ฉัน....ฉันขอโทษ”
เดฟผลักยูอิออกไปทางหนึ่ง แล้วจะพุ่งรวบตัวพัดชา “พัดชา ฉันจะทรมานเธอให้สาสม”
“ไม่” พัดชาห่วงยูอิ แต่จะไม่ทนอยู่ในนรกที่มีเดฟอีกต่อไป รีบวิ่งออกจากร้าน ที่ประตูร้าน พัดชาชะงักแว่บหนึ่ง เหลียวมอง เห็นยูอิมองมา เหมือนจะเห็นรอยยิ้มแว่บหนึ่งที่มุมปากยูอิ ยิ้มทั้งน้ำตา
พัดชาวิ่งออกจากร้านพร้อมกระเป๋าใบย่อม “โอก้าซัง พัดขอโทษ พัดขอโทษ”
เสียงยูอิร้องเรียก “พัดจัง.....อย่าไป พัดจัง.....”
พัดชาพะวง นึกถึงยูอิ สงสาร
“พัดชา”
พัดชาได้ยินเสียงเดฟ ทำให้ตัดสินใจได้ทันที วิ่งหนีไม่เหลียวหลัง “โอก้าซัง ฉันขอโทษ” พัดชาวิ่งหนีไปตามทาง ทิ้งความทุกข์ทนไว้เบื้องหลัง พัดชาวิ่งซอกซอนไม่คิดชีวิต ร้านลับหายไปในที่สุด
ถนนเล็กๆที่ญี่ปุ่น พัดชาวิ่งกระหืดกระหอบมา ไม่มีน้ำตาสักหยด ตัดสินใจเด็ดขาดที่จะหนีไปจากขุมนรกของเดฟ
พัดชาสะดุดขาตัวเอง ล้มลง เหนื่อยอ่อน มือที่เผลอยันพื้น ได้แผลถลอก เลือดซิบ “ไปซะพัดชา ไปสร้างอนาคตของตัวเอง ไปจากที่นี่ ไปหาชีวิตใหม่ที่ดีกว่า” พัดชาเจ็บตัวจนเกินกว่าจะลุกขึ้น น้ำตาร่วงลงมา แต่แล้วกัดฟัน มองไปข้างหน้า ประคองตัวลุกขึ้น ก่อนจะวิ่งต่อไปข้างหน้า ไม่เหลียวหลัง