บทละครโทรทัศน์ ระบำไฟ ตอนที่ 6 หน้า 7
พัดชาสะบัดขาผลักตัวเดฟออกไป “ฉันทนตกนรกมาเป็นปี ตอนนี้ฉันจะไม่ทนแล้ว ฉันพร้อมจะไปจากที่นี่แล้ว”
“ไม่ ไม่”
“ปล่อยฉัน”
เดฟไม่ปล่อย พัดชาผลักสุดแรงเกิด เดฟหงายหลัง พัดชาจะคว้ากระเป๋า เดฟรวบรวมแรง พุ่งเข้ารวบตัวไว้ จะกดพัดชาลงพื้น
ร้านยูอิ ในมุมมืดที่แสงสว่างยามเข้ายังลอดเข้ามาไม่ถึง ยูอินั่งนิ่ง เสียงโครมครามต่อสู้ของเดฟและพัดชาจากชั้นบนดังได้ยินทั่วร้าน
“พัดชา....เธอบ้าไปแล้ว เธอเป็นบ้าเหมือนยูอิ เธอเป็นบ้าเหมือนยูอิ”
“แกมันผัวสารเลว ทรยศเมียตัวเอง ฉันมันก็ลูกเลี้ยงเลวๆ อกตัญญูโอก้าซัง เรามันคนบ้าทั้งคู่”
ยูอิยังนั่งนิ่ง ตาแข็งแทบไม่กะพริบ
เดฟแทบจะหมดแรงที่โดนพัดชาตบหน้าจนหน้าสะบัด ถลาตัวไปล้มทางหนึ่ง
“ทำไมตัณหาของแกมันไม่เคยพอ ตักตวงเอาแม้กระทั่งคนที่แกรับอุปการะเป็นลูก”
เดฟคลานคุกเข่า ดูน่าสมเพชเวทนา พยายามเข้ามาหาพัดชา “เธอไม่ใช่ลูกฉัน ฉันสอนให้เธอรู้รสราคะ ยอมรับไหมล่ะว่าในที่สุดเธอก็ต้องการ ในที่สุดเธอก็ติด.....เธอช่ำชองเกมแล้วเธอก็ปั่นหัวฉัน เอาไปทุกอย่าง เธอก็ตักตวงจากฉันเหมือนกัน Bitch !”
พัดชาโดนจี้ใจดำ ถอยหลังมือเปะปะไปเจออะไรไม่รู้ ฟาดเข้าไปโครม น้ำตาหยดเผาะ เมื่อลืมตา เดฟนอนหงายหลังร้องครวญครางอยู่มุมหนึ่ง โคมไฟตั้งพื้นเจ๊งกระจาย อยู่ที่พื้น พัดชาตั้งสติได้รีบคว้ากระเป๋าแล้วออกจากห้อง
พัดชาวิ่งลงมาจากด้านบน เจอยูอิที่นั่งนิ่งอยู่มุมหนึ่ง ยูอิมองพัดชานิ่ง “โอก้าซัง” พัดชาเห็นใบหน้าซีดเซียวของยูอิ รู้สึกผิดขึ้นมาทันใด อดไม่ได้เดินเข้ามาหา “โอก้าซังทานยาหรือยังคะ” พัดชาหยิบขวดยา Lamotrigine ยารักษาอาการ Bipolar Disorder มาวางให้
ยูอิยื่นมือสั่นๆมา พัดชานึกว่าจะรับขวดยา ยูอิคว้าแขนพัดชาหมับ “อย่าไปนะพัดชา”
“โอก้าซัง....ฉัน” พัดชาแทบจะกุมมือยูอิ เพราะนึกว่ายูอิเมตตา