บทละครโทรทัศน์ กำไลมาศ ตอนที่ 10 หน้า 4
![บทละครโทรทัศน์ กำไลมาศ ตอนที่ 10 หน้า 4](https://avatar.dmpcdn.com/p320x320/default.png)
พลันสายตาก็มองไปเห็นภาพระหว่างหม่อมเจ้าหญิงภรณีกับปรุงนอนกอดกันอยู่บนพื้นหลังพุ่มไม้ “ท่านหญิงณี ! ไอ้ปรุง!” ลูกมะยมร่วงกราวลงพื้น
เจิมวิ่งปรู๊ดเข้ามา หม่อมเจ้าหญิงรัมภาเดินลงจากด้านในพอดี เจิมวิ่งตะโกนร้องเข้าไปหา “ท่านหญิงมังคะท่านหญิง”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาไม่พอใจ “เจิม หญิงเคยสอนว่าอะไร”
“สมบัติผู้ดีกุลสตรีร้อยแปดเก็บไว้สอนท่านหญิงณีเถอะมังคะ”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาตกใจ “พี่หญิงณีเป็นอะไร”
“ท่านหญิงณีกับไอ้ปรุง....กำลัง...กำลัง..”
“หญิงณีทำอะไร!” เสียงเข้มของเสด็จฯ ดังขึ้น
หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมหันไปมองทางเสียง เห็นเสด็จฯยืนอยู่ด้วยสีหน้าเครียดตึง “ท่านพ่อ !!!”
ริ้วทองวางโถขนมแห้งที่บัวเอามาให้ลงแถวหน้าบ้านแล้วหันไปเห็นปรุงประคองหม่อมเจ้าหญิงภรณีให้นั่งลงบนแคร่ไม้ ริ้วทองรีบวิ่งลงไปหา “ท่านหญิงณีเป็นอะไรหรือพี่ปรุง”
“ท่านหญิงณีล้มเจ็บข้อเท้า เอ็งไปลูกประคบมาให้ท่านหญิงณีสิริ้ว”
“จ้ะ” ริ้วทองวิ่งกลับเข้าไปในเรือน
หม่อมเจ้าหญิงภรณีโน้มตัวลงแตะข้อเท้าตัวเอง...ซี๊ดปากเจ็บปวด
“กระหม่อมขออภัยกระหม่อม” ปรุงย่อตัวลงนวดเท้าให้ หญิงสาวสะดุ้ง แต่สัมผัสที่เบามือของปรุง ทำให้แววตาของเธอจากที่ประหม่าค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นรู้สึกดี
ริ้วทองวิ่งถือลูกประคบออกมาจากในเรือน มองไปที่หม่อมเจ้าหญิงภรณีกับปรุง แล้วหยุดชะงัก ริ้วทอง เห็นว่าหม่อมเจ้าหญิงภรณีมองปรุงด้วยสายตาชื่นชมอย่างเห็นได้ชัด แต่ปรุงไม่เห็นเพราะก้มหน้านวดข้อเท้าให้อยู่ พอปรุงเงยหน้าขึ้น หม่อมเจ้าหญิงภรณีก็หลบสายตา
ริ้วทองอึ้งไปนิดหน่อย แต่ก็ยิ้มออกมา “ท่านหญิงณีชอบพี่ปรุง” สายตาของริ้วทองก็มองออกไปทางหนึ่ง “ท่านหญิงรัมภา!”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาเดินเข้ามา เจิมวิ่งตามหลังมาติดๆ หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมชะงักอึ้งเมื่อเห็นภาพปรุงนวดข้อเท้าให้ผู้เป็นพี่สาว “พี่หญิงคะ ท่านพ่อเรียกพบค่ะ”
เสด็จฯตบหน้าหม่อมเจ้าหญิงภรณีเต็มแรง เธอหน้าหันเลือดกลบมุมปากทันที
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาตกใจ “ท่านพ่อ ท่านพ่อพระทัยเย็นๆ ก่อนเถอะค่ะ มีเรื่องอะไรค่อยพูดค่อยจากันดีกว่า”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีร้องไห้ “ลูกไม่ได้ทำตัวอย่างที่เจิมกล่าวหาลูกเลยสักนิด ปรุงเขาช่วยลูกไม่ให้ถูกงูกัดตายก็เท่านั้น”
“แกจำเอาไว้นะหญิงณี ปล่อยให้งูกัดตายก็ยังดีกว่าปล่อยให้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างไอ้ปรุงมาแตะเนื้อต้องตัวให้เสื่อมเสียเกียรติเลือดติณชาติในตัวแก !”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีเจ็บปวด “ท่านพ่อห่วงหน้าตาตัวเองมากกว่าห่วงชีวิตของลูก”
“แกเข้าใจผิดแล้ว ชั้นห่วงชีวิตของแกมากที่สุด เพราะชีวิตของแกแลกมาด้วยชีวิตของเมียชั้น! ถ้าแกรักษาชีวิตให้ดี ไม่ให้แปดเปื้อนความสกปรกไม่ได้ก็ไปตายซะไป!”